ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Θυμάμαι καλά ότι, παλιά, σε ό,τι σαματά έκαναν οι αντιεξουσιαστές και οι μπαχαλάκηδες, πίσω βρισκόταν πάντα ο ΣΥΡΙΖΑ;
Ως κινητήρια δύναμη έμπνευσης.
Και πολιτικής κάλυψης επίσης.
Αυτό, τουλάχιστον, επιχειρούσαν να μας πουν Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και, προπάντων, τα «συστημικά» κανάλια. Ή όχι;
Τώρα, με τις καταλήψεις πανεπιστημιακών σχολών, με τα «Εξάρχεια», με τις καταστροφές σε γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, με τα γκράφιτι στο σπίτι του πρωθυπουργού, με την κατάληψη στο Κόκκινο.
Τι ακριβώς συμβαίνει;
Απέκτησαν ξαφνικά την ανεξαρτησία τους και παίρνουν πρωτοβουλίες τα παλληκάρια;
Ή μπας κι είχανε κάνει κάποιο λάθος, τότε, οι καλοθελητές;
Ένα τόσο δα λαθάκι, όσο πατάει η γάτα.
Μήπως εκκρεμεί, όθεν, κάποια αυτοκριτική και μια συγγνώμη;
Λέω εγώ τώρα.
Εντάξει, έπεσε στα -πολύ- μαλακά ο Παπακωνσταντίνου.
Ας μην το σχολιάσουμε καλύτερα.
Όμως το να πανηγυρίζει κιόλας για την απόφαση, πολύ δεν πάει;
Όταν καταδικάστηκε για «νόθευση δημοσίου εγγράφου», σε όσο βαθμό πλημμελήματος.
Ό,τι πιο ντροπιαστικό για δημόσιο πρόσωπο, ή όχι;
Ο Πάνος Καμμένος μάλλον δεν έχει καταλάβει ποιο κόμμα κέρδισε τις εκλογές.
Με ποιο κόμμα συνεργάζεται.
Και τι ακριβώς φρονεί αυτό το κόμμα.
Ε, δεν είναι άραγε καιρός κάποιος να του τα θυμίσει;
Περιμένουμε, φυσικά, από τον Καμμένο τα δέοντα για τους... υποβρύχιους καταστροφείς.
Αυτούς ντε, που θέλουνε, σώνει και καλά, να μπούνε στην Πόλη.
Ας τους στείλει στην τελική στην Πόλη, να ξεχαρμανιάσουνε, ως πολίτες βεβαίως.
Για τουρισμό, για κανά καλό δερμάτινο, τέτοια.
Πολύ θα το 'θελα να βλέπω και υπουργούς στα κινήματα, στις διαδηλώσεις.
Όπως προ ημερών ας πούμε, στα αντιρατσιστικά συλλαλητήρια.
Ξέρω, τρέχουν και δε φτάνουν, δεν αδειάζουν.
Επειδή όμως, σίγουρα, δεν λησμόνησαν ποιοι είναι, ας αδειάσουν.
Το χρωστούν. Στους εαυτούς τους πρώτα-πρώτα.
«Ουδείς αναμάρτητος» είχε απαντήσει ο Σαμαράς στη Μέρκελ.
Όταν εκείνη τον έψεξε για το ...αντιμνημονιακό του παρελθόν.
Κάτι σαν mea culpa δηλαδή.
Με σκυμμένο το κεφάλι, εννοείται.
Ε λοιπόν, όποιος θέλει, ας κάνει τις συγκρίσεις.
Αν πάλι δεν θέλει, εντάξει, πάσο.
Αγανακτήσανε κάποιοι τηλεσχολιαστές, ότι ο Τσίπρας έκανε πίσω στη διεκδίκηση των πολεμικών επανορθώσεων.
Επειδή, λέει, χαρακτήρισε ηθικό το ζήτημα και όχι οικονομικό.
Παρέλειψαν βεβαίως (και δεν το παρέλειψαν τυχαία) να πουν ότι το χαρακτήρισε «πρωτίστως ηθικό».
Που, σε απλά ελληνικά, σημαίνει κυρίως ηθικό, αλλά όχι μόνο.
Αλλά σιγά, στις λεπτομέρειες θα κολλήσουμε τώρα;
Παρακολουθήστε παρακαλώ με προσοχή τις ανακοινώσεις του ΠΑΣΟΚ.
Και συγκρίνετέ τες με κείνες των άλλων αντιπολιτευόμενων.
Θα δείτε την κατά ποιότητα διαφορά.
Το ΠΑΣΟΚ ασκεί καταφανώς συμπλεγματική, αν όχι ενοχική αντιπολίτευση.
Και καλά κάνει, εδώ που τα λέμε, κάτι ξέρει.
Πλην Λοβέρδου, Φώφης, και ο Κωνσταντινόπουλος δελφίνος του Βενιζέλου.
Μέχρι ο Χειμωνάς, άκου να δεις.
Ε λοιπόν ναι, αυτή είναι η εικόνα του σημερινού ΠΑΣΟΚ.
Πιο αντιπροσωπευτική δεν γίνεται.
Παράκληση θερμή στον πρωθυπουργό. Ας μην χρησιμοποιεί τον όρο «μίγμα πολιτικής».
Τον έχει διασύρει τόσο πολύ ο Σαμαράς.
Τότε με τα Ζάππεια, αν θυμάστε.
Τι έγινε παιδιά; Ο Βαρουφάκης σιωπά. Ο Σόιμπλε σιωπά.
Ένα άλφα σύνδρομο στέρησης μας διακατέχει, σε κάθε περίπτωση.
Το Mega βέβαια κάνει κάθε προσπάθεια, δεν μπορείς να πεις.
Για τρίτη βδομάδα παίζει και ξαναπαίζει καθημερινά το «δάχτυλο».
Άλλη όμως η χάρη του ζωντανού.
Νισάφι πια με την ενοχοποίηση του τσάμικου και του καλαματιανού.
Δεν μας φταίνε σε τίποτα οι παραδοσιακοί χοροί.
Και τον ρυθμό τους τον έχουνε, και τη λεβεντιά τους την έχουνε, και τα όλα τους.
Ποιός μας φταίει; Άσε καλύτερα, θα πικραθούμε...
