Τι σημαίνει για ένα rock ‘n' roll συγκρότημα να συμπληρώνει (έστω και με μια μεγάλη ενδιάμεση διακοπή) τριάντα χρόνια ύπαρξης; Παντού στον κόσμο πολλά και στην Ελλάδα ακόμα περισσότερα...Από το '83 μέχρι και το '94 λοιπόν και από το '07 που επανασυγκροτήθηκαν θριαμβευτικά τα τρία ιδρυτικά μέλη των Last Drive, ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Γιώργος Καρανικόλας, ο βασικός τραγουδιστής και μπασίστας Αλέξης Καλοφωλιάς, ο ντράμερ Χρήστος Μιχαλάτος συν ο Στέφανος Φλώτσιος ο οποίος αντικατέστησε στις αρχές της χρονιάς τον επί πολλά χρόνια δεύτερο κιθαρίστα Θάνο Αμοργινό έχουν γράψει – εντός μα και εκτός συνόρων! – μια ιστορία που θα την ζήλευαν οι περισσότερες εγχώριες μπάντες και ήδη αποτελούν έναν θρύλο του ημέτερου rock ‘n' roll. Στο διάστημα της αδράνειας τους επίσης ο Γιώργος Καρανικόλας σχημάτισε και διατηρεί μέχρι σήμερα τους Blackmail και ο Α. Καλοφωλιάς αρχικά τους Earhbound (μαζί με τον Θ. Αμοργινό) και πρόσφατα τους The Holy Strangers ενώ παράλληλα αναδείχθηκε στον πλέον ίσως έγκριτο μεταφραστή rock ‘n' roll και γενικότερα «εναλλακτικών βιβλίων». Παρ' όλα αυτά όμως όπως φαίνεται η πρώτη και μεγαλύτερη αγάπη αμφοτέρων παρέμειναν πάντα οι Last Drive...
Αυτή την τριαντάχρονη πορεία λοιπόν θα εορτάσουν με τρεις συναυλίες, δύο στην Αθήνα και στο «Gagarin 205» την Παρασκευή 20 και το Σάββατο 21 Δεκεμβρίου και άλλη μία στη Θεσσαλονίκη και στο «Fix Factory Of Sound» την Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου έχοντας για προσκεκλημένους τους μια πληθώρα λαμπρών εκπροσώπων του αθηναϊκού rock ‘n' roll (διαφορετικούς για κάθε μία από τις εμφανίσεις τους) και λιγότερους μεν αλλά εξίσου αξιόλογους από την θεσσαλονικιώτικη σκηνή στην εκεί συναυλία τους. Με αφορμή αυτές τις τρεις συναυλίες που προμηνύονται τουλάχιστον...εκρηκτικές συνομιλήσαμε με την «φωνή» των Last Drive, τον Alex K., για το τι σημαίνει να παίζεις την συγκεκριμένη μουσική στην Ελλάδα, τη σχέση της λογοτεχνικής μετάφρασης με το rock ‘n' roll και εντέλει για το τι ήταν και τι τους άφησαν αυτά τα τριάντα χρόνια πάνω σε τόσες πολλές και διαφορετικές σκηνές!
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Αλήθεια εκείνο το βράδυ που παίξατε για πρώτη φορά στο «Rodeo» σας πέρασε από το μυαλό ότι τριάντα χρόνια μετά θα παίζατε ακόμα μαζί;
Όχι, σε καμία περίπτωση! Ίσως το μόνο που είχαμε στο μυαλό μας ήταν το επόμενο live και αυτό με πολλές αμφιβολίες. Ήταν μια εποχή που δεν σκεφτόμαστε και πολύ το μέλλον...
Μήπως είναι κάπως υπερβολικά πολλοί οι προσκεκλημένοι σας για κάθε μία από αυτές τις τρεις επετειακές βραδιές και όλοι μαζί συνολικά; Εννοώ ότι, πέρα από φιλίες και τα σχετικά, δεν φοβηθήκατε ότι όλοι αυτοί οι μουσικοί – κάποιοι από τους οποίους μάλιστα είναι αληθινά εξαιρετικοί – μπορεί να επισκιάσουν την ουσία του γεγονότος, δηλαδή τα τριακοστά γενέθλια σας;
Έτσι όπως κατέληξε η ουσία του διημέρου έχει πάψει να είναι οι Last Drive, είναι η αλληλεπίδραση όλων αυτών των ανθρώπων μέσα στο χρόνο και οι σχέσεις που αναπτύχθηκαν μεταξύ τους και με τον κόσμο. Η επέτειος είναι απλώς μια ωραία ευκαιρία να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί. Αν μπορούσαμε να απαλλάξουμε την όλη φάση από ένα μέρος της αυτοαναφορικότητας που συνοδεύει τέτοιους είδους events θα έχουμε καταφέρει αυτό που θέλουμε. Αυτοί που παίζουν μαζί μας διαμόρφωσαν την σκηνή που μέσα της μεγαλώσαμε και δράσαμε και έχουν σημασία για εμάς, μας είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσουμε κάποιους και σίγουρα λείπουν πολλοί. Η μουσική κοινότητα απ' την οποία προέρχεται ένας μουσικός είναι πολύ σημαντική υπόθεση, ένας ολόκληρος κόσμος που φτιάχνουν από κοινού οι μουσικοί με τους ακροατές. Ειδικά όσο αφορά στη rock ‘n' roll σκηνή της Ελλάδας ο χρόνος απέδειξε ότι οι σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της άντεξαν, ότι υπήρξε μια κοινή νοοτροπία, ένα ήθος θα μπορούσαμε να πούμε, που την βοήθησε να μείνει όρθια στα χρόνια της καταναλωτικής υστερίας τα οποία προηγήθηκαν της καταστροφής που ζούμε.
