ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ
Με κλείσιμο συνεχίζει να κινδυνεύει το Άσυλο Ανιάτων των 1.500 ακινήτων. Η διοίκηση του ιδρύματος καλεί σε έκτακτη γενική συνέλευση την προσεχή Πέμπτη, όπου θα συζητηθεί η παύση λειτουργίας και η διάλυσή του, που σημαίνει ότι δεν θα μπορεί να ξανασυσταθεί, τη στιγμή που τόσο τα αρμόδια υπουργεία όσο και η Περιφέρεια έχουν δείξει έμπρακτα το ενδιαφέρον τους ώστε να βρεθεί λύση και να συνεχίσει την κοινωνική του προσφορά.
Η συνέλευση για το κλείσιμο του ιδρύματος με 122 χρόνια ιστορίας προκαλεί εντύπωση, καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη δίκη της προέδρου του σωματείου των εργαζομένων Δέσποινας Πλάκα και του αντιπροέδρου Γιώργου Σαμαρά, τους οποίους μήνυσε η διοίκηση για συκοφαντική δυσφήμηση ως απάντηση στη δημοσιοποίηση από μέρους τους της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει το ίδρυμα και των πιέσεων από τη διοίκηση να μπει λουκέτο.
Από το σωματείο των εργαζομένων είχε καταγγελθεί ότι η διοίκηση, επικαλούμενη αξεπέραστα οικονομικά προβλήματα, άρα και την αδυναμία της να αντεπεξέλθει στις ανάγκες έστειλε εξώδικα στους συγγενείς των ασθενών τον Φεβρουάριο του 2014 και ζητούσε την απομάκρυνση των τελευταίων για να κλείσει το ίδρυμα. Κάτι που είχαν επιβεβαιώσει στην «Α» και οι ίδιοι οι συγγενείς διαμέσου του προέδρου του συλλόγου των κηδεμόνων των ασθενών Μαρίνου Πετρόπουλου.
Την ώρα που οι Δ. Πλάκα και Γ. Σαμαράς δικάζονται (αύριο στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών), η διοίκηση του ιδρύματος επιταχύνει τις διαδικασίες για το άδοξο τέλος του ιδρύματος. Εκτός και αν ενταχθεί το ίδρυμα, όπως διατείνεται και διεκδικεί η διοίκηση, στο σχέδιο εξυγίανσης. Οι εργαζόμενοι έχουν καταγγείλει ότι η παραπάνω εξέλιξη θα ήταν καταστροφική, καθώς με βάση τον νόμο 4262 προβλέπεται η πώληση της περιουσίας του ασύλου και των εγκαταστάσεων του νοσοκομείου μέσω ΤΑΙΠΕΔ, ενώ προβλέπεται αναστολή όλων των ποινικών διώξεων εναντίων των μελών της διοίκησης για τα αδικήματα της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο και της μη καταβολής ασφαλιστικών εισφορών προς τους φορείς κοινωνικής ασφάλισης. Αν το άσυλο πράγματι κλείσει, πάνω από 170 ασθενείς και δεκάδες εργαζόμενοι θα μείνουν στον δρόμο, ενώ θα χαθεί ένα ιστορικό σωματείο με τεράστια κοινωνική συμβολή, ακόμη και σήμερα.
