Κείμενο του Όσκαρ Λαφοντέν στο Monthly Review για τις επικείμενες εκλογές στη Γερμανία και την "εκλογική μάχη των δύο στρατοπέδων":
Αντισταθείτε στα CDU/CSU, SPD, FDP και Πράσινους – Το Αριστερό Κόμμα (Die Linke) μπορεί να κρατηθεί μόνο του, μόνο αν αρνηθεί να μετατραπεί σε άλλη μια πτέρυγα του Γερμανικού Ενωτικού Κόμματος.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών, μία κωμωδία θα διαδραματιστεί στη Γερμανία. Το έργο ονομάζεται "Η εκλογική μάχη των δύο Στρατοπέδων". Πρωταγωνιστές είναι η Άνγκελα Μέρκελ και ο Peer Steinbrück. Σε δευτερεύοντες ρόλους θα δούμε τους Horst Seehofer, Sigmar Gabriel, Philipp Rösler, Jürgen Trittin και άλλους καθ' όλα σεβάσμιους ηγέτες της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης/Χριστιανική Σοσιαλιστική Ένωση (CDU/SCU), το Κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών (SPD), το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (FDP) και το Κόμμα των Πρασίνων. Η εμφάνιση του Die Linke δεν προβλέπεται για αυτήν την επιθεώρηση. Με τη βοήθεια των μυστικών υπηρεσιών, των κυρίαρχων ΜΜΕ και τους δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς, έχει γίνει ό,τι ήταν δυνατόν προκειμένου να εξαφανιστεί αυτό το ενοχλητικό κόμμα από τις πασαρέλες του καπιταλισμού.
Χρόνια πριν, ο Αμερικάνος συγγραφέας με την αιχμηρή γραφή του, Gore Vidal, είχε παρατηρήσει:
"Η Δημοκρατία είναι ένα μέρος όπου γίνονται αμέτρητες εκλογικές αναμετρήσεις, με μεγάλο κόστος, χωρίς προβλήματα και με εναλλάξιμους υποψηφίους". Για τον Vidal, οι Η.Π.Α. δεν έχουν δύο, αλλά μόνο ένα πολιτικό κόμμα, "με δύο δεξιές πτέρυγες", το οποίο κάνει εκστρατεία για τα συμφέροντα των μεγάλων εταιρειών. Θεωρούσε τα ΜΜΕ εργαλεία προπαγάνδας για τη διαφύλαξη των κοινωνικών σχέσεων εξουσίας.
Κάποιος μπορεί να απορρίψει την άποψη του Vidal ως έναν λογοτεχνικό εξωραϊσμό στον οποίο επιδίδεται ο συγγραφέας, αλλά η δυνατότητα μεταφοράς της αξιολόγησής του στις διαφαινόμενες γερμανικές εθνικές εκλογές επιβεβαιώνεται από τον δημοσιογράφο Heribert Prantl, στο Süddeutsche Zeitung: "Η μάχη των δύο στρατοπέδων είναι μια εκλογική μάχη η οποία ουσιαστικά δεν υπάρχει πια... Είναι ένας ακατάλληλος όρος... Κάποτε υπήρχαν αντιτιθέμενες θέσεις πάνω σε βασικά ζητήματα πολιτικής: εξωτερική, οικονομική, ενεργειακή και μεταναστευτικής πολιτικής... Οι θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ των κομμάτων (με την εξαίρεση του Die Linke) έχουν εξαφανιστεί".
Η αμερικανοποίηση της Γερμανικής πολιτικής σκηνής έχει αδιαμφισβήτητα οδηγήσει στο γεγονός ότι, σήμερα και στη Γερμανία, έχουμε ένα μονοκομματικό σύστημα με τέσσερις πτέρυγες – για να μείνουμε στο πλαίσιο του Vidal. Οι πτέρυγες αποκαλούν τους εαυτούς τους CDU/CSU, SPD, FDP και Πράσινους και επιδίδονται σε εκστρατείες, άλλες φορές περισσότερο, άλλες λιγότερο, προς όφελος των τραπεζών και των μεγάλων εταιρειών – όπως οι φορολογική πολιτική των τελευταίων ετών και τα πολλά πακέτα διάσωσης των τραπεζών αποδεικνύουν. Συντάσσονται χωρίς επιφυλάξεις με ένα οικονομικό σύστημα, το οποίο οδηγεί σε μια άνιση κατανομή του πλούτου, της ευημερίας και της εξουσίας: Ένα σύστημα το οποίο επιτρέπει σε μια μειοψηφία να κάνει την πλειοψηφία να δουλεύει για τη μειοψηφία και στη συνέχεια να παρακρατήσει από την πλειοψηφία τα πλήρη δικαιώματα πάνω προϊόν της εργασίας τους, με τη μορφή των μισθών και των μετοχών των εργαζομένων.
