Ούτε 24 ώρες μετά το «Never Let me Down Again» στο Terra Vibe. Η απάντηση των Depeche Mode στον χρόνο και στην απρόσμενη ματαίωση, στο παρά-πέντε, της συναυλίας του 2009. Η απάντηση δεν ήρθε απολογητικά, όπως πολλοί θα περίμεναν, ούτε λαϊκίστικα. Κανείς δεν ζήτησε συγγνώμη, ούτε ο Dave Gahan στα 51 του βάλθηκε να μας πείσει ότι ακόμη δεν έχει ξεπεράσει εκείνη την αποφράδα βραδιά. Δεν είναι, ευτυχώς, πολιτικάντης. Ίσως λίγο ψυχρός. Του αρκούσε που έγινε καλά από τη γαστρεντερίτιδα και που είχε σκοπό να αφιερώσει ακριβώς δυο ώρες, μαζί με τους Gore και Fletcher, στους περίπου 40.000 που έκαναν το ταξίδι (με πολλές σημασίες η λέξη ταξίδι) στη Μαλακάσα και στο όμορφο Terra Vibe.
Ούτε 24 ώρες μετά τη στιγμή που έσβησαν τα φώτα στην τεράστια σκηνή και θα μπορούσα να πιστέψω ότι το μεγαλύτερο ποσοστό του ετερόκλητου πλήθους που μαζεύτηκε εκεί, μέσω της Ανατολικής και Δυτικής Πύλης, ασχολήθηκε περισσότερο με το πώς έφτασε και πώς έφυγε από το Terra Vibe και λιγότερο με την ίδια τη μουσική. Ας βγάλουμε λοιπόν από πάνω μας τα... αναγκαία, μήπως και αναφερθούμε λιγάκι στην ίδια τη συναυλία, στους μουσικούς, το θέαμα και ακρόαμα που έδωσαν στο ελληνικό κοινό, μιας και κόσμος, με Ι.Χ. και λεωφορεία, ήρθε από όλη την επικράτεια. Έχει αναφερθεί και στην κυριακάτικη στήλη μου, το Think Tank, δις: «Σαν πας στη Μαλακάσα, να είσαι έτοιμος πολύ». Το κακό με το Terra Vibe είναι η παντελής έλλειψη συγκοινωνίας. Πρέπει κατά 85% να πας με Ι.Χ. Πόσοι θα είστε μέσα, δεν έχει σημασία. Οι τροχαίοι θα κάνουν τα στραβά μάτια αρκεί να συμμορφωθείτε με τις υποδείξεις τους και να μην βγείτε στον δρόμο που δεν απαιτεί διόδια. Τέτοια ευκαιρία για εισόδημα, με διόδια στις 2 το πρωί, δεν χάνεται τόσο ξεκάθαρα που έχεις την εντύπωση πως η εντολή ήρθε από τον ίδιο τον Στουρνάρα. Επίσης εκεί, ζει και βασιλεύει στα χωράφια το Blair Witch Project. Αν έχετε χαθεί με μοναδικό φως το κινητό σας στα πέριξ του T.V., θα το γνωρίζετε. Φέτος είχαμε την ευρωπαϊκή εφαρμογή του τουρνικέ κατά την είσοδο του κοινού σαν να πηγαίναμε στο γήπεδο. Η καθυστέρηση και ο εκνευρισμός που προκάλεσε στον κόσμο ήταν τόσο μεγάλα που μόλις πλησίαζε η ώρα της συναυλίας (οι άτιμοι οι Depeche Mode τήρησαν με ελάχιστη απόκλιση το πρόγραμμα και βγήκαν 21.14) οι διοργανωτές έσωσαν το επερχόμενο ντου ανοίγοντας τις πόρτες και ελέγχοντας τα εισιτήρια με τον παραδοσιακό τρόπο, αλλιώς τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ακόμη θα περίμενε κόσμος να μπει. Το Facebook και τα sites ασχολήθηκαν αρκετά με τους διοργανωτές και η υπόσχεση «βρε δεν ξαναπάω εκειπέρα» επαναλήφθηκε μέχρι την κριτική της επόμενης φοράς που όλοι θα ξαναπάνε. Ώρα λοιπόν για το αντικείμενο της βραδιάς:
