"Όλοι μας απορήσαμε για την ευαισθησία που επιδείχθηκε από μέρους συγκεκριμένου πολιτικού κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ, που εσείς εκπροσωπείτε"! Έκπληκτοι παρακολουθούσαμε τον πρόεδρο του Ιδρύματος Ωνάση κ. Αντώνη Παπαδημητρίου κατά τη χθεσινή παρουσίαση των δράσεων του Αρχείου Καβάφη να επιτίθεται σε πολιτικό κόμμα, για την καθολική αντίδραση που προκάλεσε η ανάρτηση του στίχου του Καβάφη "Να μη βιαζόμεθα - είν' επικίνδυνον πράγμα η βία" αλλοιώνοντας το νόημα του ποιήματος, το οποίο σαφώς αναφέρεται στη βιασύνη και όχι τη βία.
Στη βιασύνη του να απαντήσει στην ερώτησή μας αν "θεωρεί, ότι το Αρχείο σεβάστηκε τον Καβάφη, με τον επίμαχο στίχο που τοποθέτησε στα μέσα μεταφοράς, παραποιώντας το νόημά του" ανέφερε τα παραπάνω.
Είναι δύσκολο να παραδέχεσαι σε ευρύ ακροατήριο το λάθος. Είναι και ανθρώπινο. Είναι και θέμα prestige, ενίοτε και πολιτικό. Προσπαθώντας να "το σώσει", στη δευτερολογία του, απέδωσε σε "μερίδα του ΣΥΡΙΖΑ" τους υπαίτιους των αντιδράσεων. Αρνήθηκε την πρόθεση εκ μέρους του Αρχείου Καβάφη και θεώρησε προϊόν "παρερμηνείας" τις έντονες αντιδράσεις που δημιουργήθηκαν στον Τύπο και το Διαδίκτυο. Αν η παραποίηση εξελήφθη ως "παρερμηνεία", προς τι η βία να αποκατασταθεί ο στίχος και το νόημα που του έδωσε ο ποιητής;
Ομολογουμένως, είναι δύσκολη λέξη η συγνώμη και αναντικατάστατη. Και η λέξη λάθος επίσης. Πολλώ δε μάλλον αν συνοδεύεται από το κτητικό "μου". Αλλά είναι και γενναίες λέξεις και ενίοτε όμορφες, ειδικά στην περίπτωση που τίθενται στην υπηρεσία της αισθητικής που εμπεριέχει την ηθική.
Οι απαντήσεις έτσι κι αλλιώς έχουν δοθεί. Η ψυχραιμία απωλέσθη...
Πόλυ Κρημνιώτη
