Αυτό το κείμενο δεν θέλω να το γράψω. Γιατί, αν το γράψω, θα πρέπει η συναισθηματική μου αντίληψη να εξυβρίσει χυδαιότατα τον πρωθυπουργό της χώρας που εξύβρισε χυδαιότατα το παιδί μου (το παιδί του κάθε πολίτη), ονομάζοντάς το «θρασίμι». Και να τον εξυβρίσει όχι ως ισόποση αγριότητα, αλλά ως εξευτελισμένη περίπτωση «συγκεντρωμένου προσώπου» της δημοκρατίας που καταστρέφει το διαπρόσωπο στο οποίο ανήκει.
Αν λοιπόν δεν σεβόμουν τη δημοκρατία, θα έπρεπε αυτό το κείμενο να εξυβρίζει βαρύτατα το Σαμαρά. Δεν πρέπει να το κάνω, για να έχουμε πολιτικό προϊόν, μου λένε. Γι' αυτό δεν θέλω να γράψω αυτό το κείμενο, έναν χώρο δηλαδή όπου αυτός ο Σαμαράς θα περιφέρεται ανενόχλητος μέσα στους καθωσπρεπισμούς (ακόμα και τους πιο άγριους) της γενικότροπης, αλλά μηδέποτε προσωποκρατικής (της φιλοσοφίας θέμα είναι αυτό) εξέτασης ιδεών, εφαρμογών και επιχωρισμών στα καθέκαστα. Λοιπόν, αυτό το κείμενο δεν θέλω να το γράψω, αφού δεν μπορώ με τα δικά μου λόγια να κάψω τον μπερντέ της εξουσίας, να σπάσω τον από πίσω φωτισμό που κάνει την αγέλη να γελά, αλλ' όμως να μη μιλά. Γιατί σε αγέλη μιλά ο Σαμαράς. Αυτή είναι η αντίληψή του για τον λαό. Η κολακεία της χαμέρπειας. Η αποθέωση της δουλοφροσύνης. Η θωπεία της ακρισίας. Η εξώθηση στην απόλυτη ασημαντότητα. Ο εθισμός στην απουσία της αληθινής χαράς και την απουσία της βαθιά σημαινόμενης λύπης.
Πώς λοιπόν να γράψω ένα κείμενο που να μην αποδίδει (και όχι ανταποδίδει) σ' αυτόν τον Σαμαρά, όσα λέει εις βάρος ημών των ιδίων που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε καθεστώς ανεργίας, σε καθεστώς ατροφίας των παιδιών μας τώρα πια. Και ο Σαμαράς να χαρακτηρίζει όσα παιδιά μας έφτασαν στην αρχή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αγριεμένα από τον άνεργο γονιό τους, αγριεμένα από τον λιπόθυμο συμμαθητή τους, αγριεμένα από τη σπασμωδική τους αγριότητα συμπερασμάτων, αυτά τα ακριβά παιδιά, ο θεσμικός τους υπέρμαχος ακόμα σε μια ταξική δημοκρατία, να τα χαρακτηρίζει «θρασίμια».
Δεν μας αξίζει αυτή η δημοκρατία. Δεν μας αξίζει αυτός ο πρωθυπουργός που πληρώνει φασίστες, με τα δικά μας λεφτά, για να δέρνουν τα παιδιά, αντί να πληρώνει δασκάλους για να διδάσκουν τα παιδιά. Γιατί αυτό ακριβώς έγινε πριν από λίγες μέρες στην 41η επέτειο του Πολυτεχνείου: ένας ιδιωτικός στρατός κατοχής έδειρε τα παιδιά μας ανελέητα. Εάν η απρόκλητη αιματοχυσία ονομάζεται δημοκρατία, τότε θα πρέπει να ξανασκεφτούμε πολλά πράγματα. Θα πρέπει να ξανασκεφτούμε αν οι μισθοφόροι του συστήματος ανήκουν στο δημόσιο γίγνεσθαι.
Γιατί προσωπικά έχω τη σαφέστατη πεποίθηση ότι οι μονάδες του ένστολου χρυσαυγιτισμού είναι ένας ιδιωτικός στρατός που επιχειρεί ανεξέλεγκτα πια εναντίον της δημοκρατίας γενικώς και ενός εκάστου εξ ημών ειδικώς. Χυδαία παιδιά που βάφουν με αίμα κάθε διάταξη του Συντάγματος. Χυδαία παιδιά που διασκεδάζουν, βρίζοντας, τον εθισμό τους στην αθλιότητα της ακοινωνησίας. Χυδαία παιδιά που δεν ξέρουν ότι είναι το τελευταίο επιχείρημα όταν οπισθολογεί το καθεστώς και ασυστόλως εκτραχύνεται.
