ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΑΠΟΣΤΟΛΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΤΕΡΖΗΣ
Στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης παρουσίασε σε πανελλήνια πρεμιέρα την ταινία του «Miss Violence» ο Αλέξανδρος Αβρανάς (η ταινία βγαίνει στις αίθουσες αύριο Πέμπτη) και με την ευκαιρία μίλησε στους δημοσιογράφους. Όπως είχαμε γράψει και στην ανταπόκρισή μας από το Φεστιβάλ Βενετίας, η ταινία του Αβρανά εστιάζει στη φαινομενικά αόρατη βία που κρύβεται μέσα σε μια «καθώς πρέπει» οικογένεια. Απαντώντας ο σκηνοθέτης για την επερχόμενη «συνάντηση» της ταινίας με το ελληνικό κοινό, μας είπε: «Δεν νιώθω αγωνία, πιστεύω ότι ο Έλληνας σήμερα θέλει να του πεις την αλήθεια. Δεν θεωρώ ότι είναι σκληρή η ταινία, σκληρή είναι η αλήθεια της. Δεν κάνω ταινίες για τα φεστιβάλ, αλλά για τον κόσμο. Αυτό που θέλω είναι να πω μία ιστορία και να φέρω ξανά τον κόσμο στις αίθουσες, αυτό πιστεύω είναι η ευθύνη μου».
Στην ερώτηση αν θεωρεί πως η θεματολογία της ταινίας του βρίσκεται σε συνάφεια με τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, ο Αλέξανδρος Αβρανάς απάντησε: «Η Ελλάδα βρίσκεται σε συνάφεια με τον υπόλοιπο κόσμο, άρα και η ταινία μου, που βρίσκεται σε συνάφεια με τον κόσμο, είναι και σε συνάφεια με την Ελλάδα. Κι εγώ ο ίδιος κινούμαι στην Ελλάδα και ασυναίσθητα συλλαμβάνω το δυσοίωνο, την απελπισία που νιώθουν οι Έλληνες κι αυτό φυσικά μεταφέρεται στην ταινία».
Όσο για την «ομαδοποίηση» των ελληνικών ταινιών που βραβεύονται τα τελευταία χρόνια σε διεθνή φεστιβάλ, ο Αλέξανδρος Αβρανάς απάντησε: «Σε σχέση με τον 'Κυνόδοντα' και το 'Attenberg', η δική μας είναι μία απολύτως ρεαλιστική ταινία, χωρίς συμβολισμούς, αλληγορίες και σουρεαλιστικά στοιχεία. Αυτό που βλέπω, πάντως, είναι ότι εμάς τους Έλληνες σκηνοθέτες μάς ενώνει η κρίση που ζούμε, η κρίση αξιών. Η προσπάθειά μας να αντιληφθούμε αυτή την κρίση μάς φέρνει κοντά στον κόσμο. Δεν ήθελα να έχει διδακτισμό η ταινία, αλλά να θέτει το ερώτημα γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν ανοίγουν την πόρτα για να φύγουν».
Σχετικά με τη συνεργασία του με τα παιδιά που εμφανίζονται στην ταινία, ο Αλέξανδρος Αβρανάς είπε ότι από την αρχή δεν είχε επιφυλάξεις: «Δεν ανησυχούσα, ήξερα ότι πρέπει να φερθείς στα παιδιά σαν σε μικρούς ενήλικες. Πέρα από το ακραίο στοιχείο, η οικογένεια της ταινίας είναι μια οικογένεια όπως οι άλλες. Τα παιδιά ήξεραν από την αρχή τους ρόλους τους, συμβουλευτήκαμε ψυχολόγους και ξέραμε ότι αυτός ο τρόπος ήταν ο σωστός. Τα παιδιά ήθελαν να ξέρουν την αλήθεια. Και στη ζωή καλά θα κάναμε να μην είμαστε τόσο υπερπροστατευτικοί απέναντί τους».
