Της Ελένης Τσερεζόλε
Σύμφωνα με έναν άρρητο κανόνα της γαλλικής πολιτικής σκηνής, ο πολιτικός που έχει βλέψεις για κάτι περισσότερο από τον δημαρχιακό θώκο οφείλει να εκδώσει τουλάχιστον ένα βιβλίο, όπου, κατά προτίμηση, θα δίνει το κοινωνικοπολιτικό του στίγμα, είτε με τη μορφή δοκιμίου είτε με εκείνη της εκτενούς συνέντευξης - εξομολόγησης προς κάποιον φιλικά διακείμενο, συνήθως δημοσιογράφο. Στις περισσότερες πάντως περιπτώσεις (με εξαιρέσεις όπως ο Ντε Γκολ, ο Μιτεράν κ.ά.) ο άμεσα ενδιαφερόμενος απλώς έχει διαβάσει το τελικό πόνημα που έχει συγγράψει πρόσωπο της απολύτου εμπιστοσύνης του...
Ο Σαρκό, που έχει ήδη διατελέσει μία φορά πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, επιθυμεί διακαώς να επανέλθει στο Μέγαρο των Ηλυσίων Πεδίων και ακολουθεί τον κανόνα. Όχι ότι είναι πρωτάρης, αλλά γνωρίζει ότι ο δρόμος που έχει να διανύσει είναι μακρύς και κρύβει αρκετές παγίδες - κι αυτές δεν προέρχονται όλες από την πλευρά του νυν προέδρου Φρανσουά Ολάντ αλλά κυρίως από το εσωτερικό του χώρου της Δεξιάς.
Ονομάζονται δε Φρανσουά Φιγιόν (πρώην πρωθυπουργός του) και Αλέν Ζιπέ (πρώην πρωθυπουργός του Ζακ Σιράκ)... Ο Σαρκό λοιπόν ετοιμάζεται μεθοδικά για την επιστροφή στο ύπατο αξίωμα στις εκλογές της άνοιξης του 2017, 10 μήνες πριν από τη διεξαγωγή των εσωκομματικών εκλογών για την ανακήρυξη του υποψήφιου στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η έκδοση του βιβλίου του με τον εύγλωττο τίτλο «Η Γαλλία για μια ζωή».
Στις 260 σελίδες του βιβλίου, ο τέως πρόεδρος επιχειρεί να εξωραΐσει το πολιτικό του παρελθόν, αναγνωρίζοντας μεν κάποια λάθη που έκανε κατά τη θητεία του, εμμένοντας όμως ότι το μεγαλύτερο σφάλμα του ήταν ότι δεν εφάρμοσε όσα ήθελε στο πεδίο κυρίως της οικονομίας και του μεταναστευτικού ζητήματος. Με άλλα λόγια, επιχειρεί, παρ' ότι επισήμως το αρνείται, να παρουσιάσει το προγραμματικό του πλαίσιο. «Για μένα όλα άρχισαν με τη Γαλλία και όλα θα τελειώσουν μαζί της», γράφει σε ποιητικό ύφος ο Σαρκό, που δεν είναι γνωστός για τέτοιου είδους συναισθηματισμούς...
Μεταξύ των λαθών που αναγνωρίζει είναι κυρίως όσα έχουν να κάνουν με το ύφος της πρώτης περιόδου της θητείας του. Γράφει έτσι ότι έχει μετανιώσει για το επεισόδιο στην Αγροτική έκθεση στο Παρίσι, όταν έβρισε («άντε γ...σου, παλιομα...κα») έναν πολίτη που αρνήθηκε να του σφίξει το χέρι - «ήταν μια βλακεία για την οποία σήμερα έχω μετανιώσει». Αναγνωρίζει επίσης ότι ήταν λάθος του οι διακοπές στην πολυτελή θαλαμηγό του επιχειρηματία Μπολορέ, στην αρχή της θητείας του. Ο ίδιος θεωρεί ότι υπήρξε πολύ «απλοϊκός». «Έμεινα μερικούς μήνες παραπάνω από ό,τι έπρεπε άνθρωπος, ενώ έπρεπε αμέσως να γίνω ο πρόεδρος», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Κατά τα άλλα, πιστεύει ότι είχε δίκιο κυρίως σε τρία θέματα: την αποτυχία της Ευρώπης της συμφωνίας του Σένγκεν, κάτι που κατά τον ίδιο γίνεται φανερό με τη σημερινή μεταναστευτική κρίση, το θέμα της έκπτωσης από τη γαλλική υπηκοότητα (την οποία τώρα υποστηρίζει η κυβέρνηση Ολάντ - Βαλ με αφορμή την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και ήταν μέτρο που είχε προτείνει και ο Σαρκοζί όταν ήταν πρόεδρος) και, τέλος, την άνοδο του «κοινοτισμού». Ο ίδιος γράφει επίσης ότι λυπάται που δεν κατήργησε τον φόρο αλληλεγγύης επί της περιουσίας και τις 35 ώρες.