Σε αντίθεση με το Ομοσπονδιακό Γερμανικό Κόμμα Ενότητας, το Die Linke λέει: Η ιδιοκτησία θα έπρεπε να είναι μόνο το αποτέλεσμα της δικής σου προσπάθειας, η οποία δημιουργήθηκε από τη δική συ εργασία και όχι από το να δουλεύει κάποιος άλλος για εσένα. Όσο οι μεγάλες περιουσίες και οι συνοδευόμενες κοινωνικές δομές εξουσίας δημιουργούνται με τέτοιον τρόπο που η μειοψηφία "εκμεταλλεύεται" την εργασία της πλειοψηφίας, τα συμφέροντα της πλειοψηφίας δεν μπορούν λογικά να επικρατήσουν. Με άλλα λόγια οι τσιμεντένιες δομές εξουσίας αυτού του ενιαίου Γερμανικού κόμματος τσακίζουν την δημοκρατία με την έννοια της κοινωνικής οργάνωσης στην οποία νικούν τα συμφέροντα της πλειοψηφίας.
Εφ' όσον αυτό παραμένει ανεπηρέαστο, μπορούν να πραγματοποιούνται εικονικές μάχες και βίαιες συγκρούσεις μπορούν να γίνονται σε περιφερειακά πεδία μαχών. Όσο λιγότερο διαφέρουν οι θεμελιώδεις πολιτικές θέσεις των κομμάτων μεταξύ τους, τόσο πιο δυνατά θα πρέπει να φωνάζουν προκειμένου να διατηρήσουν τη εικόνα μιας μάχης μεταξύ των δύο στρατοπέδων. Ξανά, όπως ο Heribert Prantl επισημαίνει, "Πιθανώς υπάρχουν, ανεξαρτήτως της φασαρίας που γίνεται σχετικά με τις πολιτικές συνταξιοδότησης, μόνο χίλιοι Γερμανοί που μπορούν να προφέρουν τη διαφορά μεταξύ του CDU/CSU και του SPD. Όπως συμβαίνει και με άλλα ζητήματα". Ακόμη και η Frankfurter Allgemeine Zeitung, κάνει λόγο για μια "πλαστή μάχη μεταξύ των δύο στρατοπέδων".
Ούτε όμως θα έπρεπε να αφήσουμε τους εαυτούς μας να τυφλωθούν από το "σκάνδαλο λογοκλοπής" του SPD με τους Πράσινους. Καταβάλλοντας πολύ μεγάλη προσπάθεια, οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Πράσινοι έχουν αντιγράψει και τροποποιήσει τις πολιτικές προτάσεις του Die Linke, προκειμένου να μας κάνουν να ξεχάσουμε τις κοινωνικές μετατοπίσεις που προκαλούνται από τις πολιτικές του συνασπισμού τους: Επισφαλείς εργασιακές συνθήκες, χαμηλοί μισθοί, ηλικιωμένοι να ζουν στη φτώχεια και την αποδόμηση του συστήματος κοινωνικής ασφάλειας. Αυτό ισχύει και για άλλες πολιτικές, ας αναφέρουμε μερικά μόνο παραδείγματα:
Ελάχιστος μισθός, μέτριες βελτιώσεις στις συντάξεις, αύξηση στα επιδόματα Hartz IV, συνεισφορά σε κοινωνικές υπηρεσίες, δίδακτρα, προσωρινή εργασία, συμβάσεις εργασίας, αύξηση φορολογικών συντελεστών, φορολόγηση του πλούτου, φορολόγηση κεφαλαιουχικών κερδών, φορολόγηση χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, έλεγχος ενοικίου, έλεγχος τιμών της ενέργειας, ανώτατο όριο για τα επιτόκια υπερανάληψης των πιστωτικών, ευρωομόλογα, ανάκληση της άδειας για τις τράπεζες οι οποίες ευνοούν τη φοροδιαφυγή, διαχωρισμό των εμπορικών και επενδυτικών τραπεζών, όρια στους μισθούς των διευθυντικών στελεχών, ευθύνη πιστωτή και κούρεμα χρέους.
