Όταν διαλύθηκε ένα παντελώς άγνωστο βρετανικό συγκρότημα, οι Fever Susperia, οι δύο Έλληνες εκ των μελών του, ο τραγουδιστής Τόμας και ο κιμπορντίστας και προγραμματιστής των ηλεκτρονικών ηχητικών πηγών Τσε, αποφάσισαν ότι επιστρέφοντας στην χώρα τους θα συνέχιζαν την ενασχόληση τους με την μουσική. Έτσι με την σταδιακή προσθήκη του κιθαρίστα Σταύρου «Ανιφ» Ανυφαντή, του ντράμερ Γιώργου «Τζο» Καλαϊυζόγλου και του μπασίστα Δημήτρη «Τσίκο» Καλαϊτζόγλου (αμφότεροι οι τελευταίοι είχαν διατελέσει μέλη των cult Ο Κουρέας Και Οι Χειρότεροι Πελάτες Του) σχημάτισαν τους Άγριες Φράουλες που το ντεμπούτο album τους έγινε το '11 ο δεύτερος, δίσκος μετά από έναν δικό του, τον οποίο κυκλοφόρησε ο Στάθης Δρογώσης από την εταιρεία του, την Antelma Music (όπως και τους υπόλοιπους της εν λόγω εταιρείας μπορείτε να τον κάνετε download έναντι συμβολικού αντιτίμου ή και δωρεάν από το http://www.antelmamusic.com).
Αν και κυκλοφόρησε σχεδόν στις απαρχές της κρίσης και πολύ πριν αυτή γίνει τόσο δεινή όσο είναι τώρα με είχε εντυπωσιάσει από τότε η δυσοίωνη, «κλειιστοφοβικ»ή ατμόσφαιρα και η «υποδόρεια» ένταση μα και η οργή κυρίως του συχνά αριστοτεχνικού συνδυασμού σύγχρονου rock και electronica και, σε κάπως μικρότερο βαθμό, των στίχων του «Αθηναγόρας Plaza» τα οποία προοιωνίστηκαν – αν δεν ήταν προφητικά...- της διάθεσης που είναι διάχυτη σήμερα στην ελληνική κοινωνία. Τόσο πολύ ώστε να είναι ίσως λίγο ετεροχρονισμένο αλλά καθόλου παρωχημένο, αντίθετα κάτι περισσότερο και από επίκαιρο, να ασχοληθούμε την παρούσα στιγμή με του; Άγριες Φράουλες και το πρώτο δισκογραφικό πόνημα τους με τα δίδυμο του ιδρυτικού τους πυρήνα, τους Τόμας και Τσε, να μιλούν για αυτό αλλά και για την αλληλεπίδραση του από και με το κοινωνικό σύνολο.
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Επειδή δεν διστάζω να ομολογήσω ότι τους Fever Susperia ούτε σαν όνομα δεν τους ήξερα θα μου πείτε πότε έδρασαν και τί περίπου έπαιζαν;
Τέλη δεκαετίας '90, Portsmouth City, στο «μεγάλο νησί»...Εξι περίεργα παιδιά, στα χρόνια της υποτιθέμενης ωρίμανσης, είπαν να γράψουν τραγούδια στην γλώσσα της χώρας που τους φιλοξενούσε έχοντας ως στόχο να αλλάξουν τον κόσμο. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από ό,τι ήθελαν όλα τα παιδιά εκείνης της εποχής...Ξεκινήσαμε λοιπόν να πειράζουμε ήχους φτιάχνοντας σιγά - σιγά ένα παράξενο ψυχεδελικό ροκ σχήμα που το λέγαμε Fever Susperia. Ακολούθησαν κάποιες εμφανίσεις, κάποιες προτάσεις φιλολογικού ενδιαφέροντος, κάποιες μισοτελειωμένες ηχογραφήσεις. Ήμασταν ένα φιλόδοξο σχήμα που ήταν καταδικασμένο να αποτύχει εφόσον το νεαρό της ηλικίας - σε συνδυασμό και με το χάσμα αισθητικής και καλλιτεχνικής φιλοσοφίας μεταξύ των μελών - έδρασαν καταλυτικά ως προς την διάλυση του δίνοντας μας όμως την δυνατότητα να καταλάβουμε τι ακριβώς θέλαμε να κάνουμε και τι πάνω - κάτω θέλαμε να πούμε μέσω της μουσικής.
