Κάπως αλλιώς φαντάζεται κανείς μια συμφωνία κατάπαυσης του πυρός. Υπό ιδανικές συνθήκες μόλις υπογράφεται, τα όπλα σιγούν, και οι αντιμαχόμενες πλευρές δράττονται της ευκαιρίας να παλέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ιδανικές συνθήκες δεν υπάρχουν στην ουκρανική κρίση, αλλά υπάρχει μια αυξανόμενη... "σύνεση" στο στρατόπεδο των μεγάλων. Ήταν εντυπωσιακή η κίνηση του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν να πάει στη Βουλή της ρωσικής ομοσπονδίας και να πει ότι δεν χρειάζεται πια την εν λευκώ εξουσιοδότησή της για ενδεχόμενη επέμβαση στην Ουκρανία, ενώ ήταν έντονες και οι πιέσεις της Δύσης στον νέο πρόεδρο της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο να τηρήσει τη μονομερή εκεχειρία για λίγο ακόμη, παρά την κατάρριψη του ελικοπτέρου του ουκρανικού στρατού από τους ρωσόφιλους αυτονομιστές την περασμένη Τρίτη.
Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν ήταν γνωστό εάν η εκεχειρία θα παραταθεί και την επόμενη εβδομάδα, ωστόσο έχουν αρχίσει να διαφαίνονται τρία σενάρια για το τι μέλλει γενέσθαι με την ουκρανική κρίση, αυτήν, που ελέω Μουντιάλ και εξαιτίας της νέας κλιμάκωσης στο Ιράκ και τη Συρία, φαίνεται να έχει ξεχαστεί - προσωρινά;- από τη διεθνή κοινή γνώμη.
Εικασίες και πιθανότητες
Το πρώτο σενάριο, και ίσως το καλύτερο, είναι να το πάρει απόφαση η νέα κυβέρνηση του Κιέβου και να συμπεριλάβει στην όποια λύση τους αυτονομιστές της ανατολικής Ουκρανίας. Αυτό είναι δύσκολο, τόσο για τον Ποροσέκνο, ο οποίος εξελέγη για να διατηρήσει την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας, όσο και για τους αυτονομιστές, στους κόλπους των οποίων υπάρχουν πολλοί, οι οποίοι θεωρούν ότι κάθε συζήτηση με το Κίεβο αποτελεί "εσχάτη προδοσία". Ωστόσο, εάν η κεντρική κυβέρνηση αποφασίσει να εκχωρήσει μια ευρεία αυτονομία στις ανατολικές επαρχίες, κι αν οι αυτονομιστές αποφασίσουν να δημιουργήσουν ένα δικό τους πολιτικό κόμμα - στα πρότυπα του Σιν Φέιν στη Βόρεια Ιρλανδία -υπάρχει μια ελπίδα να επικρατήσει η ειρήνη στη λεκάνη του Ντονμπάς, χωρίς καμία από τις αντιμαχόμενες πλευρές να αισθανθεί ταπεινωμένη.
Το δεύτερο σενάριο, και ίσως το χειρότερο, είναι να αποφασίσει η νέα κυβέρνηση του Κιέβου να δώσει την τελική μάχη. Είτε την κερδίσει, είτε την χάσει, η ουκρανική κρίση δεν πρόκειται να τελειώσει. Οι πιθανότητες να την κερδίσει είναι 50-50. Θεωρητικά θα μπορούσαν οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις να επαναλάβουν την επιτυχία τους, της ανάκτησης της Μαριούπολης.
Στις καλένδες
Πλην όμως, και οι αυτονομιστές διαθέτουν αρκετά βαρέα όπλα, ενώ κάθε σύγκρουση εντός των πόλεων, σπίτι- σπίτι, θα έχει ως αποτέλεσμα πολλούς άμαχους νεκρούς, κι ως γνωστόν... όταν το αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει. Επιπλέον, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η Μόσχα θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια, εάν το Κίεβο ξεκινήσει την τελική επίθεση.
Το τρίτο σενάριο, και ίσως το πιθανότερο, είναι να «παγώσει» η κρίση - και να διαιωνιστεί, αλλά χωρίς υψηλό φόρο αίματος. Να συνεχιστούν για πολύ καιρό οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, με μίνι προόδους και μίνι πισωγυρίσματα, να οργανωθεί μια ουσιαστικά μόνιμη αποστολή του ΟΑΣΕ (του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη) στα ανατολικά σύνορα της Ουκρανίας, με τη συμμετοχή και Ουκρανών και Ρώσων στρατιωτών, που θα επιβλέπει μια περίπου διαρκή εκεχειρία.
Το ποιο από τα τρία σενάρια θα γίνει πραγματικότητα μένει να φανεί...
