Ασκητική εμβληματική μορφή, με τη μακριά λευκή γενειάδα και τη μαύρη τραγιάσκα, σαν να μην πίστευε ότι όλος αυτός ο κόσμος μαζεύτηκε για χάρη του προχθές το βράδυ στο Πολιτιστικό Κέντρο Εργαζομένων του ΟΤΕ, απέναντι από την πλατεία Βικτωρίας, που οργάνωσαν για να τον τιμήσουν οι "Βικτωριανοί", που δεν είναι άλλοι από την αεικίνητη ομάδα κατοίκων της ομώνυμης πλατείας. Ο Λεφτέρης Πούλιος, σεμνός και λιγομίλητος, αρκέστηκε στα αυτονόητα. Ένα ευχαριστώ για όλους. Για τον ομότεχνό του Γιώργο Μαρκόπουλο, ειδικά, που είχε την ιδέα αυτής της βραδιάς-αντίδωρο σε μια από τις κορυφαίες μορφές της μεταπολεμικής μας ποίησης. Πρωταγωνίστρια της βραδιάς η ποίησή του. Ο ίδιος διάβασε τα ποιήματά του "Ασμα", "Δρόμοι", "Αμέρικαν μπαρ στην Αθήνα", "Το κουτί", "Ο θάνατος σούρθηκε στο γρασίδι", "Θεέ", "Βρυχηθμός", "Όραμα - επίκληση - προφητεία", "Εμπόρευμα", "Ποίημα χωρίς όρια", "Κέντρισμα", "Καλοκαίρι του '78", "Θέλω να σε πλάω με λέξεις" και "Βουερή σελίδα", ενώ από τις ποιητικές του συλλογές "Ποίηση 1, 2" (1975), "Ο γυμνός ομιλητής" (1977) και "Το αλληγορικό σχολείο" διάβασαν η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και ηθοποιός Μαρία Κανελλοπούλου και οι ομότεχνοί της Φώτης Αρμένης, Αθηνά Κεφαλά και Νίκος Ορφανός.
Για τον Λεφτέρη Πούλιο, τον ποιητή "που περισσότερο από πολλούς άλλους ομηλίκους του, από την πρώτη κιόλας στιγμή που εμφανίστηκε, κατέστη ο ίδιος ένα και μοναδικό ποίημα, βεγγαλικό και παρανάλωμα ταυτοχρόνως", μίλησε ο ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος. Σκιαγραφώντας το ποιητικό του σύμπαν, αναφέρθηκε κατ' αρχήν στις πρώτες επιρροές από τον γαλλικό Μάη του '68, τα κινήματα ειρήνης, τις μπαλάντες του Ντύλαν, την αμερικάνικη beat αλλά και την ποίηση του Έλιοτ, του Ουίτμαν, του Ρεμπώ, του Βοσνιεζένσκυ, που στο δικό του έργο κατόρθωσε να τις εμφανίσει "αρμονικά συνυπάρχουσες, μέσα σε μια 'κόλαση' πανέμορφη και μαγική". Για τον Γιώργο Μαρκόπουλο, την ποίηση του Πούλιου την απασχολεί "η εκμετάλλευση και ο κίνδυνος αλλοτρίωσης του σύγχρονου ατόμου από τις 'σειρήνες' της κατανάλωσης, η επικυρίαρχία ακόμη της 'μηχανής' και η αδυναμία πλέον του ανθρώπου να αντισταθεί μπροστά στην απειλή της, η φθορά των συναισθημάτων σε βαθμό τέτοιο, ώστε οι σχέσεις να καθορίζονται από κίνητρα εκ προοιμίου ωφελιμιστικά, καθώς και η φοβερή ικανότητα μιας κατευθυνόμενης από ύποπτους κύκλους ιστορίας, να καταβροχθίζει ό,τι πιο δροσερό και 'άναρχο' αυτός ο κόσμος μπορεί να γεννήσει". Και κάτι άλλο ακόμη, "ο σπαραγμός του ατόμου, που τόσο γρήγορα είδε πράγματα υπερβολικά σκοτεινά μέσα στο εκτυφλωτικό φως της οικουμένης". Για τον "ρομαντικό και επαναστατημένο" Πούλιο που "απέπνευσε μια αίσθηση παγκοσμιότητας παραμένοντας ταυτοχρόνςς και βαθύτατα 'νεοελληνικός'", τον "τρυφερό όσο και άγρια σαρκαστικό, που μας παρέδωσε ένα έργο όπου το άγρια σκληρό του πρωτόγονου συμπλέκεται με την κρυμμένη ευαισθησία του σύγχρονου" μίλησε επίσης ο Γιώργος Μαρκόπουλος,για τον ποιητή "με την πρόθεση απροκάλυπτης ρήξης του με τη δικτατορία των συνταγματαρχών που είχαν καταλάβει την εποχή εκείνη την εξουσία, καθώς και την άμεση διάθεση διαμαρτυρίας του για την ακινησία και την παθητική στάση της πλειονότητας των πολιτών, απέναντι σε ένα καθεστώς που αποτελούσε την απαρχή μιας μεθοδικής μετατροπής των Ελλήνων από άτομα παλλόμενα και σκεπτόμενα σε μοιραία και άβουλα ρομπότ".
Ο Λεφτέρης Πούλιος, για τον Γιώργο Μαρκόπουλο, "μέσα από ποιητικές χειροβομβίδες σε μάχη αντάρτικου πόλεων, μέσα από ποιήματα αστέρια στον πιο ειρηνικό ανοιξιάτικο ουρανό του σύμπαντος, εκόμισαν μιαν άλλη δυναμική στην ποίηση των καιρών μας, αλλά και έδωσαν το έναυσμα για άλλους προσανατολισμούς, πιο φρέσκους, σε πολλούς από τους νεώτερους και παλαιότερους ποιητές μας".
Για όλα αυτά συγκεντρώθηκε τόσος κόσμος σ' αυτή την εκδήλωση, σ' αυτή την μοναδική πραγματικά ευκαιρία να βρεθεί κανείς με έναν σημαντικό ποιητή, να ακούσει την ποίησή του και το ψυχογράφημα της ποιητικής του από έναν άλλο, επίσης σπουδαίο ομότεχνό του. "Ποιητές σαν τον Λεφτέρη Πούλιο και τον Γιώργο Μαρκόπουλο μας θυμίζουν πως ένας άλλος κόσμος, όμορφος, είναι εφικτός" έλεγε κλείνοντας την εκδήλωση ο Στέλιος Ελληνιάδης. Εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε με τη στήριξη της Λέσχης Φιλίας και Πολιτισμού.
