Του Θανάση Καρτερού
Άγνωσται αι βουλαί του Eurogroup την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. Όχι και τόσο, αλλά τέλος πάντων. Γνωστή μόνο η σεισμική φράση υπό τα ρίχτερ της οποίας ο κύριος Σόιμπλε μας έθαψε πριν από τη συνεδρίαση: Λυπάμαι τους Έλληνες. Ψήφισαν μια κυβέρνηση που συμπεριφέρεται προς το παρόν ανεύθυνα. Φράση η οποία δεν αφήνει αμφιβολίες. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών έχει κατά το κοινώς λεγόμενο τα διαόλια του. Πράγμα που απάδει σε υπουργό Οικονομικών, και μάλιστα Γερμανό.
Διότι να μην χωνεύεις έναν λαό, επειδή δεν θέλει να χωνέψει ότι καλώς του κάνεις όσα του κάνεις, είναι δικαίωμά σου. Αρκεί αυτό να λαμβάνει χώρα μέσα σου. Ή να κατεβάζεις κανένα καντήλι με τους στενούς σου συνεργάτες. Γαμώ τους Έλληνες και την κυβέρνηση που έβγαλαν! Όταν όμως οικτίρεις έναν λαό δημόσια, λες και είναι ανήλικος, και ταυτόχρονα κατηγορείς την κυβέρνησή του ως ανεύθυνη, λες και είναι ανήλικη, τότε αυτό δείχνει κάποια άσχημα πράγματα. Όχι για τους κατηγορούμενους, αλλά για σένα.
Και παρακαλώ, μην το ψάχνετε πολύ. Και ολίγον από Deutschland uber alles υπάρχει εδώ, και νεύρα γιατί κάποιοι του λένε όχι, και μια essence από τον ρατσισμό που κατέκλυσε τα προηγούμενα χρόνια τη Γερμανία κατά της Ελλάδας. Αυτό όμως που ωθεί τον κύριο Σόιμπλε να λέει όσα δεν θα τολμούσε ποτέ να πει για τους Ολλανδούς, παραδείγματος χάρη, ή για τους Γάλλους δεν ανάγεται μόνο στη σφαίρα των νεύρων και της ψυχολογίας. Ανάγεται και στη σφαίρα της πραγματικότητας. Ναι, της πραγματικότητας.
Ποιας πραγματικότητας; Μα εκείνης που έλεγε, φώναζε, διαλαλούσε εδώ και χρόνια ότι η Ελλάδα (δέχεται να) είναι χώρα υπό επιτροπεία. Δεύτερης κατηγορίας. Άρα οι Έλληνες είναι λαός τρίτης κατηγορίας. Άρα η ψήφος τους τέταρτης κατηγορίας και βάλε. Γιατί; Μα διότι χρωστάμε στον κύριο Σόιμπλε. Όχι μόνο λεφτά. Αλλά τη σωτηρία μας. Και την ανταγωνιστικότητά μας. Κι αυτό εξισώνει την υπευθυνότητα με την υπακοή στις εντολές του, ακόμα και για το ποιον ψηφίζουμε. Δεν είναι απλό;
Κακώς λοιπόν προσβλήθηκαν ορισμένοι. Η συνείδηση ως γνωστόν καθυστερεί να παρακολουθήσει την πραγματικότητα. Ε, κι η συνείδηση του κυρίου Σόιμπλε αγκομαχά ακόμα στη χθεσινή Ελλάδα. Ας ελπίσουμε ότι θα φτάσει εγκαίρως στη σημερινή. Γιατί έρχεται και η αυριανή...
