Η Εφημερίδα των Συντακτών
Γιατί να δεχτούν οι άλλες χώρες κούρεμα του ελληνικού χρέους;
(...) Αλλά είναι λογικό να συμβάλλουν σε αυτή τη λύση φτωχές χώρες που έχουν ένα σωρό δικά τους προβλήματα; Πρώτα να ξεκαθαρίσουμε ότι το μεγάλο μέρος του χρέους μας δεν το κρατούν φτωχότερες χώρες από εμάς. Για παράδειγμα, από τα διμερή δάνεια ύψους 53 δισ. ευρώ του 1ου Μνημονίου, λάβαμε από τις φτωχότερες, ή κοντά στο δικό μας βιοτικό επίπεδο, 6,5 δισ. (Σλοβενία 250 εκατ., Κύπρος 110 εκατ., Μάλτα 51 εκατ.). Συνολικά, το 70% του επίσημου χρέους οφείλεται σε 3 χώρες, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ιταλία. Επιπλέον, το κόστος του όποιου κουρέματος, κάτω από οποιαδήποτε τεχνική λύση, δεν πληρώνεται εφάπαξ, αλλά μοιράζεται σε πολλά χρόνια.
Ούτε αυτό όμως είναι το κυρίαρχο. Οι φτωχότερες χώρες έχουν και κάτι να κερδίσουν από μια συνολικότερη λύση; Η ιστορία είναι διδακτική. Για παράδειγμα, οι φορολογούμενοι των ΗΠΑ έχασαν όταν χρηματοδότησαν το κούρεμα του γερμανικού χρέους το 1953, ή, πιο πρόσφατα, του χρέους του Νότου με το σχέδιο Brady; Ή, αντιθέτως, οι φορολογούμενοι των ΗΠΑ, της Γαλλίας και της Βρετανίας κέρδισαν που τη δεκαετία του '20 δεν χάρισαν τα χρέη, ζήτησαν και αποζημιώσεις, από την ηττημένη Γερμανία; Η απάντηση και στις δύο ερωτήσεις είναι αρνητική. Οι πιστωτές γενικώς δεν έχουν συμφέρον να γονατίσουν τον δανειολήπτη: όταν υποχρεώνεις μια χώρα να προσαρμοστεί μόνη της σε μια κρίση χρέους, υιοθετώντας πολιτικές λιτότητας, το αποτέλεσμα είναι να πέσει σε μια παγίδα χρέους που εύκολα μεταδίδεται σε γειτονικές και ευάλωτες - αυτό παρατηρείται σήμερα στην ευρωζώνη.
Οι φτωχότερες χώρες έχουν πολλά να κερδίσουν από μια ευρωζώνη που κουρεύει μη βιώσιμα χρέη, που προχωρά στην αμοιβαιοποίηση των χρεών και που εισάγει δημοσιονομικές μεταβιβάσεις. Αυτά τα στοιχεία της αλληλεγγύης χρειάζονται επειδή οι οικονομίες δεν βρίσκονται κάθε στιγμή στην ίδια κατάσταση - άλλες έχουν ανάπτυξη και άλλες ύφεση, και επειδή η καπιταλιστική ανάπτυξη οδηγεί πάντα και σε γεωγραφικές ανισότητες. Οι φτωχότερες χώρες χρειάζονται βοήθεια για να αποφύγουν τη στασιμότητα, αλλά και για να αγοράζουν τις εξαγωγές των πλουσιότερων.
Όπως και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, η κυβέρνηση επικαλείται τα συμφέροντα των πιο αδύνατων. Αλλά να είστε σίγουροι ότι όποιος και να είναι ο λόγος που δεν διαπραγματεύεται σοβαρά το κούρεμα του χρέους μας αυτό δεν είναι η συμπόνια της για τη μοίρα των πιο φτωχών λαών της Ε.Ε.
*Άρθρο του Ευκλείδη Τσακαλώτου, βουλευτή, υπεύθυνου ΕΕΚΕ Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ.
7.10.2014.
