Ο Theodore (Θοδωρής Πολυχρονόπουλος) είναι μια ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα περίπτωση μουσικού. Αν και νεότατος – μόλις είκοσι δύο ετών – μετοίκισε από την Αθήνα όπου γεννήθηκε στην Αγγλία πριν από τέσσερα χρόνια και το '12 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο album του «7». Ο συνθέτης, στιχουργός, πιανίστας και ερμηνευτής κατέθεσε με αυτά τα μόλις επτά (να από που προέρχεται ο τίτλος...) τραγούδια μιαν άποψη η οποία δανείζεται από αρκετά και βασίζεται σε ακόμα περισσότερα - από τις βρετανικές μελαγχολικές, ελεγειακές μπαλάντες τύπου Tindersticks αλλά και τον Nick Cave μέχρι το σύγχρονο «θορυβώδες» κιθαριστικό rock μα και την κλασική μουσική – αλλά, χάρη και στην πολύτιμη συμβολή και την εμπειρία του συμπαραγωγού του δίσκου Βασιλικού, καταφέρνει τελικά όχι μόνο να εκφράσει το καθόλου ευκαταφρόνητο ταλέντο του αλλά και να αποτυπώσει αρκετά ευκρινώς την ήδη διακριτή μουσική του προσωπικότητα. Τα χαρίσματα του αυτά έγιναν ήδη αντιληπτά και εκτιμήθηκαν δεόντως καταρχήν από το αγγλικό κοινό και στη συνέχεια από εκείνο αρκετών ακόμα ευρωπαϊκών χωρών. Και αν η χώρα στην οποία γεννήθηκε δεν τον είχε ίσως ακόμα προσέξει όσο θα έπρεπε αυτό μάλλον άρχισε να αλλάζει αυτό το καλοκαίρι όταν ο Theodore βρέθηκε στην Αθήνα για δύο μεγάλες, εντυπωσιακές (εκτός από την πενταμελή μπάντα του τον συνόδευε και ένα επταμελές σχήμα εγχόρδων) και, όπως αποδείχθηκε, επιτυχημένες συναυλίες, τον Ιούνιο στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής και τον Ιούλιο στην Τεχνόπολη του δήμου Αθηναίων ενώ παράλληλα οι ηχογραφήσεις του δεύτερου δίσκου του πλησιάζουν προς την ολοκλήρωση τους. Με την ευκαιρία αυτής της προσωρινής και σύντομης επιστροφής του στην Ελλάδα συνομιλήσαμε μαζί του για την δουλειά του αλλά και το πως είναι να ζεις και να δημιουργείς τόσο μακριά από τη χώρα σου, ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα έτσι – όπως ελπίζουμε ότι θα συμβεί και με εσάς – έναν τραγουδοποιό και ερμηνευτή που, με αξιοπρέπεια, «αθόρυβα», δίχως να περιαυτολογεί και χωρίς καν να το επιδιώκει, εξελίσσεται σε έναν από τους καλύτερους πρεσβευτές της ελληνικής μουσικής του σήμερα στην Ευρώπη και, γιατί όχι, μελλοντικά ίσως ακόμα και διεθνώς.
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Από ποιαν ηλικία άρχισες να ασχολείσαι με την μουσική και με ποιο τρόπο;
Ξεκίνησα μαθήματα πιάνου όταν ήμουν τριών ετών σε ένα παιδικό τμήμα του Ωδείου Νάκα.
Πώς και γιατί αποφάσισες να εγκαταλείψεις την Ελλάδα και να εγκατασταθείς στην Αγγλία και μάλιστα σε τόσο νεαρή ηλικία; Η απόφαση σου είχε σε τίποτα να κάνει με την κρίση η οποία περίπου τότε άρχιζε;
Αποφάσισα να φύγω από την Ελλάδα για να πάω στο Λονδίνο με σκοπό να δημιουργώ και να δημοσιοποιώ την μουσική μου εκεί, προσπαθώντας να μην βάλω όρια στα όνειρα και στις φιλοδοξίες που είχα και θεωρώντας ότι ένα τόσο πλούσιο μουσικό περιβάλλον θα με ωφελούσε στο ξεκίνημα μου.