Αυτή η κλοπή των ιδεών δεν μπορεί να αποκρύψει το γεγονός ότι όταν έχει σημασία, το SPD και οι Πράσινοι, καθώς επίσης και το CDU/CSU και το FDP, αποκαλύπτονται να είναι πιστά κλάσματα του Ομοσπονδιακού Γερμανικού Κόμματος της Ενότητας. Η ομόφωνη έγκριση για την τροποποίηση του φρένου χρέους στο Σύνταγμα, για το ευρωπαϊκό δημοσιονομικό σύμφωνο, όπως επίσης και για τα διάφορα πακέτα διάσωσης, δείχνει ότι το "αριστερό στρατόπεδο" που αποτελείται από το SPD και τους Πράσινους, δεν έχει αποκολλήσει τον εαυτό του από τις πολικές του Hartz IV και της Ατζέντας του 2010. Το δημοσιονομικό σύμφωνο φανερώνει την ενοποίηση των βάρβαρων αυτών πολιτικών λιτότητας για το σύνολο της Ευρώπης. Ο μόνος λόγος που το SPD και οι Πράσινοι έχουν το θράσος να αποκαλούν εαυτούς ευρωπαϊκά κόμματα είναι επειδή έχουν εσωτερικεύσει μια Ευρώπη των ελεύθερων αγορών και των εταιρειών ως τη μόνη δυνατότητα.
Εάν μετράμε την κοινωνική πραγματικότητα σύμφωνα με τους δηλωθέντες πολιτικούς στόχους, τότε δεν είναι αποτελεί μια πολύ σκληρή κρίση να περιγράψει τους δύο "αριστερούς" πρωταγωνιστές της επικείμενης "μάχης των δύο στρατοπέδων", ως Ευρωπαϊκό τζίφο. Με τη συμμετοχή του τότε καγκελάριου του SPD-Πρασίνων, Γκέρχαρντ Σρέντερ, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε στη Λισαβόνα, τον Δεκέμβριο του 2000, να καταστεί η Ε.Ε. ως "η πιο ανταγωνιστική και δυναμική οικονομία, βασισμένη στη γνώσης, στον κόσμο, ικανή για βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη με περισσότερες και καλύτερες θέσεις εργασίας και με μεγαλύτερη κοινωνική συνοχή". Αυτή ήταν η ευγενής πρόθεση. Αλλά πως μοιάζει στην πραγματικότητα;
Όταν οι νέοι Ευρωπαίοι - που γίνονται άνεργοι μαζικά - διαβάζουν αυτό σήμερα, είναι απολύτως δικαιολογημένοι να αμφιβάλλουν για τις δυνατότητες κρίσεως των εν λόγω πολιτικών. Πότε θα κατανοήσουν οι πολιτικοί του γερμανικού Κόμματος Ενότητας ότι ένα οικονομικό σύστημα που έχει ως στόχο του το κέρδος και την μεγιστοποίηση του πλούτου για μια μειονότητα, αναπόφευκτα παράγει καταστάσεις, όπως αυτές που παρατηρούμε σήμερα στην Ευρώπη;
Στο πλαίσιο αυτό, είναι ένα κακόγουστο αστείο ότι το CDU / CSU, SPD, FDP και οι Πράσινοι προτίθενται να θέσουν την κοινωνική δικαιοσύνη στο επίκεντρο της "μάχης των δύο στρατοπέδων."
