Ας μην επιχαίρουν τόσο πολύ οι θιασώτες των «διαρθρωτικών αλλαγών» στη «σάπια ελληνική κοινωνία» και κατ' επέκταση στην ελληνική δημοκρατία, οι οποίες φυσικά δεν συμβαίνουν σε συνθήκες οικονομικής, πολιτικής και ανθρωπιστικής καθημάξεως του ελληνικού λαού, αλλά σε καθεστώς μιας δύστροπης μεν, απαραίτητης δε αταλάντευτης εμπροσθοπορείας. Ας μην επιχαίρουν τόσο πολύ στη βιασύνη τους -ή στη σχεδιασμένη επί χάρτου, ακριβοπληρωμένη, οργή τους-, ανακαλύπτοντας κάθε τρεις και λίγο τον εχθρό ΣΥΡΙΖΑ που θα αλώσει τη χώρα. Φυσικά, ουδείς μπαίνει στον κόπο (ούτε καν ο ΣΥΡΙΖΑ) να εξηγήσει ποιος θα ωφεληθεί από την άλωση (προσοχή: από την άλωση, όχι από την αλλαγή παραδείγματος) της κυβερνητικής εξουσίας. Να εξηγήσει δηλαδή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αλώνει τη δημοκρατία, δεν έρχεται «απ' έξω» για να σπάσει τις πύλες και να λεηλατήσει τον παράδεισο, αλλά ότι βρίσκεται εντός και είναι μαζί μ' αυτούς που θέλουν να φωτιστεί το πεδίο του πολιτεύματος ώς τα έσχατα επίπεδα της ύλης του (που λένε και οι ειδικοί της Τοπολογίας). Ας μην επιχαίρουν ωστόσο, τόσο μα τόσο ωμοφαγικά οι θιασώτες της ανερμάτιστης συγκριτικής παράδοσης που θέλει το προσωπικό δείγμα να συγκρούεται με το πολύπλοκο ιστορικό και κοινωνικό κεκτημένο, ισάξια. Αυτή είναι μια βλακωδώς πανικόβλητη αντίληψη της κατάστασης πραγμάτων. Και ο πανικός είναι κακός σύμβουλος, τόσο για τη συνεννόηση όσο και για το τραγώδιον του συμπεράσματος.
Μια τέτοια αντίληψη συντηρητικής κατάσχεσης της απλής αλήθειας παρακολουθούμε αυτές τις μέρες με τα αγριότατα πεπραγμένα εις βάρος της ίδιας της έννοιας της παιδείας, που στην αναγωγή της ταυτίζεται με την έννοια της ελευθερίας, δηλαδή της ελεύθερης ορθοκρισίας του δήμου. Πανηγυρίζει ολόκληρη η γραμμή του καθεστώτος έως και τα τελευταία ακατάσχετα παιδάρια που βλέπουν το πανεπιστήμιο ως ιερό διάζωμα προς την πληρωμένη υποτακτικότητα ή (στους πιο πονηρεμένους) προς την εξαχρειωμένη χρηματοβόρα πτωμαΐνη ταπεινότατων ονείρων. Πανηγυρίζει η γραμμή της σκοτεινής πανηγύρεως που θέλει την παιδεία σκυλάκι στις ορέξεις και στις ανάγκες των ιδιοκτητών δημοκρατίας. Πανηγυρίζει η γραμμή εκείνων που θέλουν τα παιδιά (ακόμα και τα δικά τους, επειδή νομίζουν ότι είναι αρκετά ποτισμένα με αμφεταμίνες ντοπαρισμένης μάθησης) υποκείμενα στοιχημάτων σε τερατώδεις ιπποδρομίες ενός καθεστώτος που δεν θέλησαν και γι' αυτό δεν μπόρεσαν ποτέ να το φανταστούν. Ας μην επιχαίρουν τόσο λυσσασμένα με τις συμπεριφορές του πρύτανη του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Θόδωρου Φορτσάκη.