Θέλω να βρίσω σκαιότατα αυτά τα παιδιά. Γι' αυτό δεν θέλω να γράψω αυτό το κείμενο, αριθμώντας σπασμένα κεφάλια, άγριες συλλήψεις (ακούς εκεί: το υπέροχο «συλλαμβάνω» της κάθε φαντασιακής προτυπίας να κείτεται με σπασμένο κεφάλι, ποδοπατημένο από το ανάριθμο υπόκτηνο της εξουσίας), βίαιες εκτιμήσεις που ανασκολοπίζουν την ηθική, τη λογική, την αισθητική όλων των περιπτώσεων.
Πράγματι. Δεν θέλω να γράψω αυτό το κείμενο. Δεν θέλω να μιλήσω για τον πρύτανη του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Θ. Φορτσάκη. Εάν αυτό είναι ο δάσκαλος, εάν αυτό είναι η απάντηση στην εξουσία όπως διατυπώνεται από τον Σαμαρά, τότε η δημοκρατία βρίσκεται ένα βήμα πριν τη διάλυσή της. Εάν αυτό είναι ο δάσκαλος, τότε ο Πρίμο Λέβι δεν έγραψε ποτέ το «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος». Δεν υπήρξε ποτέ φασισμός. Δεν υπήρξε ποτέ δημοκρατία, ως αυτοπρόσωπη παρουσία, ως αυτοπρόσωπη συνείδηση μέσα στα γεγονότα, ως αυτοπρόσωπο γενεσιουργό γεγονός δημοκρατικής συνείδησης.
Εάν αυτό είναι ο δάσκαλος και λέγεται Φορτσάκης, τότε ναι, δεν θέλω να γράψω αυτό το κείμενο. Εάν αυτό είναι ο δάσκαλος τότε θα πρέπει να σκύψουμε βαθιά και να δούμε τα μέσα μας λάθη. Εάν αυτό που προβιβάστηκε σε πρυτανικό έκθεμα καθολικής άποψης για τη διαδικασία ελεύθερης παιδείας είναι ο Φορτσάκης, τότε θα πρέπει να σκύψουμε πολύ βαθιά, ώσπου να βρούμε τα λάθη μας. Να δούμε πότε, πώς, από πού και για πόσο καιρό λείψαμε. Όχι συνδικαλιστικά. Να δούμε το πώς λείψαμε από τη δημοκρατία. Έτσι που τώρα ο Φορτσάκης - ένα παράπτωμα δημοκρατίας - να σέλγει και να φθέγγεται σκιαζόμενος από την πειθώ του ένστολου ιδιωτικού στρατού κατοχής που αποκαθιστά την μέθοδο της παιδείας σπάζοντας κεφάλια. «Τσακιστείτε» είπε ο δάσκαλος και οι μαθητές του ήταν οι ναζί των Ταγμάτων Ασφαλείας της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ο Φορτσάκης. Που στον ιερό χώρο της ελεύθερης διακίνησης ιδεών θέλει να ανασκολοπίσει το αυτοπρόσωπο της δημοκρατίας, διά του ειδώλου της που λέγεται πληκτροδότηση εκπροσωπήσεως.
Εάν αυτό λέγεται δάσκαλος, τότε δεν θέλω να γράψω αυτό το κείμενο. Γιατί σέβομαι τη δημοκρατία. Την Παιδεία. Την ελευθερία. Εάν ελευθερία είναι ο ραβδούχος, εάν παιδεία είναι ο Φορτσάκης, εάν δημοκρατία είναι ο Σαμαράς, εάν φαντασιακό ατιμώρητο είναι ο Βενιζέλος, τότε όχι. Ας ξεκινήσουμε απ' αλλού τη δημοκρατία. Ας επιστρέψουμε, θέλω να πω, από τις εξορίες μας. Ας επιστρέψουμε στην επιείκεια, την αιδημοσύνη, την κατανόηση, την άφεση, την υπερέκταση του σώματος ως βίου που αρκείται συμπεραίνοντας τον Άλλον. Αλλά αυτό είναι ένα κείμενο που θα γράψω κάποια άλλη φορά. Αν μπορέσω.
Κώστας Καναβούρης
