ΣΥΝΕΝΕΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΡΓΥΡΗ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ
«Στη μεγάλη διαδήλωση της Ρώμης συμμετείχε τμήμα του εκλογικού σώματος του Δημοκρατικού Κόμματος, που συμμερίζεται, όπως και εγώ, τις δίκαιες προτάσεις της CGIL... Η Ευρώπη έχει ανάγκη από τροποποίηση των συνθηκών και οι προοδευτικοί (σοσιαλιστές και δημοκράτες) θα έπρεπε να κάνουν τη δική τους πρόταση αντί να ακολουθούν άλλους», τόνισε στην «Αυγή» ο Σέρτζιο Κοφεράτι, ευρωβουλευτής του Δημοκρατικού Κόμματος, που δεν ψήφισε την Επιτροπή Γιούνκερ, πρώην γενικός γραμματέας του μεγαλύτερου ιταλικού συνδικάτου CGIL και πρώην δήμαρχος της Μπολόνια.
* Σας είδαμε με ικανοποίηση στη διαδήλωση της CGIL στη Ρώμη...
Συμμετείχα στη διαδήλωση για έναν απλό λόγο: συμμερίζομαι τους στόχους που έθεσε η CGIL για τη διοργάνωση της διαδήλωσης. Τα αιτήματα του συνδικάτου είναι νόμιμα και δίκαια. Πρόκειται για θέμα που αφορά τα συναισθήματα, μιας και ήμουν κάποτε γενικός γραμματέας της CGIL. Υπάρχει ένα πιο σημαντικό και ουσιώδες θέμα: είναι σύμφωνος με όλα τα αιτήματα της CGIL που αφορούν τις τροποποιήσεις που πρέπει να γίνουν στο σχέδιο του διατάγματος που παρουσίασε η κυβέρνηση στο κοινοβούλιο.
* Όταν ήσασταν γενικός γραμματέας της CGIL, υπερασπιστήκατε το ίδιο άρθρο 18 του Καταστατικού των Εργαζομένων εναντίον της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι διοργανώνοντας τη μεγαλύτερη συγκέντρωση στην ιταλική ιστορία με την παρουσία τριών εκατομμυρίων ατόμων. Από τον Μπερλουσκόνι μέχρι σήμερα ο σταθερός στόχος παραμένει η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και της προστασία τους, στην Ιταλία και στην Ευρώπη, ακόμη και από «φιλικές» κυβερνήσεις;
Είναι φανερό ότι υπάρχει μια προσπάθεια στην Ευρώπη και στην Ιταλία για να μειώσουν την κοινωνική προστασία και τα δικαιώματα, τόσο τα ατομικά όσο και τα συλλογικά, των ατόμων που εργάζονται. Αποτελεί εγχείρημα που το προσπάθησαν κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών με διαφορετικές μορφές, αλλά σχεδόν με ταυτόσημους στόχους.
Είναι σωστό οι προοδευτικές δυνάμεις να προσπαθήσουν να αντιπαρατεθούν σε αυτόν τον στόχο, όπως και τα συνδικάτα.
Η μεγάλη αντίφαση της διαδήλωσης της προηγούμενης εβδομάδας βρίσκεται στο γεγονός ότι για πρώτη φορά αυτά τα άτομα που αποτελούν κατά μεγάλη πλειοψηφία εκλογείς του Δημοκρατικού Κόμματος και της κυβέρνησης της Κεντροαριστεράς διαδήλωσαν εναντίον ενός μέτρου της κυβέρνησής τους. Το γεγονός αυτό σηματοδοτεί όχι μόνο το τεράστιο μέγεθος της αντίφασης, αλλά και την ύπαρξη ενός νέου προβλήματος. Ο προοδευτικός χώρος στην πολιτική αντιπροσωπεύει τους ανθρώπους που εργάζονται. Υπάρχει ένα χάσμα ανάμεσα στο συνδικάτο και ένα τμήμα των κομμάτων της Αριστεράς (το Δημοκρατικό Κόμμα) και αυτό θα αποτελέσει πρόβλημα στο μέλλον.