Πώς κρίνεις λοιπόν το ότι και τόσα άλλα νέα παιδιά μεταναστεύουν από την χώρα μας σε άλλες; Κατανοείς τα κίνητρα που τους ώθησαν και γενικότερα συμφωνείς μαζί τους ή πιστεύεις ότι οι λόγοι τους είναι εντελώς ανεξάρτητοι από τους δικούς σου;
Το να φύγεις από τη χώρα σου και τους δικούς σου ανθρώπους δεν είναι ποτέ ευχάριστο, πόσο μάλλον σε μια περίοδο η Ελλάδα χρειάζεται να κρατήσει τους νέους. Θεωρώ όμως ότι οι άνθρωποι στην κρίσιμη περίοδο της ενηλικίωσης πρέπει να μπορούν να ονειρεύονται χωρίς περιορισμούς. Για το λόγο αυτό κατανοώ τα παιδιά της γενεάς μου που επιλέγουν να φύγουν στο εξωτερικό για να κυνηγήσουν τα όνειρα τους.
Πόσο εύκολο ήταν να ενταχθείς στην Αγγλία, τόσο στην μουσική κοινότητα όσο και στον τρόπο ζωής της καθημερινότητας
Η μουσική κοινότητα στην Αγγλία είναι μεγάλη και χαοτική, χρειάζεται πολλή επιμονή για να καταφέρεις να ανοίξεις πόρτες και να ενταχθείς σε αυτό το σύνολο. Όσον αφορά στον τρόπο ζωής καλώς ή κακώς δεν έχω καταφέρει ακόμα να «αφουγκραστώ» την αγγλική νοοτροπία...
Το όργανο σου είναι το πιάνο, πώς λοιπόν προέκυψε ο τόσο κιθαριστικός ήχος σου;
Γράφοντας τη μουσική μου δεν σκέφτομαι μεμονωμένα τα όργανα, προσπαθώ να τα χρησιμοποιήσω σαν εργαλεία που όλα μαζί θα δημιουργήσουν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Ο ήχος που προκύπτει είναι αυτός που βγαίνει από μέσα μου.
Εκτός από την πλέον προφανή, την Britpop, ποιες άλλες θα έλεγες ότι είναι οι κυριότερες αναφορές σου; Η κλασική μουσική περιλαμβάνεται σε αυτές;
Για να πω την αλήθεια δεν νιώθω ότι έχω σχέση με την Britpop όμως από την άλλη δεν είμαι σίγουρος ακόμα για το σε ποιο μουσικό είδος είμαι πιο κοντά. Σπούδασα κλασική σύνθεση και έχω μελετήσει την κλασική μουσική, γεγονός που - μαζί βέβαια με τους σύγχρονους δημιουργούς που θαυμάζω – διαμόρφωσε μέρος της μουσικής μου ταυτότητας.
Πώς προέκυψε η γνωριμία και η συνεργασία σου με τον Βασιλικό; Ήσουν θαυμαστής των Raining Pleasure;
Οι Raining Pleasure κατά την άποψη μου αποτέλεσαν ένα πολύ σημαντικό σταθμό στην ελληνική μουσική γιατί «απενεχοποίησαν» τον αγγλικό στίχο. Ήταν πολύ σημαντικό για εμένα το ότι ο Βασιλικός με στήριξε - καλλιτεχνικά και όχι μόνο - στο ξεκίνημά μου.
Υπάρχουν άλλοι Έλληνες σύγχρονοι μουσικοί με τους οποίους να αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι και κινείσαι σε κοινό μήκος κύματος;
Υπάρχουν Ελληνες μουσικοί με τους οποίους μοιράζομαι τις ίδιες αγωνίες και καλλιτεχνικές ανησυχίες. Πιο κοντά μου αισθάνομαι ότι βρίσκεται η Μελεντίνη η οποία πλέον ζει και δημιουργεί πολύ ωραία μουσική στο Βερολίνο.