Επειδή εφόσον είναι εγγενές στο σύστημα, είναι επίσης λογικό ότι και τα δύο "στρατόπεδα" έχουν επιλέξει τους λεγόμενους "πολέμους για τα ανθρώπινα δικαιώματα", ως τα κεντρικά εργαλεία για την εξωτερική τους πολιτική. Με αμίμητο τρόπο, ο Πρίγκιπας Harry συνέλαβε την πεμπτουσία της νέας εποχής της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας Bild με το σχόλιό του: "Πάρτε μια ζωή για να σώσετε μια ζωή. Γύρω από αυτό περιστρεφόμαστε, υποθέτω". Είναι χαρακτηριστικό, εν προκειμένω, ότι πολιτικοί από το SPD και τους Πράσινους επέκριναν εντόνως τη Μέρκελ και τον Βεστερβέλε, επειδή δεν επέτρεψαν στη Γερμανία να συμμετάσχει στον πόλεμο του ΝΑΤΟ στη Λιβύη.
Το Die Linke - και αυτό είναι κατανοητό από τη συντριπτική πλειονότητα των φίλων και μελών του - έχει το δικαίωμα να υπάρχει και να ανταγωνιστεί με επιτυχία στις εκλογές, μόνο αν δεν γίνει άλλη μια πτέρυγα του Κόμματος Ενότητας. Το σημείο αιχμής του Die Linke που είμαι νομαδικό, είναι η υπεράσπιση ενός οικονομικού συστήματος, στο οποίο ο καθένας παίρνει το πλήρες προϊόν της εργασίας του. Ένα τέτοιο οικονομικό σύστημα οδηγεί σε δημοκρατικές επιχειρήσεις που διοικούνται από τους εργαζόμενους και όχι αυταρχικές οικονομικές δομές με προσωρινή εργασία, σύμβαση εργασίας, χαμηλούς μισθούς, και μικρο-δουλειές. Οδηγεί σε μια ειρηνική εξωτερική πολιτική, η οποία εξασφαλίζει πρώτες ύλες μέσω διαπραγματεύσεων και όχι με πολέμους για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Στο πλαίσιο αυτό, είναι σαφές για ποιο λόγο το SPD και οι Πράσινοι έχουν εδώ και χρόνια απορρίψει τις προσφορές του Die Linke για συνεργασία. Οι πολιτικοί του γερμανικού Κόμματος Ενότητας μένουν ενωμένοι. Απορρίπτουν τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα άλλαζαν την όλο και πιο άνιση κατανομή του πλούτου και των ευκαιριών στη Γερμανία. Τα εκλογικά προγράμματα του SPD και των Πρασίνων, στα οποία οι προτάσεις του Die Linke έχουν εγκριθεί εν συνόλω ή σε μια αποδυναμωμένη μορφή, χρησιμεύουν μόνο ως μεταμφίεση. Να μην γνωρίζουν οι ψηφοφόροι ότι πίσω από τις διακηρύξεις, δεν υπάρχει πραγματική πρόθεση για την εφαρμογή τους. Ωστόσο, όπως ο Franz Müntefering, ο άλλοτε μεγάλος δάσκαλος των σοσιαλδημοκρατικών εκστρατειών, δήλωσε: Είναι άδικο να κρίνουμε τα πολιτικά κόμματα μετά τις εκλογές σύμφωνα με τις προεκλογικές υποσχέσεις τους.
Η κατασκευασμένη μάχη των δύο στρατοπέδων είναι μια φάρσα. Οι ψηφοφόροι θα έχουν μια εμπειρία déjà vu. Μετά τις εκλογές, η κατάσταση θα είναι η ίδια στη Γερμανία, όπως πριν από τις εκλογές, ανεξαρτήτως του ποιοι πολιτικοί ή κλάσματα του γερμανικού Κόμματος Ενότητας σχηματίσουν την κυβέρνηση. Προς έκπληξή μας, οι εκπρόσωποι των γερμανικών επιχειρήσεων, ησύχως δείχνουν μία προτίμηση για μια κυβέρνηση συνασπισμού μεταξύ SPD και Πρασίνων. Ο πρώην επικεφαλής της Ομοσπονδίας Γερμανικών Βιομηχανιών (BDI), Hans-Peter Keitel, είπε πρόσφατα: "Όταν μια χώρα πρέπει να κάνει πολιτικο-οικονομικές μεταρρυθμίσεις, είναι καλύτερα αν η κυβέρνηση δεν έχει πολιτικό χρώμα που την καθιστά ύποπτη ότι ευνοεί τις επιχειρήσεις".
Μτφ: Μαρία Καλυβιώτου
