thetoc.gr
Γιατί απέτυχε το ταγκό με την τρόικα στο Παρίσι
Τι ακριβώς έγινε στο Παρίσι; Επιβεβαιώθηκε η κρίση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και στους δανειστές της χώρας.
(...)
Tο πρόβλημα που έφερε τη σημερινή δυσπιστία δεν προέκυψε ξαφνικά. Άρχισε να διαμορφώνεται από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός προέβαλε την απόφαση που πήρε ακριβώς πριν από δύο χρόνια το Eurogroup για το ελληνικό χρέος. Η απόφαση ανέφερε επί λέξει:
«Τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. θα εξετάσουν περαιτέρω μέτρα βοήθειας, συμπεριλαμβανομένης, μεταξύ άλλων, της χαμηλότερης συγχρηματοδότησης σε διαρθρωτικά κεφάλαια ή και περαιτέρω μείωση επιτοκίων στα διμερή δάνεια (Greek Loan Facility), αν είναι απαραίτητο, προκειμένου να επιτευχθεί επιπλέον αξιόπιστη και βιώσιμη μείωση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ, όταν η Ελλάδα φτάσει σε ετήσιο πρωτογενές πλεόνασμα, όπως οραματίζεται το υφιστάμενο Memorandum of Understanding (MoU), υπό την προϋπόθεση της πλήρους εφαρμογής των όρων που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί πως μέχρι το τέλος του προγράμματος του ΔΝΤ το 2016 η Ελλάδα μπορεί να πετύχει χρέος στο 175% του ΑΕΠ, το 2020 στο 124% του ΑΕΠ και το 2022 λόγο χρέους προς ΑΕΠ σημαντικά χαμηλότερο του 110%».
Ο Αντώνης Σαμαράς, όμως, την ερμήνευσε κατά τρόπο που παραπέμπει στην ερμηνεία του για την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και για τα Σκόπια το 1992 και δημιούργησε το αδιέξοδο στο «Μακεδονικό».
Κράτησε τον στόχο και υποβάθμισε τα προαπαιτούμενα.
Εν όψει των ευρωεκλογών του 2014, ο πρωθυπουργός προέβαλε όσα αποφασίστηκαν στις 27 Νοεμβρίου 2012 με τον εξής απλουστευτικό τρόπο: εμείς είχαμε την υποχρέωση να φτάσουμε σε πρωτογενές πλεόνασμα, αυτοί έχουν την υποχρέωση να μας ρυθμίσουν το χρέος.
Ένα δώρο που δεν μπορούσε να... δοθεί
Η παρεμβολή ενός χονδροειδούς αυτοματισμού ανάμεσα στο πρωτογενές πλεόνασμα και το χρέος δεν υπάρχει στην απόφαση. Από μια απλή ανάγνωση προκύπτει ότι δεν λέει αυτά που έλεγε ο Πρωθυπουργός όταν διαβεβαίωνε ότι την επομένη, πότε των ευρωεκλογών και πότε των γερμανικών εκλογών, το πρώτο που θα κάνουν οι Ευρωπαίοι και οι δανειστές θα είναι η διευθέτηση του ελληνικού χρέους.
(...)
Στον παρονομαστή αυτών των αρνητικών εξελίξεων, εκτός από την αδυναμία της κυβέρνησης να αποφύγει τη διγλωσσία και να εφαρμόσει όσα έχει αποδεχθεί -προφανώς γιατί είναι τόσο σκληρά που δεν θα περάσουν στη Βουλή- υπάρχει και ένα άλλο στοιχείο.
Η σύνδεση της σχέσης με τους δανειστές, της τρόικας και του Μνημονίου με την πολιτική της τύχη και τους πολιτικούς στόχους της. Η κυβέρνηση συνδέει τις συζητήσεις με τους δανειστές με την προεδρική εκλογή και με τις εκλογές που θα προκύψουν αν δεν την εξασφαλίσει.
Προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση "Τελειώνει το Μνημόνιο, τελειώνει η κρίση" για να διευκολύνει βουλευτές να της δώσουν παράταση ζωής με τη εκλογή προέδρου και, αν δεν το καταφέρει, να έχει ένα στόρι για τις εκλογές.
Ακόμη και τώρα μερικοί έχουν την εντύπωση ότι μπορούν να μετατρέψουν το ναυάγιο του Παρισιού σε τέχνασμα σαν τα προηγούμενα. Να συμφωνούν με την τρόικα την τελευταία στιγμή, λίγο πριν αρχίσει η διαδικασία της προεδρικής εκλογής και να το πουλήσουν σαν τέλος του Μνημονίου. Παλιά μας τέχνη κόσκινο.
*Άρθρο του Γιώργου Λακόπουλου, 27.11.2014