* Το πρόβλημα δεν φαίνεται να είναι μόνο ιταλικό. Εσείς είστε ευρωβουλευτής του Δημοκρατικού Κόμματος και δεν ψηφίσατε την Επιτροπή Γιούνκερ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μήπως υπάρχει και ένα χάσμα στην Ευρώπη ανάμεσα στην ψήφο προς τους προοδευτικούς, σοσιαλιστές και δημοκράτες ή ακόμη καμιά φορά και τη ριζοσπαστική Αριστερά και στις επιλογές που κάνουν αυτά τα κόμματα όταν κυβερνούν ή κυβέρνησαν;
Δεν ψήφισα την Επιτροπή Γιούνκερ για δύο λόγους: Οι σοσιαλιστές είναι υποβαθμισμένοι σε σχέση με τους συντηρητικούς και τους φιλελεύθερους. Μου φαίνεται ότι είναι απαράδεκτο για την ισοτιμία των φύλων ανάμεσα στους 28 επιτρόπους να υπάρχουν μόνο 9 γυναίκες. Υπάρχουν τεράστια προβλήματα. Εάν εσύ βάζεις στη θέση του Επιτρόπου Πολιτισμού έναν επίτροπο φασίστα, δίνεις ένα τρομερό μήνυμα στην Ευρώπη. Υπάρχουν επίτροποι που αντιμετωπίζουν προβλήματα σύγκρουσης συμφερόντων και κανείς δεν τα θέτει.
Είναι φανερό ότι στις δηλώσεις του ο Γιούνκερ επαναπρότεινε στην ουσία τις πολιτικές που εφάρμοσε η προηγούμενη Επιτροπή Μπαρόζο. Δεν υπάρξει διακοπή ή ασυνέχεια με αυτή την πολιτική. Γι' αυτό δεν βρήκα κανένα λόγο για να ψηφίσω αυτή την Επιτροπή. Ανησυχώ επίσης γιατί αυτή η γνώμη που εξέφρασα ανάμεσα στο προοδευτικό (σοσιαλιστικό) μέτωπο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποτελεί μειοψηφική αντίληψη.
* Φαίνεται όμως ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά με τη λιτότητα. Υπάρχει η προοπτική για μια συνολική αλλαγή της πορείας και όχι σε μια μόνο χώρα;
Οι κόμποι θα φτάσουν στο χτένι. Αυτή η παταγώδης αντίφαση θα οδηγήσει σε αντιπαράθεση την Ευρωπαϊκή Ένωση με τις ανάγκες των χωρών. Το γεγονός ότι η υποστήριξη στην Επιτροπή Γιούνεκρ αποτέλεσε λάθος θα το δούμε σύντομα. Είναι σημαντικό οι προοδευτικοί (σοσιαλιστές) να καταλάβουν τις συνέπειες. Γι' αυτό τον λόγο πιστεύω ότι είναι σημαντικό πως ακόμη και από μια μειοψηφική θέση πρέπει να δώσουμε σήμερα τη μάχη. Να αντιμετωπίσουμε τον Γιούνκερ και όταν η κατάσταση εκραγεί να είμαστε έτοιμοι να δείξουμε μια εναλλακτική οδό.
