Η μάχη των καθηγητών την προηγούμενη εβδομάδα, αποτελεί μια κορυφαία στιγμή του συνδικαλιστικού κινήματος από την οποία μπορεί να αντλήσει κανείς πολύτιμα συμπεράσματα για το μέλλον. Διότι η σύγκρουση με την κυβερνητική πολιτική που καταστέλλει κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, ανατρέπει τις εργασιακές σχέσεις και διαλύει το δημόσιο χώρο και στη συγκεκριμένη περίπτωση, το δημόσιο σχολείο, ούτε στιγμιαία είναι, ούτε κρίνεται την έκβαση μίας μάχης.
Η συνδικαλιστική ηγεσία των καθηγητών, πριν κλείσουν τα σχολεία για τις διακοπές του Πάσχα, προειδοποίησε την κυβέρνηση για το ενδεχόμενο απεργιακών κινητοποιήσεων την περίοδο των εξετάσεων, τις οποίες τελικά και αποφάσισε να εισηγηθεί στον κλάδο, μετά από τρεις πολύωρες συνεδριάσεις. Το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ εξωθήθηκε στην απόφαση αυτή. Η αύξηση του ωραρίου των καθηγητών, που ψηφίστηκε με διαδικασία εξπρές, την Κυριακή των Βαΐων, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής. Το πρόβλημα, δεν είναι κυρίως ότι οι καθηγητές από το Σεπτέμβριο θα εργάζονται περισσότερες ώρες, αλλά ότι η αύξηση του ωραρίου θα δημιουργήσει μεγάλες υπεραριθμίες, που θα προκαλέσουν πλεονάζον εκπαιδευτικό προσωπικό και χιλιάδες υποχρεωτικές μεταθέσεις, δηλαδή χιλιάδες ξεσπιτώματα, αλλά και χιλιάδες απολύσεις. Εκτιμάται, ότι 10.000 αναπληρωτές, μπορεί και παραπάνω, από το Σεπτέμβριο θα δουν την πόρτα εξόδου.
Μπροστά σ' αυτά τα δεδομένα, η συνδικαλιστική ηγεσία των εκπαιδευτικών, με μεγάλη πλειοψηφία, (9 στους 11), πήρε την ευθύνη να εισηγηθεί στις Γενικές Συνελεύσεις του κλάδου, απεργιακές κινητοποιήσεις με την έναρξη των πανελλαδικών εξετάσεων. Κυβέρνηση, κυβερνητικοί εταίροι και παρατρεχάμενοι πάσης φύσεως, έσπευσαν να αφορίσουν τους συνδικαλιστές που «παίζουν» με την αγωνία των παιδιών, να ενεργοποιήσουν τα συντηρητικά αντανακλαστικά των οικογενειών με παιδιά στην Γ'Λυκείου, να παρουσιάσουν ως αδικαιολόγητη την απεργία. Ως γνωστόν η ευαισθησία της εξουσίας έναντι της εκπαίδευσης και των μαθητών ενεργοποιείται μόνο την περίοδο που απειλούνται ή πραγματοποιούνται κινητοποιήσεις. Το υπόλοιπο διάστημα, το μέγα θέμα απλώς δεν υφίσταται και οι δεκάδες χιλιάδες διδακτικές ώρες που χάνονται με ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας, αφορούν αποκλειστικά αυτούς που τις έχασαν.
Όμως όλα αυτά είναι γνωστά και συνηθισμένα από το παρελθόν, ενώ αυτό που έκανε η κυβέρνηση με τις ευλογίες των συνοδοιπόρων της, για να σταματήσει την απεργία των καθηγητών ήταν πρωτοφανές. Λίγες ώρες μετά τη λήψη της απόφασης από το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, αποφάσισε να επιστρατεύσει προληπτικά τους καθηγητές. Το Σάββατο, το απόγευμα, ο πρωθυπουργός, υπέγραψε και επισήμως την απόφαση «επίταξης των προσωπικών υπηρεσιών των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης», από «τη 12η μεσημβρινή της 15ης Μαΐου»… Οι καθηγητές, δηλαδή, επιστρατεύτηκαν πριν καν λάβουν απόφαση να απεργήσουν.