Υποθέτω ότι το μεγαλύτερο μέρος του νέου σου δίσκου έχει ήδη ηχογραφηθεί, ποιες είναι λοιπόν οι κύριες διαφορές του από τον πρώτο;
Αυτή τη φορά μπήκα στο studio πιο ώριμος, γνωρίζοντας ακριβώς τον ήχο και το αποτέλεσμα στο οποίο ήθελα να φτάσω. Θεωρώ ότι αυτό ακούγεται στον δίσκο, τόσο από πλευράς παραγωγής και ενορχήστρωσης αλλά ακόμα και σύνθεσης.
Πόσο εύκολο ήταν για κάποιον τόσο νέο όσο εσύ και με μόλις ένα δίσκο στο ενεργητικό του να κλείσει συναυλίες σε δύο χώρους όπως η Τεχνόπολη και ιδίως ο κήπος του Μεγάρου Μουσικής;
Το σημαντικό για εμένα ήταν από τη στιγμή που έκλεισαν αυτές οι συναυλίες να καταφέρω να κερδίσω με μια ολοκληρωμένη παράσταση τον κόσμο που ήρθε να τις παρακολουθήσει και να ανταποκριθώ στην εμπιστοσύνη που μου έδειξε.
Και αντίστοιχα, πώς κατάφερες να έχεις ήδη παίξει σε τόσες άλλες χώρες πλην Ελλάδας και όχι μόνο στην Αγγλία; Ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου εκεί στις συναυλίες σου;
Είμαι πολύ χαρούμενος για το ότι ευρωπαϊκά φεστιβάλ ακούγοντας τη μουσική μου αποφάσισαν να με καλέσουν για να παρουσιάσω ζωντανά την δουλειά μου. Σε κάθε χώρα και πόλη ο κόσμος είναι ξεχωριστός και η ανταπόκριση του πολύ συγκινητική.
Πόσο εύκολο λοιπόν τελικά είναι για έναν σημερινό Έλληνα μουσικό να κάνει διεθνή καριέρα;
Δεν χρειάζεται να πεις ότι κάνεις διεθνή καριέρα, το μόνο που χρειάζεται είναι να σκέφτεσαι και να δημιουργείς σε ένα ευρύ περιβάλλον χωρίς σύνορα!
Ποιες είναι οι φιλοδοξίες αλλά και οι επιδιώξεις σου Θοδωρή, πρώτον δημιουργικά και δεύτερον όσον αφορά στην απήχηση της μουσικής σου;
Θέλω να ζω τις στιγμές που από πολύ μικρός αγάπησα μέσα από την μουσική μου και να τις μοιράζομαι με όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο.
Aντίστοιχα τι εύχεσαι και ελπίζεις να συμβεί στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια; Πιστεύεις ότι θα υπερβούμε αυτή την πολύμορφη και όχι μόνον οικονομική κρίση που μας ταλαιπωρεί;
Ελπίζω να υπερβούμε πρώτα την κοινωνική κρίση και όλα τα συμπλέγματα που μας κάνουν αντί να πηγαίνουμε μπροστά να μένουμε στάσιμοι, αν όχι να πηγαίνουμε προς τα πίσω...
Και τα επόμενα σχέδια σου;
Στις 30 Αυγούστου θα παίξω στο φεστιβάλ Clairier Εn Chanter στην γαλλική πόλη Saint-Yrieix-sur-Charente. Τον Σεπτέμβριο θα βρεθώ στην Ιταλία και περιμένω με αγωνία να ολοκληρώσω το νέο δίσκο μου για να τον μοιραστώ και αυτόν με τον κόσμο!
Δεν μπορούμε παρά να περιμένουμε και εμείς το ίδιο και μάλιστα με τουλάχιστον πολύ μεγάλο ενδιαφέρον...
