Η συνεχής, αδιάλειπτη δράση του Μανώλη Γλέζου για έναν καλύτερο κόσμο είναι αυτό που ξεχωρίζει από την μακρά πορεία του, από την Αντίσταση ως σήμερα. Αυτό που κρατάμε, είναι το καθαρό βλέμμα, το χαμόγελο, η συνεχής προσπάθεια να αλλάξει τον κόσμο, είπε ο Αριστείδης Μανωλάκος, τέως πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ με σημαντική πορεία στην ΕΠΟΝ, την ΕΔΑ και τη Νεολαία Λαμπράκη, μιλώντας Στο Κόκκινο και τον Νίκο Σβέρκο.
Όπως ανέφερε, «όταν ανέβηκα στην Αθήνα να σπουδάσω τοτε, ήταν ένας θρύλος, ο πρώτος αντιστασιακός της Ευρώπης». Την δεκαετία του `50, ήταν ο ένας από τους τρεις που συνομίλησαν με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις και συγκρότησαν την Δημοκρατική Ένωση, στην οποία μετείχε μεταξύ άλλων ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Τσαλδάρης και πολλοί άλλοι. Μεταξύ των στελεχών της ΕΔΑ ήταν ο Μανώλης Γλέζος, ο Αντώνης Μπριλάκης, ο Ηλίας Ηλιού.
Καταδικασμένος σε θάνατο, είχε αντιπάλους τους τότε νικητές του Εμφυλίου, μεταξύ τους τον Αθανάσιο Τσαλδάρη, που ενώ εξέδιδε εφημερίδα που ζητούσε την εκτέλεσή του, το 1956 συνομιλούσαν και συγκροτούσαν την Δημοκρατική Ένωση. Η εκτίμηση του κόσμου ήταν ευρύτατη, φαίνεται και σήμερα από τις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών, όπως και η απήχηση της αντιστασιακής του δράσης και της εν γένει παρουσίας του διεθνώς.
Την ίδια ώρα, ήταν πρόσωπο που από την πλευρά του ΚΚΕ είχε απόλυτη εμπιστοσύνη. Την περίοδο που Γραμματέας ήταν ο Μπάμπης Δρακόπουλος «ήταν ο Μανώλης που είχε τις σχέσεις με τα άλλα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής που ζούσαν στην Ελλάδα, κατά παράδοξο τρόπο. Ήταν το πρόσωπο που φώτιζε το δρόμο του αγώνα και της προσπάθειας για εμάς της νέας γενιάς».
Μίλησε επίσης για το τεράστιο διεθνές κίνημα αλληλεγγύης για τον Μανώλη Γλέζο και στη Δύση, με πρώτο τον Γάλλο πρόεδρο Ντε Γκολ, όπως θύμισε χαρακτηριστικά, που έφερε τον Πικάσο να σκιτσάρει για την απελευθέρωσή του και όλων των πολιτικών κρατούμενων σε όλο τον κόσμο. Στην ΕΣΣΔ, ο Χρουτσόφ είχε πει «το αμίμητο», θυμήθηκε για μία επίσκεψή του στη Μόσχα, «να ακούτε τον Γλέζο!».
Ήταν καθοριστική η συμμετοχή του και στον αριστερό Τύπο (υπήρξε αρχισυντάκτης στον Ριζοσπάστη και διευθυντής στην Αυγή), αλλά παρότι ζήτησε από τον Αρ. Μανωλάκο, όταν ο τελευταίος ήταν πρόεδρος στην ΕΣΗΕΑ, να τον εγγράψουν στην Ένωση, αυτό δεν έγινε δυνατό για λόγους καταστατικού και άλλων. Και όταν αργότερα του προτάθηκε να γίνει επίτιμο μέλος, δεν το δέχθηκε. «Ήταν από τα σημεία που τον είχα στενοχωρήσει», όπως είπε ο κ. Μανωλάκος.
Ως αυτοδιοικητικός (υπήρξε πρόεδρος της Κοινότητας της Απείρανθου στη Νάξο) είχε επίσης σημαντικό έργο, από το οποίο ο ίδιος θυμήθηκε ότι με δική του πρωτοβουλία και πολιτών ξαναφτιάξανε τα αναχώματα στο βουνό, ώστε να συγκρατείται το νερό και να ξαναλειτουργήσουν οι βρύσες. Όταν απευθύνθηκε στο υπουργείο ζητώντας ένα ευτελές ποσό για τις δαπάνες, αφού όλη η εργασία έγινε αφιλοκερδώς, του το αρνήθηκαν λόγω ακριβώς του ότι ήταν πολύ μικρό...).
