Η μηχανή Σόιμπλε ξαναπήρε μπρος. Φαίνεται ότι η κοπιαστική μεν, αλλά συνεχιζόμενη πορεία ώστε η χώρα να βγει από την κρίση δεν αντέχεται για πολύ από τον σκληρό πυρήνα του γερμανικού νεοφιλελευθερισμού. Κι ας επισώρευσε -με την αγαστή βοήθεια και άλλων, παραγόντων - τόσα δεινά όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη ολόκληρη. Κι ας ανεμίζουν ανατριχιαστικά κοντά οι παντιέρες της Μαρίν Λεπέν. Τούτο ουδόλως μοιάζει να απασχολεί (ή μήπως είναι και μια ευχάριστη προοπτική για τις αριθμομηχανές που ασκούν πολιτική -ή κάτι που μοιάζει με πολιτική- στις μέρες μας;) τη μηχανή Σόιμπλε.
Έτσι, λοιπόν, ο πολύς και εγνωσμένης κακοβουλίας Γερμανός υπουργός Οικονομικών πήρε πάλι το όπλο του και πυροβόλησε την ελληνική κυβέρνηση, που, παρά τις εργώδεις προσπάθειές του από τις 25 Ιανουαρίου 2015 μέχρι σήμερα, όχι μόνο στέκεται στα πόδια της, αλλά κέρδισε τρεις εκλογικές μάχες και ξεπέρασε μια σοβαρότατη (ας μην ξεχνάμε) διάσπαση στους κόλπους του βασικού της εταίρου, του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πυροβόλησε όμως μόνο η μηχανή Σόιμπλε, αλλά έριξε και προειδοποιητικές βολές παροιμιακώ τω τρόπω, συνιστώντας στον Αλέξη Τσίπρα και στην κυβέρνηση ότι «δεν πρέπει να πηγαίνεις τόσες φορές στο πηγάδι μέχρι να σπάσει η στάμνα». Ξεκάθαρη απειλή είναι αυτό, αλλά ας το αφήσουμε κατά μέρος.
Ας αφήσουμε κατά μέρος επίσης και τον διαγωνισμό καλλιστείων υποταγής στον οποίο επιδόθηκαν οι υποψήφιοι αρχηγοί της Ν.Δ. Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ούτε που πατούν ούτε που βρίσκονται μ' αυτή την αλλοπρόσαλλη, παρδαλή και ανερμάτιστη στάση τους, όπου κοιμούνται μνημονιακοί, ξυπνούν αντιμνημονιακοί και τούμπαλιν. Τώρα θα μου πεις (η παροιμία το λέει δηλαδή) ότι δεν γίνεται να μάθεις στο γέρικο σκυλί καινούργιους τρόπους. Γιατί κακά τα ψέματα (κακά για τους οπαδούς της, για να εξηγούμαστε) η ΝΔ σήμερα είναι μια γερασμένη παράταξη, ανέμπνευστη (παρά τις κραυγαλέα αποτυχημένες προσπάθειες ψιμυθίωσης), που εξεμέτρησε τον πολιτικό της βίο. Άσε που για ακόμα μια φορά αυτός ο αυτοματικός υποστηρικτικός λόγος στον ισχυρό αποδεικνύει ότι η υποταγή είναι εγγεγραμμένη στο πολιτικό DNA αυτής της παράταξης. Κι αν κάποτε αυτού του είδους ο πολιτικός λόγος λειτουργούσε προωθητικά για τη Δεξιά (σε καιρούς ανωμαλίας και δημοκρατικής εκτροπής, όπου ο ξένος παράγοντας οργίαζε), σήμερα η αμεσότατη επίδειξη ευπείθειας «τοις κείνου ρήμασι» λειτουργεί εντελώς ανασχετικά στην πολιτική δυναμική της Ν.Δ. Κακό του κεφαλιού τους.
