ΤΟΥ ΚΟΣΜΑ ΚΕΦΑΛΟΥ
Πόσες σαρδέλες χωράει το «3»; Γιατί συγχωνεύονται γραμμές που εξυπηρετούσαν πολύ κόσμο; Πώς χειροτερεύει η καθημερινότητά μας;
Αναπάντητα ερωτήματα που προέκυψαν ύστερα από τις αλλαγές σε γραμμές και δρομολόγια λεωφορείων και τρόλεϊ. Όπως έγραψε προχθές η «Αυγή», εφαρμόζονται ήδη στην Αττική 3 αναστολές - καταργήσεις, 5 συγχωνεύσεις - ενοποιήσεις, 7 μετατροπές - τροποποιήσεις και μόνο 2 επεκτάσεις λεωφορειακών γραμμών. Ανάμεσα στις συγχωνεύσεις και δύο από τις πιο φορτωμένες γραμμές τρόλεϊ, του 3 και του 13.
Ποτέ δεν πίστευα ότι η ανάπτυξη του μετρό θα γινόταν αιτία (αφορμή;) για τη διάλυση των επίγειων οδικών συγκοινωνιών.
Πιθανόν οι συγκοινωνιολόγοι να εκθέσουν πλήθος επισήμων και επιστημονικών στοιχείων για την ανάγκη αυτών των αλλαγών. Το δικό μου στοιχείο είναι ανεπίσημο και αντιεπιστημονικό: δεν χωράω.
Τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ περνάνε γεμάτα μπροστά από μεγάλες ουρές στις στάσεις, εκείνοι που θέλουν να μπουν τα βάζουν με όσους στέκονται στην πόρτα (λες και έχει χώρο να μετατοπιστούν) και όλοι μαζί βρίζουν τους οδηγούς.
Σύμφωνα με έρευνα του moovit, το επιβατικό κοινό στην Ελλάδα δαπανά καθημερινά από μισή έως δύο ώρες για μετακινήσεις, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις οι δύο ώρες είναι μόνο για αναμονή!
Είναι παγιωμένη η αντίληψη ότι οι εκάστοτε υπουργοί δεν χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Από τα στρατιωτικά τζιπ στα τέλη της δεκαετίας του '60, περάσαμε στις πολυτελείς λιμουζίνες και, τα επόμενα χρόνια, σε πιο οικονομικά υπηρεσιακά αυτοκίνητα, πάντα με οδηγό και, κάποιες φορές, με τροχονόμο να ανοίγει τον δρόμο. Το λεωφορείο και το τρόλεϊ τα βλέπουν οι υπουργοί μέσα από φιμέ τζάμια. Αν έμπαιναν μέσα, ίσως στις 15 καταργήσεις, αναστολές, συγχωνεύσεις, ενοποιήσεις, μετατροπές, τροποποιήσεις να βλέπαμε και δημιουργίες νέων γραμμών (όχι από συγχώνευση), πύκνωμα δρομολογίων, σχέδιο για ανθρώπινες συνθήκες μετακίνησης.
Ανάμεσα στις προσδοκίες του κόσμου από την αυριανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι και η αναβάθμιση των συγκοινωνιών. Να στελεχωθούν οι φορείς με οδηγούς και τεχνικό προσωπικό, ώστε να κυκλοφορούν περισσότερα οχήματα, με αξιοπιστία και με πυκνά δρομολόγια, ιδιαίτερα τις ώρες αιχμής.
Μέχρι τότε θα αντικρίζουμε τη γνωστή εικόνα σε κάθε στάση: πρόσωπα να κοιτάζουν με ανυπομονησία, κάποιες φορές και με αγωνία, αριστερά και όταν φεύγει χωρίς να τους πάρει το λεωφορείο, να κοιτάζουν με απογοήτευση και αγανάκτηση δεξιά.
