Πολύς λόγος τις τελευταίες μέρες για τις «φωτογραφικές» διατάξεις που τάχα περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο που κατέθεσε στη Βουλή το Υπουργείο Παιδείας για την έρευνα. Μόνο που αντί να γίνεται λόγος για «φωτογραφικές διατάξεις», που δήθεν ευνοούν σκανδαλωδώς κυβερνητικά στελέχη, θα έπρεπε μάλλον να συζητάμε για «κηλίδες Ρόρσαχ». Τι είναι αυτές οι περίφημες κηλίδες; Είναι ασαφή και απροσδιόριστα μελανώματα, κάτι σαν μουτζούρες, που χρησιμοποιούν οι ψυχαναλυτές στο έργο τους. Δείχνει λοιπόν ο ψυχαναλυτής τις καρτέλες με τα ασαφή αυτά σχήματα στον ασθενή και του ζητάει να περιγράψει τι βλέπει. Ο ασθενής στην προσπάθειά του να απαντήσει προβάλλει σε αυτά τα περιγράμματα την ψυχολογική του κατάσταση και περιγράφει όχι κάτι που βλέπει πραγματικά αλλά κάτι που βρίσκεται στο υποσυνείδητό του και τον απασχολεί έντονα. Στη συνέχεια ερμηνεύονται οι απαντήσεις και έτσι προκύπτει η διάγνωση. Κάτι ανάλογο κάνουν και πολλοί δημοσιογράφοι που σχολιάζουν κάποιες από τις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου για την έρευνα. Δεν διαβάζουν ουσιαστικά αυτό που βλέπουν στο κείμενο του νομοσχέδιου αλλά αυτό που εκείνους απασχολεί. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό που προσπαθούν να δουν είναι πώς θα αφαιρέσουν από την αριστερή κυβέρνηση το ηθικό της πλεονέκτημα, για να ισχυριστούν μετέπειτα πως «όλοι ίδιοι είναι». Φαίνεται όμως πως θα χρειαστούν πολύ περισσότερες προσπάθειες. Γιατί το ψέμα έχει συνήθως κοντά ποδάρια.
Μπούμερανγκ
Σε φονικό μπούμερανγκ εξελίχθηκε τελικά η υπόθεση των «φωτογραφικών διατάξεων» για τους εμπνευστές της. Χαρακτήρισαν «φωτογραφική» -και όχι ονομαστική, όπως πραγματικά ήταν- την υπόθεση μετεγγραφής πέντε φοιτητών (οι δύο ήταν πρόσφυγες) από ΑΕΙ σε ΑΕΙ. Δεν μπήκαν καν στον κόπο να εξετάσουν τις ιδιαίτερες συνθήκες της κάθε περίπτωσης. Και όταν πήραν τη δέουσα απάντηση το 'ριξαν στο τσάμικο: «Και πού ήξεραν εκεί στο υπουργείο την οικογενειακή κατάστασή τους, αν δεν τους γνώριζαν προσωπικά»; Ύστερα κατηγόρησαν για φωτογραφική ρύθμιση που «αθώωνε τον Σταθάκη». Εισέπραξαν την απάντηση από τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Κρήτης πως η επίμαχη ρύθμιση ήταν κείμενο της Νομικής υπηρεσίας του Πανεπιστημίου, για να δώσει τέλος σε μια δικαστική περιπέτεια δεκάδων πανεπιστημιακών του, ενώ είχαν προηγηθεί ήδη δικαστικές αθωώσεις. «Δεν ήταν φωτογραφία του Σταθάκη» σημείωναν χαρακτηριστικά τα Νέα (14-4) εκ των υστέρων. Στην Τρίτη περίπτωση, όπου συστάθηκαν τάχα μου «Τρεις επιτροπές για μια Μπολόνια» (Καθημερινή, 13-4), φάνηκε να μην μπορούν να ξεχωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα: Άλλο το ΕΣΠΑ και άλλο το Πρόγραμμα Erasmus Plus. Τέλος, στην υπόθεση των μετατάξεων δασκάλων και καθηγητών στα ΑΕΙ, όπου κρύφτηκαν όλοι οι δημόσιοι κατήγοροι πίσω από τον «σεμνό και δραστήριο Γιώργο Μαυρωτά του Ποταμιού» (Τα Νέα, 6-4), η «φωτογραφία» της ρύθμισης αφορούσε εκατοντάδες εκπαιδευτικών που διαθέτουν τα απαραίτητα προσόντα για να μεταταχθούν σε ΑΕΙ και ΤΕΙ. Και θα έπρεπε αυτή η δίκαιη ρύθμιση να μην ψηφιστεί τελικά, απλώς και μόνο για «να φαίνεται τίμια η σύζυγος του Καίσαρα». Ύστερα από όλ' αυτά, εύλογη η απορία: Πού βρίσκεται εντέλει, κύριε Πάσχο μου (Καθημερινή, 13-4), το «Ένα μάτσο ρουσφέτια»;
Το στοίχημα για την Τεχνική Εκπαίδευση