Ας αφήσουμε επίσης κατά μέρος και όλες τις συνήθεις πρόθυμες γραφίδες που έτρεξαν να υποστηρίξουν πυρετικά τις απειλές του Σόιμπλε και να προεξοφλήσουν για ακόμα μια φορά την καταβαράθρωση της κυβέρνησης που έφερε μύρια όσα κακά στη χώρα, εκτός από καταιγίδα με βατράχια και θεομηνία με ακρίδες, αλλά, πού θα πάει, είναι βέβαιο -κατά τας γραφίδας, και κατά τας γραφάς - ότι θα συμβεί κι αυτό. Εδώ δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ή ζουν στην κοσμάρα τους και δεν αντιλαμβάνονται ότι σιγά - σιγά αρχίζει να πέφτει η αυλαία πάνω στον λαμπερό κόσμο της χυδαίας χειραγώγησης, της λαθροχειρίας, της απόκρυψης, της στρεψοδικίας, της ξεκάθαρης ψευδολογίας και της ξετρελαμένης επίδειξης ισχύος (και ουκ ολίγες φορές της ξετρελαμένης επίδειξης απλώς), ή αντιλαμβάνονται πλήρως ότι το έδαφος αρχίζει να τρέμει κάτω από τα πόδια τους (με άμεσο αποτέλεσμα -Θε μου, σχώρα με- να τρέμουν και τα μεταξωτά βρακιά σε πολλούς επιδέξιους κώλους πολυτελείας) και δίνουν φρενιασμένα και αδίστακτα (άλλωστε την ξέρουν καλά αυτή την τέχνη) τον υπερπάντων αγώνα της ύπαρξής τους. Μάταιος κόπος. Ο βασιλιάς πλέον είναι γυμνός, όπως είπε και ο πρωθυπουργός στην πρόσφατη συνέντευξή του στην ΕΡΤ. Είτε λοιπόν δεν το αντιλαμβάνονται, είτε το αντιλαμβάνονται και πράττουν όπως πράττουν, κακό του κεφαλιού τους. Και συνεπώς καλό για το δικό μας κεφάλι, που κινδύνεψε με παράκρουση από το βουητό των λεγομένων και των πεπραγμένων τους.
Ας μην ανησυχούν, συνεπώς, ή μάλλον καλά θα κάνουν να ανησυχούν, επειδή η στάμνα θα πάει πολλές φορές και στο πηγάδι, και στη βρύση, και όπου αλλού χρειαστεί ώσπου ν' αρχίσει να υγραίνεται αυτός ο φρυγμένος τόπος από την ξηρασία στην οποία τον καταδίκασαν οι επικυπτικές πολιτικές τόσων και τόσων ετών, για να μην πούμε δεκαετιών. Φυσικά, όλο αυτό δεν είναι περίπατος. Κάποιες φορές θα σπάσει η στάμνα. Το θέμα είναι να μην έχεις πήλινα πόδια, κι από στάμνες άλλο τίποτα. Όπως έλεγε κι ο σοφός πατέρας μου, όταν καμιά φορά έσπαζε από παιδική αδεξιότητα ή από το δύστροπο βάρος το λαγήνι με το νερό που μας έστελναν να φέρουμε από τα Πλατανάκια («γιατί είναι χωνευτικό»), όταν λοιπόν συνέβαινε το ατύχημα ο πατέρας μου δεν έχανε την ηρεμία του. «Τα λαγήνια δεν πεθαίνουν, σπάζουν» έλεγε. Τόσο απλά. Τα λαγήνια δεν πεθαίνουν, σπάζουν. Το θέμα, επαναλαμβάνω, είναι να μην έχεις πήλινα πόδια. Κι από κυβερνήσεις με πήλινα πόδια, δόξα τω Θεώ, δεν πρέπει να έχουμε παράπονο. Παρέλαση ολόκληρη. «Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο».
Ώστε να μην ανησυχεί ο Σόιμπλε μη τυχόν και σπάσει η στάμνα. Εμείς στον τόπο μας, στην πιο ιερή μας στιγμή, την ώρα που αποχαιρετούμε τον νεκρό που απομακρύνεται ρίχνουμε μόνοι μας μια στάμνα γεμάτη νερό. Για να τρομάξει το κακό από τον θόρυβο και να μην ξανάρθει και για να ξεπλυθεί ο τόπος από τον θάνατο. Κι αν δεν το ξέρει το έθιμο, ας έχει υπ' όψιν του ότι κάποιες φορές το σπάσιμο της στάμνας είναι δημιουργία. Γιατί όταν σπάει... συμβαίνει θέατρο! Το αποδεικνύει το θεατρικό έργο «Η σπασμένη στάμνα» του Γερμανού Φον Κλάιστ - όπως γράφτηκε και στο κύριο άρθρο της "Αυγής" την περασμένη Πέμπτη. Το είχα δει σε μια ευλογημένη παράσταση του Λευτέρη Βογιατζή. Γι' αυτή την ευλογία της σπασμένης στάμνας ήθελα να μιλήσω.
Κώστας Καναβούρης
