ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Δεν πρόλαβε καλά-καλά να κλείσει η Μέρκελ το τηλέφωνο με τον Τσίπρα.
Εκεί που του ζήτησε συνάντηση για αύριο στο Βερολίνο.
Και τσουπ ο Σόιμπλε έσπευσε να την ναρκοθετήσει.
Καταστρέφοντας ολωσδιόλου το κλίμα της.
Κατήγγειλε, που λέτε, τον Τσίπρα ότι δεν είναι αξιόπιστος όσο οι προηγούμενοι, αλίμονο.
Τον ξεμπρόστιασε ότι λέει ψέματα στους Έλληνες.
Ότι σιγά μην φορολογήσει ο Τσίπρας τους εφοπλιστές, απεφάνθη.
Πώς γίνεται δηλαδή η διπλωματική προετοιμασία των συναντήσεων κορυφής;
Καμία σχέση...
Τώρα περί τίνος ακριβώς πρόκειται; Ποιος ξέρει.
Να βρίσκονται Μέρκελ και Σόιμπλε σε εντελώς διαφορετική γραμμή; Πιθανό.
Να παίζουν το κόλπο του καλού και του κακού μπάτσου; Κι αυτό πιθανό.
Τέλος πάντων, κοντός ψαλμός και θα μάθουμε.
Μωρέ, μπας και δεν ήταν τόσο καλή ιδέα η δημιουργική ασάφεια;
Λέω εγώ τώρα.
Δεν ξέρω τι ακριβώς φαντασιώνεται ο Καμμένος για την 25ηΜαρτίου.
Ας ελπίσουμε πως δεν θα δούμε σκηνικά τύπου «Πολεμική Αρετή των Ελλήνων».
Αν και πολύ το φοβάμαι.
Την μαθητιώσα νεολαία πάντως παρελαύνουσα, ήλπιζα πως δεν θα την ξανακαμαρώσουμε.
Αυτό το -κατά πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία- μεταξικό κατάλοιπο.
Ας βγουν τουλάχιστον οι αρμόδιοι να μας πουν ότι, με τούτα και με κείνα, απλώς δεν προκάμανε να το σκεφτούνε.
Και τι ακριβώς σχεδιάζουν για το μέλλον.
Τώρα όμως...
Εννοείται πως όλες οι εφημερίδες είναι... εφημερίδες.
Και δικαιούνται ίσης μεταχείρισης, ανεξαρτήτως αφεντικού.
Το να επιλέγει, ωστόσο, ο πρωθυπουργός να δώσει την πρώτη μετεκλογική του συνέντευξη στη ναυαρχίδα του Μπόμπολα.
Είναι κάπως.
Και μάλλον στέλνει το λάθος μήνυμα.
Κι εκεί που πας να τονε ψιλοσυμπαθήσεις τον Μάρτιν Σουλτς.
Μετά από μια καλούτσικη δηλωσούλα, ας πούμε.
Έρχεται αμέσως και σου τη σπάει άτσαλα.
Επιμένοντας ν' ανακατεύεται στα εσωτερικά των ευρωπαϊκών χωρών.
Δεν εγκρίνει, ας πούμε, εδώ σ' εμάς, τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ.
Λες και τονε ρωτήσαμε.
Φαντάζομαι ότι τα ίδια θα έσουρε και στον αρχηγό του τον Γκάμπριελ.
Για την κυβερνητική συνεργασία του SPD με τους Βαυαρούς χριστιανοκοινωνιστές.
Που ο Θεός να τους κάνει χριστιανούς, ο Θεός να τους κάνει κοινωνιστές.
Και μπροστά στους οποίους τον Καμμένο και σοσιαλιστή τονε λες.
Κοίτα να δεις τώρα που ο πρώην πρύτανης και νυν βουλευτής Φορτσάκης, το διέπραξε πάλι.
Συσχέτισε και εξομοίωσε το bullying κατά του τραγικού παιδιού.
Με τις καταλήψεις πανεπιστημιακών σχολών.
Ο φάντης με το ρετσινόλαδο σε νέες περιπέτειες.
Ο Σαμαράς, πάντως, σίγουρα θα αισθάνεται υπερήφανος με το πουλέν του.
Κι έχεις και τον Μπαλτάκο να φωνάζει ότι η Ν.Δ. δεν είναι αρκετά δεξιά.
Για τα γούστα του...
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου μπορεί να γίνει μια πολύ καλή Πρόεδρος της Βουλής.
Έχει όλες τις δυνατότητες και όλα τα προσόντα.
Αρκεί να καταφέρει να τιθασεύσει το εκρηκτικό της ταμπεραμέντο.
Αρκεί να ελέγξει κάπως τον πολιτικό της αυθορμητισμό.
Αρκεί να λογαριάζει από τα πριν τις παρενέργειες των επιλογών της.
Κι αν έπαιρνε και καμιά γνώμη, αχρείαστη να 'ναι, δεν θα πείραζε.
Άντε τώρα εσύ να γράψεις κάτι για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη.
Όταν γραφτήκανε και ειπωθήκανε τα ανήκουστα.
Από δακρυρροούντες κροκοδείλους, γενικώς.
Όταν, σου λέει, τον έκλαψε ακόμη και η Ανίτα Πάνια.
Η πρωταγωνίστρια του τηλεοπτικού bullying, χρόνια και χρόνια.
Γι' αυτό σου λέω, καλύτερα η σιωπή.
«Οι υπουργοί θα πρέπει να μιλούν λιγότερο» δήλωσε ο Αλέξης Μητρόπουλος.
Και οι αντιπρόεδροι της Βουλής επίσης, κ. Μητρόπουλε.
Πάντως, το να πηγαίνει ο πρωθυπουργός με τα πόδια Μαξίμου - Παγκράτι για καφέ.
Και στον δρόμο όλος ο κόσμος να του χαμογελάει.
Είναι κάτι, πώς να το κάνουμε.
Και κατάκτηση της Δημοκρατίας μας το λες...