Είχε νυχτώσει για τα καλά την περασμένη Δευτέρα, αλλά τα φώτα στα δύο αμφιθέατρα, στο ισόγειο του Υπουργείου Παιδείας, παρέμεναν αναμμένα. Όχι, δεν επρόκειτο για αμειβόμενες επιτροπές που εργάζονταν υπερωριακά. Ούτε κάποιος υπάλληλος λησμόνησε να σβήσει τα φώτα. Απλώς, συνεχιζόταν από το απόγευμα, για να κρατήσει ως τα κοντά μεσάνυχτα, η συζήτηση για τη δομή και το περιεχόμενο των τομέων και ειδικοτήτων του ΕΠΑΛ από τον προσεχή Σεπτέμβριο. Τη συζήτηση, που ήταν η δεύτερη με τις επιστημονικές ενώσεις, οργάνωσε η Επιτροπή για την Επαγγελματική Εκπαίδευση και Κατάρτιση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Προσκεκλημένοι οι εκπρόσωποι των επιστημονικών ενώσεων της Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης (ΤΕΕ) αλλά και οι σχολικοί σύμβουλοι αντίστοιχων ειδικοτήτων. Από την αρχή της συζήτησης δεν έλειψαν οι αντιρρήσεις, οι αμφισβητήσεις και η καχυποψία. Στοιχεία απολύτως δικαιολογημένα, αν αναλογιστεί κανείς την πορεία διά πυρός και σιδήρου πολλών εκπαιδευτικών της ΤΕΕ, που βρέθηκαν το καλοκαίρι του 2013 σε διαθεσιμότητα και προς απόλυση, κυριολεκτικά εν μια νυκτί. Και όποιος καεί στο χυλό φυσάει και το γιαούρτι. Άκρως χαρακτηριστική και η δήλωση μιας καθηγήτριας που εξέφρασε τη συγκίνησή της, γιατί επιτέλους βλέπει το Υπουργείο από μέσα και όχι πίσω από τα κάγκελα που το περιφράσσουν. Χρειάζεται όμως ακόμα πολύς δρόμος για να αλλάξουν αντιλήψεις και νοοτροπίες, για να καθιερωθεί σχέση εμπιστοσύνης της ηγεσίας με τη βάση στην εκπαίδευση. Είναι ένα στοίχημα που δεν πρέπει να χαθεί.
Δημοσιογραφική χυδαιότητα
Το αρχαίο κάλλος, την αισθητική, ακόμα και την ηθική επικαλείται δημοσιογράφος της «Δημοκρατίας» για να υπηρετήσει τελικά την ασχήμια και την ανηθικότητα. Ο εν λόγω κύριος, που διατηρεί μόνιμη στήλη με τον δηλωτικό τίτλο «Περί Πωλητικής», σε δημοσίευμά του της 16-4 αναρωτιέται: «Ποιος Φειδίας, ποιος Εξηκίας, ποιος Κάλαμις, ποιος Ζεύξις να παραλάβει αυτές τις εικόνες και να τις κάνει Τέχνη;» - με κεφαλαίο το «Τ», ασφαλώς. Ποιες είναι άραγε αυτές οι εικόνες που προκάλεσαν τόσο βάναυσα την αισθητική του καλαίσθητου δημοσιογράφου; Στη μια περίπτωση η φωτογραφία κάποιου βουλευτή που κουρασμένος απλώθηκε σε δυο καρέκλες στο καφενείο της Βουλής. Στην άλλη, πολιτικά πρόσωπα υψηλά ιστάμενα, που τολμούν να κυκλοφορούν χωρίς τον απαραίτητο λαιμοδέτη (γραβάτα) προσβάλλοντας την κρατούσα αισθητική. Στην τρίτη φωτογραφία, ένας πολιτικός ευτραφής, «απέραντος», όπως εκείνος τον αποκαλεί. Ο κύριος αυτός, που ποιείται τον δημοσιογράφο, εύκολα θα επέβαλλε, για λόγους «αισθητικής», τον εξοβελισμό και την περιθωριοποίηση κάθε συμπολίτη που το σουλούπι του δεν ακολουθούσε τα κυρίαρχα πρότυπα. Και τολμά να θέτει το όνομά του και τη φωτογραφία του, αισθητικά άρτια ασφαλώς, πάνω από τέτοια άθλια δημοσιεύματα.
Αιχμές
Ανεύθυνοι δικηγόροι – έμποροι ελπίδας κυκλοφορούν αβάσιμες τεκμηριώσεις περί διορισμών, προς άγραν πελατείας.
Εξίσου ανεύθυνοι συνδικαλιστές αρπάζονται από την επιχειρηματολογία των πρώτων, προς άγραν ψήφων.
Βλάπτουν αμφότεροι εξίσου…
*********************************
«Αριστερή» διάλυση του Λυκείου βλέπει τακτικός συνεργάτης του «Άρθρου της Κυριακής» (10-4).
Και πρώην πρόεδρος της ΟΛΜΕ.
Και ισχυρίζεται πως Φίλης και ΣΥΡΙΖΑ «δεν έχουν καμιά πρόταση για το Λύκειο».
Αλήθεια, τις προτάσεις της ΟΛΜΕ για το Λύκειο και την πρόσβαση στα ΑΕΙ τις θυμάται;
Μήπως μπορεί να θυμηθεί ότι και οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ ξεκινούν από τις ίδιες αρχές και θέτουν παρόμοιους στόχους;
Έλα τώρα, μια μικρή προσπάθεια χρειάζεται.
**********************************
Από στόμα σε στόμα κυκλοφορεί η πιπίλα της ήσσονος προσπάθειας.
Ιδίως στην «Καθημερινή».
Ο τελευταίος αποδέκτης της από τις οικονομικές στήλες της εφημερίδας (2-4).
Και η απορία μας:
Αλήθεια, δεν σιχάθηκε την πιπίλα μετά από τόσα στόματα;
Π.Χ.
