Της Ελένης Τσερεζόλε
Το όπλο του πήρε για άλλη μία φορά ο χαρισματικός πλην όμως οξύθυμος Ζαν Λικ Μελανσόν, ο υποψήφιος του Αριστερού Μετώπου στις προεδρικές εκλογές της άνοιξης του 2012, με την έκδοση του βιβλίου του Η ρέγγα του Μπίσμαρκ. Ο τίτλος του βιβλίου παραπέμπει στο... δώρο της Α. Μέρκελ προς τον Ολάντ, κατά την επίσκεψή του στη Βαλτική. Λεπτομέρεια: πρόκειται για το παραδοσιακό αγαπημένο φαγητό του καγγελαρίου Ότο φον Μπίσμαρκ, ορκισμένου και νικηφόρου εχθρού της Γαλλίας. Κατά την ίδια επίσκεψη η καγκελάριος τραγούδησε ένα αγαπημένο της λιντ, που αναφερόταν στην... Πομερανία. Μεταξύ Γερμανίας και Πολωνίας, στις εκβολές του ποταμού Όντερ, είναι το σύνορο που επέβαλε ο Φρανσουά Μιτεράν προκειμένου να αποδεχθεί τη γερμανική ενοποίηση το 1990...
Το βιβλίο του Μελανσόν είναι ένα ολιγοσέλιδο δοκίμιο στο οποίο ο Γάλλος πολιτικός, που δεν διστάζει να πει τη γνώμη του, ασκεί δριμύτατη κριτική στη γερμανική πολιτική στην Ευρώπη, ενώ την ίδια στιγμή στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις την ελληνική εμπειρία της κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Σε συνέντευξή του στην "Ουμανιτέ", ο Μελανσόν στρέφεται τεκμηριωμένα κατά του γερμανικού μείγματος φιλελευθερισμού και τάξης - του οικονομικού δόγματος της Άνγκελα Μέρκελ, που δίνει στο κράτος τον ρόλο του εγγυητή του «ελεύθερου και ανεμπόδιστου ανταγωνισμού».
Μάλιστα ο Μελανσόν λέει ότι εκείνο που τον έκανε να γράψει το μικρό αυτό βιβλίο είναι «η τύχη που επιφυλάχθηκε στον Τσίπρα!». «Σοκαρίστηκα από τη συμπεριφορά της γερμανικής κυβέρνησης και από το γεγονός της μη αντίδρασης του Ολάντ. Το να επιτρέπουμε μία τέτοια συμπεριφορά έναντι ενός κράτους - μέλους συνιστά βαρύ πολιτικό σφάλμα απέναντι στο ευρωπαϊκό ιδανικό». «Πρόκειται για πολιτική διαπόμπευση: ιδού τι υφίστανται όσοι αντιστέκονται!» «Όταν κέρδισε ο Τσίπρας, συνάντησα τον Φρανσουά Ολάντ για να υποστηρίξω το δίκαιο των Ελλήνων. Του είπα: Αν αφήσουμε τις εχθρικές ενέργειες απέναντί τους, θα έλθει μετά η σειρά της Γαλλίας. Ήδη, κατά βάθος, αντιμετωπίζουμε την ίδια συμπεριφορά όπως και οι Έλληνες. Η συμπεριφορά του Βερολίνου είναι παντού αφόρητη και η γερμανοφοβία έχει εκτιναχθεί στα ύψη σε όλη την Ευρώπη. Και αυτό μπορεί να μετατραπεί σε ξενοφοβικό μίσος. Πρέπει λοιπόν να εξηγήσουμε τους λόγους αυτών των ενεργειών. Το Βερολίνο εξυπηρετεί μία πολιτική: την τάξη και τον φιλελευθερισμό».
Ωστόσο το βιβλίο, όπως εξηγεί ο ίδιος, έχει και άλλον έναν στόχο. Να μπει τέλος στην άποψη ότι υπάρχει ένα μέρος όπου το σύστημα αυτό λειτουργεί, να ενημερώσει για την πραγματική κατάσταση αυτής της χώρας. Τέλος, ο τρίτος στόχος είναι να σημάνει συναγερμό, να διαφωτίσει σχετικά με τη δειλία των Γάλλων κυβερνώντων, όπως παρατηρεί ο Μελανσόν. Ο ίδιος εξηγεί αυτή τη στάση από το γεγονός ότι σήμερα η γαλλική κυβέρνηση φαίνεται να υιοθετεί την ίδια, με τη γερμανική, πολιτική.
Το βιβλίο είναι γραμμένο σε οξύτατο ύφος. «Ό,τι κι αν κάνω, δέχομαι κριτική επί του ‘τύπου'. Ποτέ επί της ουσίας. Δεν είναι σοβαρό. Η σύγκρουση δημιουργεί τη συνείδηση, έλεγε ο Μαρξ. «Η στάση μου είναι εκείνη του ανθρώπου που σημαίνει πολιτικό συναγερμό: η τάξη και ο φιλελευθερισμός βάζουν σε κίνδυνο την ειρήνη στην Ευρώπη»...
