Ένα δάσος από μεταλλικές βέργες και ελάσματα, βίδες και ελατήρια, τοποθετημένα με τάξη πάνω σε κυλιόμενες βάσεις που μετακινούνται με ευκολία πάνω στη σκηνή είναι η ευφάνταστη χειροποίητη εγκατάσταση, εικαστική και ηχητική, που ζωντανεύει μια εύφορη κοιλάδα με τις λίμνες, τα νερά και τις καλαμιές της και μέσα της ξετυλίγεται μια ιστορία αρχέγονη όσο κι ο κόσμος για τη ζωή, τον έρωτα και τον θάνατο, έτσι όπως την έχουν συνθέσει και την αφηγούνται με τον διαφανή και βαθιά ποιητικό τρόπο τους οι kóka&panú, ο μουσικός Παναγιώτης Μανουηλίδης και η χορεύτρια Κωνσταντίνα Ευθυμιάδου.
Πρόκειται για το νέο έργο των δύο καλλιτεχνών με τον τίτλο «Ύλη», που παρουσιάζεται αύριο το βράδυ σε παγκόσμια πρεμιέρα στο 26ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας.
Εξέχων μέλος αυτού του παράδοξου κόσμου ένα χειροποίητο μεταλλικό μουσικό όργανο, ένα διάτρητο παραλληλόγραμμο, που παράγει απόκοσμους ήχους και συνθέσεις, ανάλογα ποια και πόσα από τα ελατήρια κινούνται κάθε φορά και με πόση ένταση, συχνότητα και διάρκεια από το ένα χέρι του Παναγιώτη Μανουηλίδη, ο οποίος με το άλλο κατευθύνει ένα αυτοσχέδιο δοξάρι. Αυτό το υπερμέγεθες μουσικό όργανο ζωντανεύει με την κινητική δεξιοτεχνία της Κωνσταντίνας Ευθυμιάδου, που πάλλεται με ρυθμό ανάμεσα στα ελάσματα.
"Η αφετηρία του έργου ήταν ο σκηνικός χώρος, που αποτέλεσε και τη βάση της ηχητικής εγκατάστασης. Αυτή είναι που δίνει και το έναυσμα να ξεδιπλωθεί η ιστορία" εξηγεί ο Panú, που βρίσκεται πίσω από την εντυπωσιακή αυτή κατασκευή, την οποία θα ζήλευαν πολλοί σπουδαίοι μάστορες. Μια εγκατάσταση ανοιχτή στις αφηγήσεις, που μοιάζουν να μην τελειώνουν, έτσι όπως η χορογράφος και χορεύτρια Κωνσταντίνα Ευθυμιάδου πλέκει το σώμα και τις κινήσεις της με τα μεταλλικά ελάσματα, διαπερνώντας τα, κάνοντάς τα φωλιές, αγκαλιές, κρυψώνες.
Πρωταρχική ανησυχία και έγνοια τους η αλληλεπίδραση του περφόρμερ, του χορευτή, του ηθοποιού, με τα στοιχεία που δημιουργούν μια παράσταση. Πώς θα ήταν ο ίδιος ο καλλιτέχνης να είναι και δημιουργός του περιβάλλοντος χώρου του με τον ήχο, το φως, ακόμα και το κοστούμι του.
Και οι δύο υποστηρίζουν ότι έως τώρα στα έργα τους υπήρχαν εν σπέρματι αυτές οι ιδέες, ενώ στην "Ύλη" αναδύθηκε επιτακτικά το στοιχείο του ήχου.
Το υλικό υπαγόρευσε την ιστορία
"Άρχισα να κάνω σχεδιάκια στο χαρτί και να ονειρεύομαι μια εγκατάσταση με τις λαμαρίνες και τα σίδερά της και πως αυτό θα δημιουργεί ήχο που θα κινεί την Κωνσταντίνα τροφοδοτώντας τη σε έναν αέναο κύκλο. Όταν είδε τα σχέδια, άρχισε να μιλάει για ένα δάσος με δέντρα. Έτσι αναδύθηκε και ο τίτλος 'Ύλη', που σημαίνει δάσος στα αρχαία ελληνικά", σημειώνει ο Παναγιώτης για τη λέξη με τη συνειρμική έννοια της μάζας, όπως χρησιμοποιείται σήμερα.
