Οι χριστιανοί του Ιράκ τείνουν πλέον να γίνουν είδος υπό εξαφάνιση - ίσως μάλιστα αυτό να ισχύει, λίγο - πολύ, και για το σύνολο της Μέσης Ανατολής, η οποία γνωρίζει περίοδο παρατεταμένων «αναταράξεων». Και συχνά τις «αναταράξεις» αυτές τις πληρώνουν με βαρύτατο τίμημα (με τη ζωή τους ή με αναγκαστική προσφυγιά) οι πιο «αδύναμοι κρίκοι». Δηλαδή, οι εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες. Όπως ακριβώς συμβαίνει τούτες τις μέρες με τους χριστιανούς του Ιράκ, που ανήκουν κυρίως στη Χαλδαϊκή Εκκλησία και μαζί με Αρμένιους, Ασσύριους, καθώς και λίγους καθολικούς και ορθόδοξους, αποτελούν μία από τις αρχαιότερες χριστιανικές κοινότητες της περιοχής.
Εδώ και λίγες εβδομάδες, από τις 10 Ιουνίου συγκεκριμένα, η κατάληψη της Μοσούλης από τους τζιχαντιστές του «Ισλαμικού κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε» (ΙΚΙΛ) έχει οδηγήσει σε μαζική έξοδο τις λίγες χιλιάδες (περίπου 5.000) εναπομείναντες χριστιανούς. Πριν από μία δεκαετία, όταν οι ΗΠΑ ξεθεμελίωναν με την εισβολή τους το μπααθικό κράτος του Σαντάμ Χουσεΐν, οι χριστιανοί στο Ιράκ ανέρχονταν περίπου σε ένα εκατομμύριο, ενώ σήμερα υπολογίζονται σε 400.000, με ένα μεγάλο μέρος τους να διαμένει στη Βαγδάτη. Οι τζιχαντιστές δεν είχαν αφήσει και πολλές επιλογές στον χριστιανικό πληθυσμό της Μοσούλης, τον οποίο στοχοποίησαν αμέσως μαζί με άλλες μειονότητες. Πρώτα, σύμφωνα με τη μαρτυρία του χαλδαίου πατριάρχη Λουί Σάκο, σημάδεψαν με το αραβικό γράμμα Νουν (από το οποίο αρχίζει η λέξη «Ναζωραίοι») τα σπίτια των χριστιανών αλλά και με το γράμμα R («ραφίντα», που σημαίνει «αρνητές» στα αραβικά) εκείνα των σιϊτών (οι ίδιοι είναι σουνίτες). Κατόπιν, τους έθεσαν μπροστά σε τρεις «επιλογές». «Τους προσφέρουμε τρεις επιλογές: το Ισλάμ, την προστασία και, αν αρνηθούν αυτές τις δύο επιλογές, το σπαθί», έγραφε η ανακοίνωση που μοιράστηκε στην πόλη. Να σημειωθεί ότι η αναφερόμενη «προστασία» σημαίνει ότι οι μη-μουσουλμάνοι μπορούν να ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα με την προϋπόθεση να σέβονται αυστηρούς κανόνες, οι οποίοι περιλαμβάνουν και καταβολή φόρου. Διαφορετικά εκτελούνται.
Η βαρβαρότητα των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε» δεν άφησε λοιπόν παρά μία επιλογή στους χριστιανούς της δεύτερης πόλης του Ιράκ: την άρον - άρον εγκατάλειψη των σπιτιών τους. Το ίδιο άλλωστε έχουν πράξει περίπου 600.000 Ιρακινοί μπροστά στην εξάπλωση του «Ισλαμικού κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε», που πλέον ελέγχει μεγάλο, περίπου το 40%, κομμάτι της χώρας και δεν χάνει ευκαιρία να επιδείξει ωμή και βίαιη συμπεριφορά, σκοτώνοντας αμάχους και καταστρέφοντας ακόμη και ιστορικά τζαμιά, όπως το Μαυσωλείο του Γιούνις στη Μουσούλη, που είχε χτιστεί πάνω σε χριστιανική εκκλησία του 8ου αιώνα, τον τάφο του προφήτη Ιωνά (αναγνωρίζεται και από το Ισλάμ και από τον Χριστιανισμό).
Η διεθνής καταδίκη και τα λόγια του γ.γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν -μίλησε για «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας»- ελάχιστη επίδραση έχουν στην επίδειξη αδιαλλαξίας και βίας των τζιχαντιστών - επίδειξη που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Ίσως η μόνη αχτίδα ελπίδας να έρχεται μέσα από την αντίδραση των υπόλοιπων κατοίκων της Μοσούλης, που αψηφώντας τους κινδύνους, εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους προς τους χριστιανούς συμπολίτες τους, παίρνοντας τις αποστάσεις τους από τους φανατικούς του «Ισλαμικού κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε», ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται και η εκστρατεία «Είμαστε όλοι Ναζωραίοι». Παράλληλα, οι υπεύθυνοι των ιερών πόλεων των σιϊτών, της Κερμπάλα και της Νατζάφ, δήλωναν επισήμως ότι οι πόλεις τους, που ήδη φιλοξενούν χιλιάδες σιίτες πρόσφυγες, είναι ανοιχτές και στους χριστιανούς... Ένα μάθημα και μια υπενθύμιση προς τους αδιάλλακτους του ΙΚΙΛ, ότι οι μουσουλμάνοι δεν είναι ούτε αιμοδιψείς ούτε βάρβαροι, όπως αυτοί...