Ο κλάδος αντέδρασε με απόλυτη υγεία. Την Κυριακή, το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ κάλεσε σε συμπαράσταση όλα τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους και ζήτησε από την ΑΔΕΔΥ να κηρύξει 24ωρη πανεργατική απεργία, την πρώτη ημέρα των πανελλαδικών εξετάσεων, προκειμένου να σταλεί ένα ηχηρό μήνυμα καταδίκης της κυβερνητικής καταστολής και να σπάσει στην πράξη η πολιτική επιστράτευση. Παρά την άρνηση της ΑΔΕΔΥ, οι καθηγητές συνέχισαν να παλεύουν. Τη Δευτέρα, γέμισαν την πλατεία Συντάγματος, αλλά και τους δρόμους πολλών πόλεων. Την Τρίτη με μαζικές συνελεύσεις που ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο, σε απόλυτη σύμπνοια, με τη συνδικαλιστική τους ηγεσία, ψήφισαν συντριπτικά υπέρ της απεργιακής πρότασης. Την Τέταρτη, μέσα από τη Γενική Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ, ζητήθηκε εκ νέου απεργιακή κινητοποίηση από την ΑΔΕΔΥ και τη ΓΣΕΕ, χωρίς να υπάρξει ανταπόκριση. Έμεινε ένας κλάδος μόνος του. Αυτός ο κλάδος σήκωσε το κεφάλι του και με 92%, είπε ναι στην απεργία.
Με απόφαση της ίδιας Γενικής Συνέλευσης, επί της ουσίας, ανεστάλη η απεργία, καθώς το σώμα των προέδρων ψήφισε στην πλειοψηφία του, «λευκό» στο ερώτημα αν υπάρχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις για να πραγματοποιηθούν οι απεργιακές κινητοποιήσεις, χωρίς να διχαστεί και να διασπαστεί ο κλάδος, χωρίς να ενεργοποιηθούν καταστάσεις κοινωνικού αυτοματισμού στα επιταγμένα σχολεία την ημέρα των πανελλαδικών εξετάσεων και χωρίς οι απεργοί καθηγητές να γίνουν Ιφιγένειες στο βωμό των μαζικών απολύσεων της επιστράτευσης.
Οι εισαγγελικές καταγγελίες που ακολούθησαν, δεν ωφελούν, καθώς αυτό που έχει σημασία είναι να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού, η ενότητα και η συντεταγμένη, αγωνιστική πορεία ενός κλάδου που ξέρει να δίνει και να κερδίζει αγώνες αντοχής. Ενός κλάδου που οι συνδικαλιστές του, όπως έδειξε και η Γενική Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ, λειτουργούν, σε μεγάλο βαθμό, με αυτονομία, καταφέρνοντας σε πολλές περιπτώσεις τη σύνθεση και την κοινή δράση, παρά τις διαφορές.
Είναι γεγονός ότι τελικά οι πανελλαδικές εξετάσεις ξεκίνησαν στην ώρα τους, όπως είχε δηλώσει ο Κ.Αρβανιτόπουλος, ο υπουργός της επιστράτευσης της παιδείας. Άρα οι καθηγητές ηττήθηκαν; Δεν έμεινε τίποτα απ' αυτές τις επτά ημέρες που συγκλόνισαν τον εκπαιδευτικό κόσμο και την κοινωνία; Όχι δα. Οι καθηγητές ξανάρθαν στο σωματείο τους. Ξανάπιασαν το νήμα του αγώνα και μέσα και απ' αυτή ακόμα τη «λευκή» ψήφο, άνοιξαν τη μεγάλη και απόλυτα αναγκαία συζήτηση για το πώς θα διαμορφωθούν οι όροι και οι προϋποθέσεις για μια νικηφόρα σύγκρουση. Η ενότητα και η έμπρακτη αλληλεγγύη είναι τα ζητούμενα στα «θέματα» που έδωσε αυτή η συγκλονιστική εβδομάδα, με πρωταγωνιστές τους καθηγητές.