Για ποιον άλλο μουσικό όμως, εν ζωή ή όχι, θα έδινες τα πάντα για να ήταν μαζί σας στη σκηνή ένα από εκείνα τα δύο βράδια;
Λείπουν αυτοί που θα είχαν μια θέση στη βραδιά, αλλά τώρα έχουν μόνο στην καρδιά μας, γιατί χάθηκαν πρόωρα: Παλαιοί συνοδοιπόροι όπως ο Κώστας από τους Villa 21 και ο Φιλ(ώτας) από τους Yell-O-Yell, o Φάνης από τους TVC και αργότερα τους Groupies, ο Θανάσης, παλαιός μπασίστας των Echo Tattoo που «έφυγε» πρόσφατα και βέβαια ο Παύλος Σιδηρόπουλος που ήταν παρών στην πρώτη μας εμφάνιση στο «Ροντέο» το ΄83.
Ποιο είναι tο πιο αγαπημένο σου από τα επτά μέχρι στιγμής albums σας, ποιο θεωρείς το καλύτερο αλλά και ποιο το χειρότερο και για ποιους λόγους σε κάθε περίπτωση;
Ο πιο αγαπημένος μου δίσκος είναι το «Subliminal» του 1994 αν και ήταν ο τελευταίος δίσκος της πρώτης μας περιόδου και έγινε μέσα σε μία πολύ «δύσκολη» φάση, όταν το γκρουπ είχε συνειδητοποιήσει ότι θα σταματούσε. Παρ' όλα αυτά τα κατάφερε και έβγαλε έναν δίσκο στον οποίο αντιμετώπισε τους δαίμονές του παρόλο που γνώριζε ότι δεν μπορούσε να τους νικήσει. Όσον αφορά στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης δεν μπορώ να κρίνω αξιολογικά τους δίσκους μας, η σχέση μου μαζί τους είναι τέτοια που θα ήταν σαν να αξιολογώ περιόδους της ζωής μου, κάτι που δεν έχει κανένα νόημα.
Τριάντα χρόνια ή τα τριάντα πρώτα χρόνια; Τα κίνητρα και οι πηγές έμπνευσής σας για να κάνετε μουσική είναι τα ίδια με το ξεκίνημα σας ή έχουν διαφοροποιηθεί; Είναι περισσότερα ή λιγότερα, ισχυρότερα ή ασθενέστερα;
Όταν ξεκινούσαμε επιχειρούσαμε να βρούμε μια φωνή, μια ταυτότητα, είχαμε για κίνητρο το ένστικτό μας και μια ματαιοδοξία που είναι πάντα χρήσιμη σε τέτοιες περιπτώσεις. Επιπλέον το γκρουπ για εμάς – όπως και όλους τους πιτσιρικάδες που ξεκίνησαν να παίζουν τότε - ήταν ένας τρόπος να διεκδικήσουμε μια ενεργή θέση σε ένα κοινωνικό παιχνίδι που δεν έδειχνε να μας περιλαμβάνει. Υπήρχε μία αρνητικότητα που, παρ' ότι παραλίγο να μας ξεκάνειι, τελικά μας έκανε πιο δυνατούς και το γκρουπ την μετουσίωνε σε δημιουργικότητα. Σήμερα το κίνητρο είναι η ίδια η ζωή μας, οι άνθρωποι που στο μεταξύ έγιναν μέρος αυτής της πορείας, πρόκειται για μια διαφορετική φάση του διαλόγου που ξεκίνησε τότε.
