Έπειτα από τέσσερα και πλέον χρόνια εφαρμογής των καταστροφικών μνημονιακών πολιτικών της λιτότητας στη χώρα μας και στην εκπαίδευση, η κατάσταση για τον λαό, τους εργαζόμενους και τη νεολαία έχει φτάσει στο απροχώρητο. Ποτέ και σε καμία χώρα σε καιρό ειρήνης δεν έχει σημειωθεί τέτοια απότομη μείωση του βιοτικού επιπέδου του λαού, τέτοια βίαιη συρρίκνωση μισθών, συντάξεων και δικαιωμάτων των εργαζομένων, τέτοια αύξηση των κερδών των πολυεθνικών και των τραπεζών. Και όλα αυτά στον βωμό των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που επέβαλαν το διευθυντήριο της Ε.Ε. και του ΔΝΤ και υπηρέτησαν πρόθυμα οι ελληνικές κυβερνήσεις.
Στο πλαίσιο των ακολουθούμενων νεοφιλελεύθερων πολιτικών το δημόσιο σχολείο και οι εκπαιδευτικοί δέχθηκαν αυτά τα τέσσερα χρόνια βάναυση επίθεση με καταλυτικές συνέπειες. Τη δραματική μείωση μισθών και συντάξεων και την τραγική υποβάθμιση της ασφάλισης και περίθαλψης ακολούθησαν η βίαιη κατάργηση σημαντικών τομέων και ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ, η κατάργηση των ΕΠΑΣ, οι διαθεσιμότητες/απολύσεις χιλιάδων εκπαιδευτικών, η απαξίωση των δομών Ειδικής Αγωγής και του Ολοήμερου Σχολείου, ο νέος νόμος για το Λύκειο που ωθεί χιλιάδες μαθητές στη μαθητεία και την πρόωρη κατάρτιση και υποβαθμίζει τόσο τη γενική παιδεία όσο και την επαγγελματική εκπαίδευση. Ταυτόχρονα, επιχειρείται μέσω της αξιολόγησης/χειραγώγησης να κατηγοριοποιηθούν τα σχολεία με στόχο πολλά από αυτά να καταργηθούν και οι εκπαιδευτικοί που εργάζονται σε αυτά να οδηγηθούν στην απόλυση. Και όλα αυτά σε ένα κλίμα ανταγωνισμού, αντιπαραθέσεων, υποταγής και φόβου.
Οι πολιτικές αυτές συνδυάζονται με συμπτύξεις τμημάτων και συγχωνεύσεις σχολείων καθώς και με διάλυση βασικών υποστηρικτικών δομών της εκπαίδευσης, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται ακόμα περισσότερο η εκπαιδευτική διαδικασία.
Με τις διαθεσιμότητες / απολύσεις, τον μηδενισμό των νέων προσλήψεων μονίμων, τη μη αναγνώριση της προϋπηρεσίας των αναπληρωτών, την αύξηση του διδακτικού ωραρίου, τη δραματική μείωση των μεταθέσεων και αποσπάσεων, τις υποχρεωτικές μετακινήσεις, την ανάθεση διδακτικού έργου μέχρι και σε πέντε σχολικές μονάδες, τη βίαιη εξώθηση στη συνταξιοδότηση, και με φόβητρο το νέο πειθαρχικό δίκαιο, κατάφεραν να συρρικνώσουν τον κλάδο των εκπαιδευτικών κατά 45.000 μέσα σε μια πενταετία.
Στη βάση όλων αυτών είναι προφανές ότι βρίσκεται ο βασικός στόχος των μνημονιακών δυνάμεων: η δραματική μείωση των δημόσιων δαπανών για την Παιδεία, μείωση που ανοίγει τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση βασικών λειτουργιών της δημόσιας εκπαίδευσης.
Πρώτη απάντηση
Οι εκλογές για την ανάδειξη αιρετών στα Υπηρεσιακά Συμβούλια (Υ.Σ.) γίνονται σε μια κρίσιμη περίοδο ολομέτωπης επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενους. Δεν έχουμε την αυταπάτη ότι η συμμετοχή των αιρετών στα Υ.Σ. με την τωρινή σύνθεση (3 υπηρεσιακοί - 2 αιρετοί) μπορεί να ανατρέψει τις εφαρμοζόμενες πολιτικές της κυβέρνησης.
Η εκλογή όμως αιρετών εκπροσώπων του κλάδου που δεσμεύονται από τις αποφάσεις των συλλογικών οργάνων απέδειξε ότι μπορεί να δώσει μια πρώτη απάντηση αντίστασης και ανατροπής.
Αντίστασης στον αυταρχισμό και την αυθαιρεσία της διοίκησης, στις προωθούμενες πολιτικές του ελέγχου και της χειραγώγησης των εκπαιδευτικών και της κατηγοριοποίησης των σχολείων μέσω της αξιολόγησης, ανατροπής του πελατειακού κατεστημένου και της αδιαφάνειας, που υπηρετούσαν και εκπρόσωποι συνδικαλιστικών παρατάξεων (ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ).
