του Χρήστου Κεφαλή*
«Το ΚΚΕ καλεί τον λαό στο δημοψήφισμα της Κυριακής να μην επιλέξει ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη… Λέμε όχι στην πρόταση και των Ε.Ε.-ΕΚΤ-ΔΝΤ και της κυβέρνησης… και οι δυο προτάσεις συγκλίνουν στη σφαγή του λαού» («Διακήρυξη της Κ.Ε. του ΚΚΕ για το δημοψήφισμα», Ριζοσπάστης, 29/6/2015).
Με αυτά τα λόγια αποτυπώνεται η θέση του ΚΚΕ για το δημοψήφισμα της Κυριακής. Η επίκληση της Σκύλλας και της Χάρυβδης, στην οποία προέβη επίσης ο γ.γ. του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας, στοχεύει να είναι μια κατάδειξη της ανάγκης να αποφύγουμε δυο εξίσου απαράδεκτα κακά, που αποτελούν το τελεσίγραφο των δανειστών και η πρόταση της κυβέρνησης.
Ας τους παραχωρήσουμε, για χάρη του επιχειρήματος, ότι οι δυο προτάσεις είναι εξίσου τερατώδεις όπως η Σκύλλα και η Χάρυβδη. Αν διάβαζαν λίγο την Οδύσσεια, θα έβλεπαν ότι ο Οδυσσέας δεν γλίτωσε από τα δυο τέρατα καταγγέλλοντας σε όλους τους τόνους πόσο κακά είναι. Το κατάφερε περνώντας το καράβι του πιο κοντά από τη Σκύλλα, ένα εξακέφαλο τέρας, ώστε όταν άρπαξε έξι ναύτες του, οι υπόλοιποι τράβηξαν πιο γρήγορο κουπί και μπόρεσαν να ξεφύγουν και από αυτή, αλλά και από τη Χάρυβδη, μια ρουφήχτρα που κατάπινε τα καράβια. Γιατί μια τέτοια τακτική θα ήταν λάθος στην παρούσα στιγμή;
Αλλά, πέρα από αυτή την όψη, είναι άραγε αλήθεια ότι η συμφωνία που αξιώνουν τελεσιγραφικά να δεχτούμε οι δανειστές, μια συμφωνία ίδια ή και χειρότερη και από τα προηγούμενα Μνημόνια, και η συμφωνία την οποία επιδιώκει η κυβέρνηση, μια συμφωνία που θα περιλαμβάνει προβλέψεις για το ζήτημα του χρέους και πιο δίκαια κοινωνικά μέτρα, είναι εξίσου κακές και τερατώδεις;
Η αλήθεια, που θα τη διαπιστώσει κάθε λογικός άνθρωπος, είναι ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Αν δεχτούμε τη λογική που εξισώνει αυτές τις δυο προτάσεις, τότε με την ίδια λογική θα έπρεπε να πούμε ότι το αν οι εργαζόμενοι είναι ασφαλισμένοι ή ανασφάλιστοι είναι αδιάφορο, γιατί και στη μια και στην άλλη περίπτωση οι καπιταλιστές τούς εκμεταλλεύονται ή ότι αν υπάρχει δημοκρατία, δικτατορία ή φασισμός δεν έχει σημασία, αφού παντού κυριαρχεί η αστική τάξη. Οι λογικές αυτές, που κυριάρχησαν κάποτε στο κομμουνιστικό κίνημα, και η τωρινή θέση του ΚΚΕ, που τις αναπαράγει, δεν είναι κάτι παραπάνω από ένας φραστικός κομπασμός ανωτερότητας των φορέων τους και μια έμπρακτη γελοιοποίηση των ιδεών και των αρχών του κομμουνισμού.
Από την άλλη μεριά, είναι εξίσου σαφές ότι μια ισχυρή έκφραση του λαού υπέρ του «όχι» στο δημοψήφισμα θα ανοίξει δυνατότητες παρέμβασης των κινημάτων και των λαών στις εξελίξεις σε όλη την Ευρώπη. Αλλιώς γιατί το φοβούνται τόσο οι κυρίαρχοι κύκλοι της Ε.Ε.;
Οι απλοί αγωνιστές του ΚΚΕ καλούνται σήμερα, από την ίδια την ιστορία, να σκεφτούν και να βγάλουν τα σωστά συμπεράσματα για τη στάση τους την Κυριακή, που πεισματικά αρνείται να βγάλει η ηγεσία τους.
* Ο Χρήστος Κεφαλής είναι μέλος της Σ.Ε. της Μαρξιστικής Σκέψης.
