ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ
Είναι κι εύθικτοι, ανάθεμα τη γοητεία της εξουσίας. Γράφεις κάτι που τους ενοχλεί και σημειώνεται έκρηξη οργής και φαντασίας: Τον έβαλε ο Τσίπρας να το γράψει! Καθ' υπόδειξη του Μαξίμου το πόνημα!! Άσε που θυμώνουν και οι φερόμενοι ως υποκινητές των δημοσιευμάτων. Γράφεις εσύ ό,τι σου κατέβει και τα φορτώνουν σε μας, γκρινιάζουν. Για να αποδειχτεί ότι και στις νέες συνθήκες ισχύει η παλιά συνθήκη: Θεέ μου, φύλαγέ με από την κριτική, γιατί από την αυτοκριτική φυλάγομαι μόνος μου.
Μεγάλο μπλέξιμο. Κάποια εποχή όλα κρίνονταν -για ορισμένους ακόμα κρίνονται- με όρους ταξικής πάλης βολικής κοπής. Δημόσια κριτική σήμαινε ότι δίνεις όπλα στον αντίπαλο. Άρα διαπράττεις κίνηση στα όρια της προδοσίας. Στην καλύτερη. Στη χειρότερη, κίνηση ώς τον λαιμό χωμένη στην προδοσία. Με σκοπό ελεεινό και σαφή. Προσωπικό, πολιτικό, κομματικό, ακόμα και ασφαλίτικο. Μπαμ και κάτω εν γένει όταν έπαιρνε φωτιά η κριτική των όπλων για να αντικρούσει τα όπλα της κριτικής.
Και σήμερα; Βρε μπας και πρέπει να το βουλώσουν γραφιάδες και ρήτορες που στηρίζουν την κυβέρνηση; Που πιστεύουν σ' αυτή; Αλλά που τους τρώει το χέρι και η γλώσσα να γράψουν και να πουν όσα δεν γράφονται και δεν λέγονται στα non papers και στα δελτία τύπου; Αυτά που η κούτρα τους κατεβάζει και η υπογραφή τους στηρίζει -χωρίς να είναι σώνει και καλά σωστά; Διότι σημειώνονται περιπλοκές. Και εμπλοκές. Και ο αντίπαλος καραδοκεί. Και ο θιγόμενος αναζητεί συνομωσίες. Και απειλούνται συμπλοκές.
Ναι, αλλά ένα δημόσιο πρόσωπο έχει φάει γλιστρίδα -γλώσσα δεν βάζει μέσα. Ένα άλλο κάνει μπάχαλο τη Βουλή και μια και δυο και τρεις φορές. Ένα τρίτο αποφαίνεται δημοσίως και διεθνώς περίπου ότι στο Eurogroup διαπράχτηκε κωλοτούμπα. Ένα τέταρτο, κι ένα πέμπτο, κι ένα έκτο, κάνουν περίεργους διορισμούς, προκαλώντας υποψίες για τα κριτήριά τους. Ένα έβδομο, κι ένα όγδοο, κι ένα ένατο, κυκλοφορούν κι οπλοφορούν με φονικές κοτσάνες τις οποίες εξαπολύουν με μεγάλη αυτοπεποίθηση σε κάθε ευκαιρία.
Τι να κάνει λοιπόν ο έρμος ο γραφιάς κι ο ρήτορας; To be or not to be; Να μπει ή να μην μπει στην περιπέτεια της κριτικής; Κι αν μπει, τι θα βγει; Ιδού μια παράπλευρη επίκαιρη απορία...
