Της Ελένης Τσερεζόλε
Στην απίθανη περίπτωση που υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος στη Γαλλία σήμερα που δεν έχει αντιληφθεί το εύρος που λαμβάνουν καθημερινά οι διαμαρτυρίες κατά του εργασιακού νόμου που επιδιώκει να περάσει η κυβέρνηση, και μόνο το περιστατικό που έλαβε χώρα την Πέμπτη το βράδυ, στο δημόσιο κανάλι France 5, στην εκπομπή «C à vous», ήταν αρκετό για να καταλάβει ότι «κάτι τρέχει» τούτες τις μέρες στη χώρα.
Και αυτό που «τρέχει» είναι ότι πρόκειται ίσως για μία από τις σπάνιες φορές που η αμφισβήτηση ενός νόμου έχει τέτοιες διαστάσεις που πλέον πλήττεται η καθημερινότητα των πολιτών - είτε πρόκειται για τις ουρές για τη βενζίνη είτε για τις επαναλαμβανόμενες απεργίες σε μία σειρά από κλάδους.
Στην εκπομπή ήταν προσκεκλημένοι η υπουργός Εργασίας, η Μυριάμ Ελ Κομρί, όταν στο στούντιο εισέβαλαν διαμαρτυρόμενοι διαδηλωτές. Δημιουργήθηκε σύγχυση, το κανάλι άρον - άρον έριξε μια κάρτα προσωρινής διακοπής του προγράμματος και μερικά λεπτά αργότερα η εκπομπή συνεχιζόταν. Χωρίς όμως την υπουργό που είχε αποχωρήσει... Η αλήθεια είναι βέβαια ότι οι όποιες πολιτικές αποφάσεις σχετικά με την τύχη του νόμου δεν θα ληφθούν από την υπουργό, αλλά από τον πρωθυπουργό και τον ίδιο τον πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ.
Και τούτο γιατί η κυβέρνησή του βρίσκεται αντιμέτωπη με τη χειρότερη κρίση της μέχρι σήμερα θητείας της. Και οι λύσεις που έχουν μπροστά τους οι Ολάντ και Βαλς είναι όλες πολιτικά επώδυνες και δύσκολα θα ανατρέψουν το άκρως αρνητικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί στην κοινή γνώμη και αντανακλάται και στις δημοσκοπήσεις για τη δημοτικότητα των δύο ανδρών.
Ήδη ο υπουργός Οικονομικών Μισέλ Σαπέν άφηνε ανοικτό την Πέμπτη το ενδεχόμενο κάποιων αλλαγών - «μπορεί να χρειαστεί να αλλάξουμε μερικά σημεία στο άρθρο 2» του νόμου, είχε πει. Ωστόσο ο πρωθυπουργός Βαλς έσπευσε να τον «επαναφέρει στην τάξη» πριν επανέλθει και ο ίδιος στην τάξη, παραδεχόμενος ότι πρέπει να γίνουν αλλαγές. Η ουσία είναι ότι η κυβέρνηση, στο αδιέξοδο που έχει περιέλθει, έχει απέναντί της μόνο... κακές επιλογές.
Πληρώνει ωστόσο τις λάθος επιλογές της. Όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι από την εξαγγελία του νόμου αρνήθηκε κάθε είδους διαβούλευση με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και κυρίως με τη μεγαλύτερη από όλες, τη CGT. Πιο συγκεκριμένα, η διαβούλευση περιορίστηκε σε μια συνάντηση για πολύ μεγάλα θέματα και μετά... νέκρα.
Σε αυτό το πλαίσιο η πρώτη εκδοχή του νόμου δεν δόθηκε στα συνδικάτα αλλά μόνο στα... ΜΜΕ. Η κυβέρνηση αρνήθηκε τον διάλογο για ένα νομοσχέδιο που φέρνει τα πάνω - κάτω στα εργασιακά ξεθεμελιώνοντας χρόνια εργατικά δικαιώματα. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι δέχθηκε ομαδική κριτική από όλα τα συνδικάτα - κριτική που έφερε κάποιες απτές αλλαγές στο κείμενο, π.χ. ειδικά μέτρα υπέρ των νέων.
Πάντως η επιλογή άρνησης διαλόγου και εκείνη που σχετίζεται με την κλιμάκωση της έντασης, έχουν σήμερα δημιουργήσει ένα εκρηκτικό μείγμα. Μια κατάσταση στα όρια του ανεξέλεγκτου, που ανατρέπει τις όποιες αρχικές προθέσεις περί επίδειξης πυγμής απέναντι στους διαδηλωτές. Είναι φανερό ότι η μάχη της κοινής γνώμης έχει χαθεί για την κυβέρνηση. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό...