* Ποια θα μπορούσαν να είναι τα βασικά σημεία για τη διαμόρφωση αυτής της εναλλακτικής οδού για την Ευρώπη; Το χρέος, το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, μια πολιτική επενδύσεων για τη στήριξη της απασχόλησης και της ανάπτυξης... Θα μπορούσαν να αποτελέσουν σημεία ενοποίησης των διαφορετικών πολιτικών και κοινωνικών οικογενειών, από τους προοδευτικούς, τους πράσινους, τη ριζοσπαστική αριστερά, τους προοδευτικούς καθολικούς, τα συνδικάτα, τους συλλόγους και τα κινήματα;
Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει σύγκλιση στο ποιες είναι οι προτεραιότητες. Όλοι είναι σύμφωνοι να υποστηρίξουν ότι χρειαζόμαστε μια πολιτική ανάπτυξης, αλλά υπάρχουν διαφορετικές αντιλήψεις σε σχέση με το Δημοσιονομικό Σύμφωνο. Προσωπικά πιστεύω ότι θα πρέπει να αλλάξει, αλλά μέσα στην προοδευτική (σοσιαλιστική) οικογένεια δεν είναι όλοι σύμφωνοι. Θα οδηγηθούν όμως σύντομα σε αυτές τις θέσεις γιατί οι ζημιές που προκαλεί αυτή η παράλογη δημοσιονομική πολιτική είναι μπροστά στα μάτια όλων μας. Ακόμη και γι' αυτούς που δεν θέλουν να τις βλέπουν. Οι ζημιές αυτές θα αυξηθούν στο επόμενο διάστημα. Γι' αυτό θα πρέπει να προσπαθήσουμε να δώσουμε την ίδια ερμηνεία στη λέξη "ανάπτυξη" και μετά να καθορίσουμε τους δρόμους που θα έχουμε την ανάπτυξη, που δεν θα έχουν ασφαλώς σχέση με τη σημερινή κατάσταση. Για παράδειγμα, θα αναφερόμουν στη στήριξη της ανάπτυξης με πόρους διαμέσου των ευρωομολόγων, την φορολόγησης στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές. Χρειαζόμαστε μια πολιτική για την απασχόληση, που να μη στηρίζεται στην ελαστικοποίησή της, αλλά στην ποιοτική αναβάθμισή της και τον σεβασμό των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας των ατόμων που εργάζονται.
* Η Ιταλία, όπως και οι υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, αντιμετωπίζει επιτακτικά το θέμα του χρέους...
Είναι αναγκαίο, παρ' όλο που αποτελεί μια ιδιαίτερα μειοψηφική άποψη ανάμεσα στους προοδευτικούς (σοσιαλιστές), να επαναπροτείνουμε μια ισχυρή ιδέα για την Ευρώπη. Να τροποποιήσουμε τις συμφωνίες. Δεν μπορούμε να μείνουμε στη μέση του δρόμου. Η σημερινή συμφωνία εμποδίζει την Ευρώπη να μετατραπεί σε Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Ο φόβος ότι μια αναθεώρηση της Ευρωπαϊκής Συνθήκης μπορεί να παράγει διολίσθηση είναι αβάσιμος. Γιατί όταν μπροστά σε αυτό τον φόβο παραμένουμε αμήχανοι και ακίνητοι, η καταστροφή είναι εγγυημένη. Πρέπει να δοθεί μια ξεκάθαρη μάχη για να αλλάξουμε τους βασικούς κανόνες της Ευρώπης. Πιστεύω ότι η οικογένεια των προοδευτικών (σοσιαλιστικών) δυνάμεων θα έπρεπε να προτείνει αυτή την αναθεώρηση της Συνθήκης και όχι να υπομένει τις υποστροφές που επιβάλλουν οι άλλοι με τις πολιτικές τους.
* Υπάρχει ο κίνδυνος διάλυσης της Ευρωζώνης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του ευρώ;
Εάν η Ευρώπη παραμείνει αδρανής, οι κίνδυνοι της διάλυσης θα αυξηθούν. Η ακινησία οδηγεί αναπόφευκτα σε οπισθοδρόμηση.
* Στην Ιταλία είδαμε την εκτίναξη του λαϊκισμού με τον Γκρίλο και τελευταία παρατηρούμε την άνοδο της Ακροδεξιάς, με τη Λέγκα του Βορρά να διοργανώνει στο Μιλάνο διαδηλώσεις με τις νεοφασιστικές ομάδες. Ο λαϊκισμός και ο νεοφασισμός σηκώνουν κεφάλι και σε άλλες χώρες...
Εάν εσύ κάθεσαι ακίνητος, οι εθνικιστές το εκμεταλλεύονται. Η οικονομία δεν αναπτύσσεται, η ανεργία αυξάνεται μαζί με τη φτώχεια. Οι εθνικιστές ρίχνουν την ευθύνη στην Ευρώπη και έχουν καλύτερες προϋποθέσεις για να στηρίξουν τις παράφρονες πολιτικές τους.