Για μια εικόνα που θυμίζει "αυτά τα κτήρια, που, ενώ αρχίζουν να χτίζονται, μένουν ατελείωτα και βλέπεις τον σκελετό τους, το εσωτερικό τους" μιλά η Κωνσταντίνα προσθέτοντας με έμφαση τη διάθεση και των δύο να εξερευνούν όλα τα στοιχεία και τα στάδια μιας παράστασης.
"Πώς μπορούμε να είμαστε καλλιτέχνες, να δημιουργούμε κόσμους, επιλέγοντας οι ίδιοι τα υλικά για να τους χτίσουμε. Όπως εδώ, ανοίγοντας τριακόσιες τρύπες με το τρυπάνι, τα χέρια, βάζοντας τις ντίζες μία - μία, βιδώνοντας, επανατοποθετώντας. Εγώ ασχολήθηκα με τα σκηνικά, τα κοστούμια, τα υφάσματα, τα χρώματα, μια διαδικασία που μας απελευθερώνει. Γιατί δεν είμαστε μόνο ένα. Είμαστε συνολικοί, ολιστικοί καλλιτέχνες".
"Κάτι που δείχνει πολύ μεγάλη ελευθερία" προσθέτει ο Παναγιώτης διευκρινίζοντας πως είναι "κατά της εξειδίκευσης". Και σχολιάζει "όλη αυτήν την ευκολία που δίνει τα τελευταία χρόνια η τεχνολογία στο να δημιουργηθεί ένα θαύμα. Στη δημιουργία του θαύματος τα δικά μας υλικά είναι πάντα τα πιο απλά, όπως και οι ιδέες".
Σε μια εποχή που οι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί από τη χειρονομία, την πίστη στις δυνάμεις τους, το μυαλό, το σώμα και τα χέρια τους, οι kóka&panú υποστηρίζουν πως το πιο ενδιαφέρον στο έργο ήταν ότι "το υλικό, κατά τη διάρκεια δημιουργίας του τοπίου και του κόσμου, μας είπε τι να κάνουμε. Τα υλικά μας υπαγόρευσαν την κίνηση και τις μικρές εικόνες που μπαίνοντας η μια δίπλα στην άλλη μας ψιθύρισαν τις ανάγκες μας. Έτσι άρχισε η κίνηση, η δράση και η ιστορία. Γιατί η αφηγηματικότητα είναι κάτι που μας ενδιαφέρει πάρα πολύ".
Ένα περιβάλλον φτιαγμένο από βιομηχανικά υλικά, εν είδει αστικής «Ύλης», λειτουργεί ως συνέχεια της φύσης που μας περιβάλλει. Το ψυχρό μέταλλο συνδιαλέγεται με το ζεστό ανθρώπινο σώμα. Η ύλη υπάρχει μέσα από την κίνηση και οι δύο δημιουργοί επιχειρούν να αποδώσουν με τον πιο άμεσο τρόπο τον αρχετυπικό δεσμό μουσικής - χορού, σε μια σχέση δράσης - αντίδρασης. Ο χορός προκαλεί τον ήχο και ο απόηχος τροφοδοτεί την κίνηση του σώματος.
"Δεν θέλουμε να μιλήσουμε για δυστοπικό μέλλον με ανθρώπους - μηχανές, αλλά αναζητάμε αρχέτυπα και πολύ ουσιαστικούς λόγους που μας ορίζουν καθημερινά, όπως η σχέση ενός ζευγαριού. Αλλά και η επιστροφή στη φύση, που την έχουμε πληγώσει" σχολιάζουν.
Το έργο, συμπαραγωγή του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, παρουσιάζεται αύριο βράδυ στις 10 μ.μ. στον Εναλλακτικό Χώρο του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας.
Στηρίξτε την έγκυρη και μαχητική ενημέρωση. Στηρίξτε την Αυγή. Μπείτε στο syndromes.avgi.gr και αποκτήστε ηλεκτρονική συνδρομή στο 50% της τιμής.
