Στις 2 Απριλίου κάθε χρόνο γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου (με υπεύθυνη για το υλικό τού φετινού εορτασμού την Ιρλανδία) και σήμερα, που το βιβλίο και ο πολιτισμός δέχονται επίθεση, με την αντιμετώπιση του πνευματικού αυτού αγαθού στη χώρα μας ως καταναλωτικό αγαθό, επιμένουμε πως η πλέον αντισταθμιστική δράση είναι "περισσότερο και ποιοτικότερο διάβασμα" από νωρίς. Γιατί ο αναγνώστης είναι εξίσου σημαντικός με τον συγγραφέα και, όπως λέει η Slobhan Parkinson, που έγραψε το φετινό μήνυμα για τον εορτασμό, "η ανάγνωση είναι μια πράξη ταυτόχρονα ιδιωτική και δημόσια, προσωπική και κοινή, ατομική αλλά και διεθνής".
Ξεκινώντας την περιήγησή μας στον κόσμο του παιδικού βιβλίου, στρεφόμαστε στο παρελθόν, αναζητώντας την ιστορική στιγμή εκκίνησης του βιβλίου γενικότερα, πριν από τον Γουτεμβέργιο. Η γνώση που δεν είναι στείρα και η εμβάθυνση στην Ιστορία είναι τα όπλα που σήμερα περισσότερο από ποτέ χρειάζονται οι μικροί αναγνώστες-αυριανοί πολίτες για να αντιληφθούν την πολιτιστική πορεία του ανθρώπου μέσα στον χρόνο και τη σημασία της στις μέρες μας. Έτσι λοιπόν η Δέσποινα Μπογδάνη-Σουγιούλ απαντά σε ερωτήματα που δεν είναι απαραίτητο πως έχουν αυτονόητες αποκρίσεις: η πρώτη γραπτή επικοινωνία του ανθρώπου, η ανακάλυψη της περγαμηνής και του πάπυρου, η αντιμετώπιση του βιβλίου κατά την περίοδο του Μεσαίωνα, η κινεζική συνεισφορά με τη δημιουργία του χαρτιού... Η συγγραφέας εμπλέκει τα παιδιά στη διαδικασία δημιουργίας του βιβλίου, με διαδραστικές δραστηριότητες μέσω μουσικοκινητικών και εικαστικών παιχνιδιών ("Μια φορά κι έναν καιρό ήταν το... βιβλίο", εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, εικονογράφηση Πέτρος Μπουλούμπασης, σελ. 30, τιμή 9 ευρώ).
Κι από την καταγωγή του βιβλίου περνάμε στην καταγωγή των μουσικών οργάνων, με "Τα παραμύθια της Μουσικής - Πώς ήρθε στον κόσμο το πρώτο πνευστό, το πρώτο κρουστό, το πρώτο έγχορδο" της Λίλης Λαμπρέλη (εκδόσεις Πατάκης, εικονογράφηση Ίρις Σαμαρτζή, σελ. 48, τιμή 5,50 ευρώ). Η προέλευση των μουσικών οργάνων μέσα από την αφηγηματική παράδοση είναι το αντικείμενο τούτου του βιβλίου, που μπορεί τυπικά να απευθύνεται σε παιδιά, έχει όμως λόγους να "απλώσει" τις θεραπευτικές του ιδιότητες και στους μεγάλους, ιδίως στις εκρηκτικές μέρες που ζούμε. Η καταγωγή των μουσικών οργάνων μέσω τριών παραμυθιών (ένα βουνίσιο, ένα θαλασσινό κι ένα του μεγάλου δάσους) που αντιπροσωπεύουν ιστορίες αγάπης αλλά και συγκρούσεων, εκτός από τον συμβολισμό που φέρουν, αποθησαυρίζουν και τη μαγεία της παράδοσης, συνδέοντας την αφήγηση με τη μουσική.
Το "Είμαι ένας βάτραχος μικρούλης, ο Εμμανουήλ Α. Μπακακούλης", μια τρυφερή ιστορία για έναν μικρό βάτραχο, που ρωτούσε τι σήμαινε το Α πριν από το όνομά του, αλλά καθώς κανείς δεν είχε να του δώσει μια απάντηση, αποφάσισε ν' αφήσει τη λίμνη όπου ζούσε για να καταλήξει εκεί όπου το αρχικό του ταυτίστηκε με την αγάπη. Η άκρως γοητευτική έμμετρη διασκευή της στιχουργού των τραγουδιών της "Λιλιπούπολης" Μαριανίνας Κριεζή (κείμενο Dick King-Smith, εικονογράφηση Martin Honeysett) επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις Αιώρα, μαζί με το "Άχ, γιατί να είμαι γάτα" (σελ. 32, τιμή 9,80 ευρώ).
Ένα βιβλίο γραμμένο με ιδιαίτερο χιούμορ, με γνώμονα την ενσυναίσθηση και μέσο την αντιστροφή των ρόλων, για την κατανόηση της "αδικαιολόγητης" συχνά συμπεριφοράς των γονέων απέναντι στα παιδιά τους, το "Αχ, αυτοί οι γονείς" του Μάκη Τσίτα, που τον γνωρίζουμε ως συγγραφέα για ενήλικο αναγνωστικό κοινό, αντιμετωπίζει εξίσου σοβαρά τους μικρούς αναγνώστες (εκδόσεις Ψυχογιός, εικονογράφηση Ίρις Σαμαρτζή, σελ. 48, τμή 5,50 ευρώ).
