ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ
Λοιπόν, Αλέξη, τέρμα τα ψέματα.
Οφείλεις ν' απολογηθείς πάραυτα.
Κυβερνάς ήδη ένα μήνα και κάτι μέρες.
Κι ακόμα να φέρεις τον σοσιαλισμό στην Ελλάδα.
Εδικό Δικαστήριο χωρίς τηβέννους και γουνάκια; Δεν λέει.
Σκορδαλιά χωρίς σκόρδο.
Και χωρίς τον Βασίλη Κόκκινο; Σκέτο ξενέρωμα.
Αν δεν το 'χετε δει και το πετύχετε πουθενά, δείτε τον «Έμπορο της Βενετίας» του Σαίξπηρ.
Θα ξαφνιαστείτε με το πόσο ο Σάιλοκ θα σας θυμίσει τον Σόιμπλε.
Που ζητούσε επιμόνως μια λίβρα σάρκας από τον Αντόνιο.
Επειδή εκείνος δυσκολευόταν να του επιστρέψει τα δανεικά.
Όμως είχε, τουλάχιστον, μια δικαιολογία ο Σάιλοκ.
Ξεπλήρωνε έτσι τη συσσωρευμένη καταπίεση και τον εξευτελισμό από του χριστιανούς της Βενετίας του ίδιου και της φυλής του.
Ο Σόιμπλε, έτσι για το κέφι του.
Δεν ξέρω πώς γίνεται ν' αφιερώνει ο πρωθυπουργός καμιά 15αριά ώρες στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα.
Όταν έχει στρέμματα απλωμένο τραχανά.
Εδώ δεν μιλάμε για εργατοώρες, αλλά για εργατοημέρες.
Άσε που ακολούθησαν η Πολιτική Γραμματεία και η Κεντρική Επιτροπή.
Με ανάλογα σκορ.
Από την άλλη, για σκέψου και τους προηγούμενους και σύγκρινε.
Εκεί που τα κομματικά όργανα τελούσαν σε μόνιμη αργία.
Έως την πλήρη κατάργηση.
Όπου, στην καλύτερη περίπτωση, τα συγκαλούσε τελετουργικά ο Σαμαράς, απλώς για να τους εκφωνήσει «τον πανηγυρικό της ημέρας».
Με τα μέλη τους στρατιωτάκια αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα.
Ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και -προπάντων- οι διαχρονικοί απολογητές της πολιτικής τους.
Λες και παπαγαλίζουν σκονάκια του Σόιμπλε.
Εκεί που επαίρεται ότι εκείνος είναι ο νικητής.
Πάντως ο Σαμαράς, ειδικώς, συγχωρείται.
Πρόβες κάνει ο άνθρωπος.
Γι' αυτά που θα πει μεθαύριο στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα.
Μήπως και τη γλιτώσει.
Αλλά μπα, δεν το βλέπω.
Μονάχα η υπογραφή του Αρτέμη Μάτσα λείπει από το κείμενο των 42.
Το κείμενο που κινείται στη λογική τού «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας».
Και που μας κατσαδιάζει επειδή τους ενοχλούμε.
Αλλά δεν πειράζει, τον αντικαθιστά επάξια η υπογραφή του Τζήμερου.
Εννοείται πως κανείς από τους 42 δεν πήρε χαμπάρι τις προσβολές του Σόιμπλε κατά του ελληνικού λαού.
Τις προεκλογικές και, κυρίως, τις μετεκλογικές προσβολές, τις ιδιαζόντως βάναυσες.
Εξανίσταται ο Βενιζέλος που η κυβέρνηση Τσίπρα γράφει, λέει, το πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων μόνη της, με τα χέρια της.
Και δεν το περιμένει έτοιμο από τους δανειστές, εννοεί.
Εντάξει, λίγη κατανόηση, παιδιά.
Το γαρ πολύ της θλίψεως... ξέρεις.
Αδειάζουν λοιπόν σιγά - σιγά οι Αμυγδαλέζες.
Αλλά γιατί σιγά - σιγά; Πιο γρήγορα, πιο γρήγορα.
Και πολύ γουστάρω που οργανώνονται κάθε τόσο συλλαλητήρια εκεί.
Με τη συμμετοχή και της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ!
Και, πάντως, δεν επιβεβαιώθηκε το σενάριο ότι θα μας τσακίσουν για παραδειγματισμό, να τα λέμε κι αυτά.
Αυτό το σενάριο το αγαπημένο, για καιρό, των κάθε λογής καλοθελητών.
Και για ν' ακριβολογούμε, δεν «επιτρέψαμε» να επιβεβαιωθεί, το αποτρέψαμε, πώς το λένε.
Ωστόσο, έχουμε μπροστά μας ένα κολασμένο τετράμηνο, μην ξεχνιόμαστε.
Ψυχραιμία, λοιπόν, σοβαρότητα, αποφασιστικότητα και γερά νεύρα.
Προπάντων γερά νεύρα.
Και μια απορία απολύτως ειλικρινής. Δεν βαρεθήκανε οι κινδυνολόγοι;
Δεν κουραστήκανε να σπέρνουν τον πανικό;
Εντάξει, τους χάλασε πολύ το εκλογικό αποτέλεσμα, καταλαβαίνω.
Όμως, δεν είναι καιρός να το συνηθίζουνε σιγά - σιγά;
Για την ψυχική τους ηρεμία, που λέει ο λόγος.
Εξάλλου, ως γνωστόν, η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα...
