Iστορική χαρακτηρίζουν τη συμφωνία του Παρισιού οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, αλλά εντοπίζουν και σημαντικά κενά. Η Greenpeace, μέσω ανοιχτής επιστολής της στον Έλληνα πρωθυπουργό, σημειώνει ότι στο Παρίσι επικυρώθηκε με κάθε επισημότητα η αρχή του τέλους για τη βρόμικη ενέργεια. Παρατηρεί ότι "για πρώτη φορά οι χώρες έδωσαν την έγκρισή τους για τον τερματισμό της χρήσης των ορυκτών καυσίμων περίπου μέχρι τα μέσα του αιώνα, όπως άλλωστε επιβεβαιώνει η σχετική επιστημονική έκθεση του ΟΗΕ ότι απαιτείται για επίτευξη του στόχου του 1,5οC. Πλέον, επισήμως τα ορυκτά καύσιμα βρίσκονται στη λάθος πλευρά της Ιστορίας. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο την Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου προβήκαμε σε ακτιβιστική δράση στον ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου, τον μεγαλύτερο και πιο ρυπογόνο λιγνιτικό σταθμό της χώρας. Σε μια σύμπτωση με μεγάλη σημειολογική σημασία, την ίδια ημέρα ο υπουργός Ενέργειας της χώρας δεν βρισκόταν στο Παρίσι για τις διαπραγματεύσεις της Συμφωνίας, αλλά στη Βουλγαρία για την υπογραφή κατασκευής νέου αγωγού φυσικού αερίου".
Η Greenpeace ζητεί από τον Αλέξη Τσίπρα να αναλάβει πρωτοβουλίες για τον ανασχεδιασμό της ενεργειακής πολιτικής της χώρας. Όπως αναφέρεται στην επιστολή: "Σας καλούμε να ευθυγραμμίσετε την ενεργειακή πολιτική της Ελλάδας με τη συμφωνία στο Παρίσι για τερματισμό των ορυκτών καυσίμων έως το 2050 και να ανακοινώσετε:
* Την ακύρωση των προγραμματισμένων κατασκευών νέων λιγνιτικών και πετρελαϊκών μονάδων.
* Την οριστική στροφή της χώρας στην εκμετάλλευση του πραγματικού της πλούτου: των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και της εξοικονόμησης ενέργειας".
Μεσόγειος SOS
"Είμαστε πλέον πολύ μπροστά από εκεί που βρισκόμασταν πριν από μόλις δύο εβδομάδες, αλλά δυστυχώς αρκετά πίσω από εκεί όπου θα έπρεπε να είχαμε φτάσει", σχολιάζει το Δίκτυο Μεσόγειος SOS και παραθέτει τα θετικά της συμφωνίας (τον στόχο για τη συγκράτηση της υπερθέρμανσης, την αναγνώριση πως οι υφιστάμενες εθνικές δεσμεύσεις μείωσης των εκπομπών για το 2030 υστερούν και θα πρέπει να αναθεωρούνται, την κινητοποίηση πόρων προς τις φτωχές χώρες).
Στα αρνητικά κατατάσσει την απουσία συγκεκριμένων νομικών δεσμευτικών στόχων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την έκκληση για μείωση των παγκόσμιων εκπομπών το "συντομότερο δυνατό", που σε μεγάλο βαθμό επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια των κρατών. Θεωρεί ότι το μεγάλο ζητούμενο τώρα είναι ότι οι κυβερνήσεις, η τοπική αυτοδιοίκηση, οι επιχειρήσεις οφείλουν να επιταχύνουν το συντομότερο τις προσπάθειες και να λάβουν συγκεκριμένα μέτρα για να ανταποκριθούν στο πνεύμα της συμφωνίας. Για την Ε.Ε., προστίθεται στην ανακοίνωσή της, αυτό σημαίνει κατ' αρχάς αύξηση της φιλοδοξίας μείωσης εκπομπών, όχι μόνο για το 2030, αλλά και για το 2020. Όσον αφορά την Ελλάδα, παρατηρεί ότι απουσιάζει κάθε συζήτηση για την κλιματική αλλαγή και ζητεί από την κυβέρνηση σταδιακά να προχωρήσει σε μηδενισμό της χρήσης ορυκτών καυσίμων το 2050 και νωρίτερα για την ηλεκτροπαραγωγή.
Οικολόγοι Πράσινοι
Την απαρχή της απεξάρτησης της ανθρωπότητας και των οικονομιών από τα ορυκτά καύσιμα αποτελεί η συμφωνία στο Παρίσι, υπογραμμίζουν οι Οικολόγοι Πράσινοι. Σε ανακοίνωσή τους επισημαίνουν ότι "ο περιορισμός των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου σε επίπεδα ικανά για να συγκρατήσουν την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη κάτω από τους +2οC σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα είναι στόχος σαφέστατα διατυπωμένος μέσα στη συμφωνία, πάγιο αίτημα των Οικολόγων Πρασίνων και των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών επί σειράς ετών. Οι δεσμεύσεις σε ό,τι αφορά τις εκπομπές κάθε κράτους (NDC) θα αναθεωρούνται κάθε πενταετία από το 2020 κι έπειτα.
Επιπρόσθετα, η πρόοδος των εθνικών δεσμεύσεων θα παρακολουθείται τακτικά με τη χρήση κοινών επιστημονικών εργαλείων. Οι 'μηχανισμοί καθαρής ανάπτυξης (CDM)', που επέτρεπαν, σύμφωνα με το Πρωτόκολλο του Κιότο, στις αναπτυγμένες βιομηχανικά χώρες να παράγουν επιπρόσθετες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου χρηματοδοτώντας προσπάθειες μείωσης σε τρίτες χώρες, έχουν σημαντικά βελτιωθεί. Το κείμενο της συμφωνίας είναι ολιστικό, μια και αναφέρεται ακόμη στα ανθρώπινα δικαιώματα, στην ισότητα των φύλων, τη διαγενεακή κλιματική δικαιοσύνη. Αναγνωρίζει διαφορετικές ευθύνες και συνθήκες σε κάθε χώρα".