Ποιες είναι οι διαφορές και ποιες οι ομοιότητες του να μεταφράζεις το είδος βιβλίων με το οποίο ασχολείσαι και του να παίζεις μουσική με τους Last Drive;
Η μετάφραση είναι μοναχική υπόθεση, τουλάχιστον σε σωματικό επίπεδο το να παίζεις σε μια μπάντα είναι το αντίθετο αλλά αυτό που τα συνδέει είναι η σημασία του ρυθμού και ο δημιουργικός χαρακτήρας και των δύο. Έτσι όπως το έχω βιώσει η διαδικασία της μετάφρασης ενός βιβλίου μου θυμίζει περισσότερο την διαδικασία ηχογράφησης και παραγωγής ενός δίσκου, πρόκειται για μια σχεδόν ατέλειωτη σειρά από μικρές αποφάσεις που έχουν σκοπό το καλύτερο αποτέλεσμα. Επίσης όταν παίζεις ή γράφεις μουσική κάτι συμβαίνει μέσα σου και επιστρέφεις εκεί όπου ο ενθουσιασμός είναι από τα λίγα πράγματα που έχουν νόημα. «Πάμε να παίξουμε» λέμε και το εννοούμε! Αυτό είναι και ένα από τα χαρακτηριστικά της σκηνής που συζητούσαμε παραπάνω, ο σχεδόν παιδικός ενθουσιασμός που την κινεί. Παίζοντας ξαναγυρνάς στα βασικά, ανακαλύπτεις μια νέα εκδοχή της πραγματικότητας, βλέπεις πώς συνδυάζεται με μιαν άλλη και προχωράς παρακάτω. Το παιχνίδι είναι αυτοσκοπός, βλέπεις ένα παιδί να παίζει και νιώθεις ότι τίποτε άλλο δεν υπάρχει εκείνη τη στιγμή, βιώνει εκστατικά την ύπαρξη σαν ένα αχανές πεδίο όπου οι αισθήσεις και ο νους το επαναπροσδιορίζουν κάθε στιγμή.
Τί σήμαινε rock ‘n' roll για εσένα πριν τριάντα χρόνια και τι σήμερα;
Λίγο - πολύ σήμαινε και σημαίνει το ίδιο...Ένας τρόπος να αντιμετωπίσεις τις αντιφάσεις της ζωής και, αν είσαι τυχερός, να τις υπερβείς έστω και για λίγο μέσα από μια μουσική περιπέτεια. Να ζήσεις στιγμές όπου η μουσική γίνεται ο συνεκτικός ιστός μιας κατακερματισμένης πραγματικότητας.
Τι και σε ποιο βαθμό έχεις δει να αλλάζει στην ελληνική μουσική σκηνή μέσα σε αυτά τα τριάντα χρόνια Αλέξη;
Στη μουσική που παίζουμε, το rock ‘n' roll, τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ αλλά και συγχρόνως έχουν μείνει ίδια: Είναι πολύ πιο εύκολο να ηχογραφήσεις έναν δίσκο αλλά είναι απαραίτητη η ίδια πίστη και λύσσα που χρειαζόσουν τριάντα χρόνια πριν. Είναι πιο εύκολο να βρεις ένα χώρο να παίξεις (αν και τώρα τελευταία φαίνεται ότι κι αυτό δυσκολεύει) αλλά για να παίξεις καλά και να δώσεις στους ανθρώπους σου αυτό που τους αξίζει πρέπει να δουλέψεις το ίδιο σκληρά. Είναι πολύ ωραίο όμως ότι τώρα είναι πολύ πιο εύκολο για ελληνικές μπάντες να παίξουν έξω από τα σύνορα. Aυτό και μόνο το γεγονός αρκεί για να αλλάξει το τοπίο!
Αρχίσατε έχοντας ήδη το όνομα Η Τελευταία Βόλτα, τρεις δεκαετίες μετά νιώθεις ότι όντως έχει φτάσει η ώρα για αυτήν ή για εσάς δεν φαίνεται ακόμα στον ορίζοντα;
Δεν μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση σου γιατί, όσο παράξενο κι αν φαίνεται, δεν λειτουργούμε βάσει σχεδίου: Ο τρόπος που ζήσαμε ήταν έτσι, τα πιο όμορφα πράγματα μας έχουν έρθει μέσα από το απρόοπτο και επιτέλους καταλάβαμε ότι ακόμα και οι άσχημες στιγμές που ζήσαμε όλα αυτά τα χρόνια δεν υπήρξαν χωρίς λόγο γιατί κάτι μάθαμε απ' αυτές!
Είμαστε σίγουροι ότι τόσον οι ίδιοι οι Last Drive όσο και οι πάρα πολλοί φίλοι τους που θα σπεύσουν στις τρεις επετειακές συναυλίες τους όχι μόνο θα μάθουν πολλά αλλά και θα αποκομίσουν ακόμα περισσότερα όμορφα πράγματα καθώς προβλέπονται αληθινά απολαυστικές μουσικές εμπειρίες, είτε θα μετέχεις σε αυτές από την σκηνή είτε από το ακροατήριο…
