Της Ελένης Τσερεζόλε
Σίγουρα ο οδοντίατρος Γουόλτερ Πάλμερ από τη Μινεσότα δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το «κατόρθωμά» του να σκοτώσει, μέσω τρίτων, το 13χρονο λιοντάρι Σέσιλ, στη Ζιμπάμπουε, θα προκαλούσε τέτοιο σάλο που θα τον ανάγκαζε να προσπαθεί να εξαφανιστεί από προσώπου γης... Οι καιροί, είναι αλήθεια, έχουν αλλάξει ριζικά από την εποχή του 26ου προέδρου των ΗΠΑ, Θίοντορ Ρούζβελτ αλλά και του Ερνστ Χέμινγουεϊ, όταν το κυνήγι αποτελούσε επίδειξη ανδρισμού και τα λάφυρά του επιδεικνύονταν υπερηφάνως σε σαλόνια κι εκθέσεις...
Σήμερα, περίοδο κατά την οποία πολλά άγρια ζώα συγκαταλέγονται στα υπό εξαφάνιση προστατευόμενα είδη, η επίδειξη κυνηγετικών λαφύρων δεν συνάδει με την κυρίαρχη αντίληψη για την προστασία της άγριας φύσης. Εξ ου άλλωστε και το γεγονός ότι η υπουργός Περιβάλλοντος της Ζιμπάμπουε, Όπαχ Μουσίνγκρι, ζήτησε την έκδοση του Πάλμερ από τις ΗΠΑ όπου είχε επιστρέψει. Αιτία η παραβίαση των νόμων της Ζιμπάμπουε καθώς το λιοντάρι κάθε άλλο παρά τυχαίο ήταν. Επρόκειτο για τη βασική τουριστική ατραξιόν του Εθνικού Πάρκου Χουάνγκε της χώρας, από το οποίο το έβγαλαν οι ασυνείδητοι κυνηγοί προκειμένου να το θανατώσουν - ο Πάλμερ, λέγεται ότι πλήρωσε 50 χιλιάδες δολάρια για το «κυνήγι» και ο ίδιος ισχυρίζεται ότι δεν γνώριζε τίποτε για την παρανομία και ότι στηρίχθηκε σε ντόπιους οδηγούς. Πάντως η Υπηρεσία Αλιείας και Άγριας Φύσης των ΗΠΑ δήλωσε ότι ερευνά και αυτή την υπόθεση.
Παράλληλα, στα Ηνωμένα Έθνη, η Γενική Συνέλευση υιοθέτησε σχετική απόφαση, που θεωρείται ότι θα αποτελέσει την αφετηρία για την παγκόσμια προσπάθεια αντιμετώπισης της παράνομης του λαθροθηρίας και λαθρεμπορίου.
Πάντως το λιοντάρι δεν το προστάτεψε το γεγονός ότι φορούσε ένα ειδικό κολάρο καθώς βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Ωστόσο, μπορεί το θέμα να έχει υπερπροβληθεί (προσφέρεται άλλωστε), όμως η κύρια αιτία μείωσης του πληθυσμού αφρικανικών λιονταριών (από 200 σε 30 χιλιάδες) δεν είναι το κυνήγι αλλά η εξαφάνιση της άγριας φύσης μέσα στην οποία διαβιούν τα υπό εξαφάνιση είδη. Γι' αυτό και ορισμένοι κυνηγοί υποστηρίζουν ότι ενισχύουν με τη δράση τους τους χώρους διαβίωσης των άγριων ζώων...
Βέβαια η ειρωνεία έγκειται με το ότι αίφνης, λόγω του βίαιου τέλους του λιονταριού, οι προβολείς της δημοσιότητας έπεσαν στη Ζιμπάμπουε. Κάτι που δεν συνέβαινε τόσα χρόνια τώρα, που η ανεργία κτυπάει ρεκόρ, υπάρχει μεγάλη έλλειψη τροφίμων, φαρμάκων, ρευστού χρήματος κ.ά., που καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη την καθημερινότητα των πολιτών... Ο θάνατος ενός λιονταριού με ένα όνομα που παραπέμπει στο αποικιοκρατικό παρελθόν της χώρας, καθώς συνδέεται έναν Βρετανό κυνηγό διαμαντιών, τον Σέσιλ Τζων Ροντ -παλιά η χώρα ονομαζόταν Ροδεσία-, ήταν αρκετό για να δημιουργηθεί παγκόσμια αίσθηση. Έτσι εξηγείται και η μικρή αντίδραση των ντόπιων στην αποκάλυψη του θέματος που φέρνει στο προσκήνιο ένα βαθύτερο πρόβλημα: την ταύτιση κυνηγιού και τουρισμού σε μια χώρα που πάσχει σε πολλούς, ζωτικούς και σημαντικούς τομείς, με αποτέλεσμα, για παράδειγμα, το 72% των νοικοκυριών να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.
