Εδώ και δύο εβδομάδες δοκιμάζεται στην πράξη η στρατηγική του «έντιμου συμβιβασμού», που αποτελεί την επιλογή της κυβέρνησης. Η απόφαση της 20ής Φεβρουαρίου είχε θέσει το πλαίσιο προκειμένου να αναζητηθεί ο «κοινός τόπος» ανάμεσα στις επιλογές της κυβέρνησης που είχε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα που έλαβε ισχυρή λαϊκή εντολή και τις επιλογές των εταίρων. Η διαδικασία αυτή αποτελεί εδώ και μήνες αντικείμενο διαδοχικών διαπραγματεύσεων που αφορούσαν τόσο το πλαίσιο όσο και τους τρόπους διαπραγμάτευσης αυτούς καθ' εαυτούς.
Τις τελευταίες δύο εβδομάδες οι συζητήσεις είναι πλέον απόλυτα συγκεκριμένες και αφορούν την αναζήτηση του «κοινού τόπου» σε συγκεκριμένες θεματικές. Πρωτίστως τα δημόσια οικονομικά και ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα φορολογικά έσοδα και τις δαπάνες για το τρέχον έτος και την επόμενη τριετία. Δεύτερον, τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους νοικοκυριών και επιχειρήσεων με τρόπους που να διευκολύνουν την επίλυση κοινωνικών προβλημάτων και βιωσιμότητας των επιχειρήσεων διασφαλίζοντας ταυτόχρονα τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος. Τρίτον, το ρυθμιστικό πλαίσιο επιμέρους αγορών αγαθών και υπηρεσιών.
Οι συζητήσεις έχουν προχωρήσει με τρόπο που καταδεικνύουν ότι η αναζήτηση «κοινού τόπου» με αμοιβαίες υποχωρήσεις είναι μία απόλυτα εφικτή στρατηγική. Όχι εύκολη κατ' ανάγκην, ούτε εκ των πραγμάτων αποτελεσματική. Είναι συγκρουόμενες θεωρήσεις με αρκετά διαφορετικές αφετηρίες, μεθοδολογίες, και τεχνικές προβλέψεων και αξιολογήσεων. Αλλά σε κάθε περίπτωση εφικτές εάν απομονωθούν τα πιο ακραία σημεία των δύο εκδοχών και πρυτανεύσει η ιδέα των πεδίων σύγκλισης που αφορούν και εδράζονται σε μία λιγότερο σχολαστική προσέγγιση που επιτρέπει στην ίδια τη δυναμική της οικονομίας να επιλύσει αυτές τις διαφορές.
Σήμερα η συζήτηση είναι σε απόλυτα οριακό σημείο και σε τεχνικό επίπεδο μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι πλέον αρκούντως αποσαφηνισμένη. Είναι πλέον η πολιτική πλευρά που καλείται να δώσει οριστική λύση. Όπως η πολιτική και το πολιτικό πλαίσιο έδωσε το έναυσμα σε αυτή τη διαδικασία, έτσι και τώρα καλείται να την κλείσει. Η στρατηγική της κυβέρνησης είναι σταθερά προσανατολισμένη στον έντιμο συμβιβασμό και αυτό αποτελεί και το πολιτικό πρόταγμα των εταίρων από τον Φεβρουάριο και μετά. Οι παλινδρομήσεις πολλές και διακριτές, προκάλεσαν αδικαιολόγητους κινδύνους. Υπό την πίεση της ρευστότητας, συμφωνία χωρίς χρηματοδότηση δεν έχει και πολύ νόημα. Τώρα είναι η στιγμή των κρίσιμων αποφάσεων και όλες οι πλευρές καλούνται με πειστικό τρόπο να δώσουν τις προφανείς απαντήσεις.