Πρόκειται για άνθρωπο - ορχήστρα της αντίληψης που έχει το καθεστώς Σαμαρά - Βενιζέλου και των φασισμένων (επί χρήμασι) ιδεολογηματιών που επιτηδεύονται την καταστροφή της ζώσας δημοκρατίας. Που επιτηδεύονται την καταστροφή της αντιφατικής πολίτευσης και αντ' αυτής προσπαθούν (στα μούτρα του καθενός) να επιβάλουν στανικά τον ταξικό θρίαμβο εκείνης της τάξης που ολοένα και περισσότερο νικά και σφάζει. Που ολοένα και περισσότερο αντιστοιχεί το άυλο χρήμα της με το απολύτως πραγματικό αίμα των αθώων και με το ένυλο της κάθε εγκατάλειψης στην αγριότητα του καθεστώτος. Ας μην επιχαίρουν με τέτοιο πρύτανη οι «καθεστώτες». Θα ήταν απλώς μια ιλαρή περίπτωση αρχομανίας, αν η συγκρότηση της κλίμακας των αξιών δεν τον αφήνιαζε. Και αν το ευεπίφορο σε αρχομανίες σύστημα δεν τον προβίβαζε. Σε θέσεις που ουδείς φυσιολογικός άνθρωπος θα μπορούσε στοιχειωδώς να ανταπεξέλθει: πρύτανης του ΕΚΠΑ. Πρόεδρος του Εποπτικού Συμβουλίου της ΝΕΡΙΤ. Πρόεδρος Δ.Σ. Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών. Κι από κάτω ένας κατάλογος διοικητικών και επιστημονικών θέσεων, τόσο εθνικών όσο και διεθνών, που θα τρόμαζε ακόμα κι έναν Δελαπατρίδη. Κι από πάνω έχει και επιστημονικό έργο. Κι από πιο πάνω διδάσκει. Και τι διδάσκει! Την ορθή κρίση περί τη νομική επιστήμη! Περί την αναζήτηση διευθέτησης διαφορών με βάση κοινώς αποδεκτούς κανόνες.
Ας μην επιχαίρουν τόσο πολύ τα γηρασμένα παιδάρια της συντήρησης με τον Θόδωρο Φορτσάκη. Δεν είναι μαζί τους, είναι εναντίον τους. Αλλά που να το καταλάβουν αυτό οι μικροαστοί που, ασθμαίνοντες, θεωρούν ότι ανήκουν στην άρχουσα τάξη. Αυτοί νομίζουν πως όταν ο αφηνιασμένος Φορτσάκης κλείνει το Πανεπιστήμιο με τα ΜΑΤ, ανοίγουν οι πύλες του ταξικού παραδείσου για τα παιδιά τους. Σε μια κοινή λιποψυχία που αρχίζει από τη Φιλοθέη και καταλήγει στον Κορυδαλλό. Κι ύστερα ρεύεται ο Φορτσάκης, ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος, ο Μιχαλολιάκος, ο Φαήλος Κρανιδιώτης, ο Λαζαρίδης, ο σκοτεινός Αθανασίου (ο υπουργός), ο ακόμα πιο σκοτεινός Αθανασίου (ο χουντικής υποστάσεως γ.γ. Μέσων Ενημέρωσης) και ο γλαφυρής αγριότητας Μπαλτάκος. Και άλλοι πολλοί. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Όταν ο Θ. Φορτσάκης -που έχει εκλεγεί ας μην ξεχνάμε- κάνει αυτά που κάνει, η δημοκρατία εξαχρειώνεται.
Ιδού λοιπόν. Ένας αφηνιασμένος που δεν καταλαβαίνει τίποτα πέραν του εαυτού του, έχει εκλεγεί. Για να κάνει αυτό που κάνει: να υποτάξει την ελευθερία. Άσχημος (χωρίς σχήμα) άνθρωπος. Ποιοι είδαν σ' αυτόν, σε μια τέτοια ασχήμια, τον εαυτό τους; Σε ποιους δασκάλους στέλνουμε τα παιδιά μας; Και γιατί επιχαίρουν όλοι αυτοί που επιχαίρουν επειδή ένας τρελαμένος με την εξουσία, τακτοποιεί την ελευθερία και τη δημοκρατία διά της αστυνομικής καταστολής;
Ας μην επιχαίρουν. Όταν όλα θα έχουν προχωρήσει, τότε θα φανεί ότι αυτός ο Θόδωρος Φορτσάκης ήταν ένας επικίνδυνος άνθρωπος για την Παιδεία, τη Δημοκρατία, την Ελευθερία. Όπως και ο Σαμαράς. Όπως και ο Βενιζέλος. Όπως και ο Λοβέρδος της Παιδείας. Ποιας Παιδείας; Ποιου Συντάγματος; Εκείνου που σκίζει τις σημαίες της νεότητας και υποχρεώνει τα παιδιά μας να πηγαίνουν βαδίζοντας στα τέσσερα στις παραδόσεις των Φορτσάκηδων; Αυτά θα φανούν. Το θέμα είναι τώρα τι κάνουμε. Δηλαδή χτες. Ώστε το τώρα να είναι αύριο.
Κώστας Καναβούρης