10 Mαΐου 2013, Depeche Mode στην Αθήνα, στο πλαίσιο του Delta Machine Tour. Προσέξτε το αυτό. Σε τίνος το πλαίσιο. Δεν ήταν μια γενική best of συναυλία. Το "Delta Machine", η νέα δουλειά των D.M., είναι καλοδουλεμένο, αλλά ωχριά μπροστά σε θρύλους όπως το "Violator". Ευτυχώς και η ίδια η μπάντα το ξέρει. Έπαιξε δύο ολόκληρες ώρες (λες και το κάνουν πολλοί αυτό), διαλέγοντας μόνο πέντε τραγούδια από το νέο άλμπουμ. Τα υπόλοιπα ήταν αυτά που έπρεπε. Κι αν έχουμε (κι εγώ έχω) παράπονα από το σετ λιστ, αυτό έχει να κάνει με τον πλούτο επιτυχιών και αγαπημένων τραγουδιών. Αλλιώς θα έπρεπε να παίζουν διήμερο με διάλειμμα για κακά, νερό και ό,τι άλλο, χημικό ή όχι, θεωρούν απαραίτητο για τις συναυλίες τους. Και έπαιξε καλά. Πολύ καλά. Φωνητικά άψογα, καλλιτεχνική δουλειά στη σκηνή πολύ πιο ευαίσθητη και ζεστή από την ανάλογη πομπώδη των U2. Οι Depeche Mode σεβάστηκαν το κοινό τους. Αν το πέτυχαν αυτό και οι διοργανωτές είναι ζήτημα άλλου άρθρου, με άλλο τίτλο. Δεν ξέρω αν έτυχαν του ιδίου σεβασμού από το κοινό. Δεν αναφέρομαι στο σκληροπυρηνικό κοινό τους αλλά αυτό που πηγαίνει σε τέτοιες μέγκα συναυλίες υπό την μορφή... event. Είναι το κοινό που «ταλαιπωρήθηκε» περισσότερο από όσο ταλαιπωρήθηκε, που έχει συνηθίσει να παρκάρει το όχημα μπροστά στην είσοδο του παραλιακού κέντρου και να σκάει 50 (ή είναι πιο πολλά;) ευρώ στο «παιδί» που του το ξαναφέρνει. Το κοινό που έχει εμφανιστεί στους Bon Jovi, Rolling Stones, U2 και Red Hot Chili Peppers. Σαφώς και το stadium rock είναι τόσο μαζικό, άρα έχει κι αυτό το κοινό το μερίδιό του. Αλλά το αστείο παραγίνεται και η παραλιακή ήδη ανοίγει. Θα πάνε εκεί.
Φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε, όπως σωστά έγραψε ο φίλος Κώστας Μπρέλλας στο έγκυρο postwave.gr, τη λέξη «επαγγελματισμός» κάτι το αρνητικό. Οι Depeche Mode ήρθαν ξανά στη χώρα μας για να παίξουν τη μουσική τους και το έκαναν με το παραπάνω. Δυο ώρες με τις καλύτερες, και φυσικά όχι όλες, στιγμές τους, μαζί με το απαραίτητο, αλλά επίσης όχι υπερβολικό, σπρώξιμο της νέας τους δισκογραφικής δουλειάς. Αν το Terra Vibe είναι μακρύ ή κοντό, έχει ή όχι επαρκή φωτισμό και πάρκινγκ, αν έχει δάπεδο με λάσπη ή ροδοπέταλα, αν πήγαμε με Ι.Χ. ή διαστημόπλοιο, σίγουρα δεν αφορά το συγκρότημα και την τεράστια μουσική του ιστορία. Αυτή την τίμησαν. Αν θέλετε τώρα, όποτε και όποιοι, να πιάσουμε κουβέντα για διοργανωτές, συναυλιακούς χώρους, τιμές εισιτηρίων, μπλουζάκια - μαϊμού χωρίς απόδειξη και γάτες σε μορφή λουκάνικων, να το κάνουμε. Αλλά αφήστε κάποιους, ανάμεσά τους κι έμενα, να αναπολούν την εκπληκτική, λίγο Johnny Cash, λίγο Marilyn Manson, εκτέλεση του "Personal Jesus" γύρω στις δέκα και μισή το βράδυ της 19ης Μαΐου σε ένα λιβάδι στην Αττική.