Για ποιο λόγο όμως εσείς τα δύο ιδρυτικά μέλη βρεθήκατε στην Αγγλία και για πόσο καιρό ζήσατε εκεί;
Βρεθήκαμε στην Αγγλία για να σπουδάσουμε, πολιτικοί μηχανικοί πιο συγκεκριμένα και ζήσαμε εκεί μια γεμάτη πενταετία και κάτι ψιλά. Αυτά τα χρόνια καταπιαστήκαμε με χίλια δυο πράγματα, ήταν άκρως δημιουργικά χρόνια που αποδείχτηκαν στην συνέχεια πολύ χρήσιμα για να φέρουμε εις πέρας την πρώτη μας δισκογραφική δουλειά ως Άγριες Φράουλες. Είχαμε την ευκαιρία όχι μόνο να γνωρίσουμε μουσικές αλλά και να μπλέξουμε και να μπερδευτούμε με τον πολιτισμό και την κουλτούρα μιας ξένης χώρας. Ήταν κάτι παραπάνω από μουσική αλλά και γεμάτο από μουσική!
Και πώς έγινε η γνωριμία και τελικά η συνεργασία με τους υπόλοιπους τρεις;
Έχοντας ξεκάθαρη σκέψη ως προς το τι συγκρότημα θέλαμε να φτιάξουμε επιστρέφοντας στην Ελλάδα το να μπλεχτούμε με τα τρία υπόλοιπα μέλη της μπάντας ήταν σχεδόν φυσικό επακόλουθο. Τον Άνιφ τον γνώρισε ο Τόμας σε φιλικό σπίτι και λίγο - πολύ τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους όταν του ζήτησε να ακούσει αυτό που άκουγε εκείνη την στιγμή στο mp3 player του, ήταν ένα demo του «Παίζει Παρέλαση». Αρχίσαμε λοιπόν - και ενώ ήδη είχαμε το περισσότερο υλικό που θα αποτελούσε αργότερα τον δίσκο μας - να κάνουμε πρόβες και κάποιες εμφανίσεις ψάχνοντας και δοκιμάζοντας ανθρώπους που θα στελέχωναν το συγκρότημα στα τύμπανα και στο μπασο. Στη συνέχεια- και ενώ γκρινιάζαμε και «τα χώναμε» στους ντράμερ γενικότερα - μιαν ημέρα σαν όλες της άλλες, στο στούντιο ηχογραφήσεων Fedback Sound στο Παγκράτι, ο Γιώργος «Tζο» Καλαιτζόγλου, προερχόμενος από την πρόσφατη διάλυση του συγκροτήματος Ρελαντί, άκουσε για πρώτη φορά Άγριες Φράουλες. Αργότερα, σε μιαν ακρόαση κάποιων τραγουδιών μας από τον Τζο, ο αδελφός του Δημήτρης «Τσίκο» Καλαιτζόγλου που τυχαία ήταν παρών και αφού τον ρώτησε τι στο καλό άκουγε, τον παρότρυνε να μπει στη φάση. Μετά από λίγο καιρό είχαμε και ντράμερ και μπασίστα, περιττό να αναφέρουμε το όνομα του δεύτερου!
Στην επιλογή του ονόματος σας, πέραν του ότι είναι πολύ όμορφο ηχητικά, πρέπει να «διαβάσουμε» και κάτι άλλο; Εχει κάποια ιδιαίτερη σημασία για εσάς;
Κάποτε στη σχολή κινηματογράφου (από την οποία επίσης περάσαμε) μας ζητήθηκε μια εργασία για την ταινία «Άγριες Φράουλες». Το εν λόγω φιλμ, για αδιευκρίνιστους λόγους, όποτε έπεφτε στα χέρια μας προέκυπτε μια στραβή και έτσι δεν το βλέπαμε, ποτέ όμως! Θεωρήσαμε λοιπόν ότι αυτή ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία αλλά ούτε τότε δεν το καταφέραμε..Ε, τώρα πια δεν θέλουμε καν να το δούμε!
Είχατε απευθυνθεί και σε «αληθινές» δισκογραφικές εταιρείες πριν καταλήξετε στην Antelma του Στάθη Δρογώση;
Μια αληθινή δισκογραφική εταιρεία οφείλει να προστατεύει και να στηρίζει την διαφορετικότητα, να μην την φοβάται αλλά να την επιβραβεύει. Γι' αυτό και η Antelma Music είναι μια τέτοια...
Αλήθεια γιατί επιλέξατε αυτήν, εξ αιτίας γνωριμίας με τον Στάθη ή για κάποιον άλλο λόγο; Δεν σας πειράζει το γεγονός ότι ο τρόπος με τον οποίο διανέμει το δισκογραφικό προϊόν κάνει τα έσοδα σας από αυτό πολύ μικρά, ίσως και μηδαμινά κάποιες φορές;
Η γνωριμία μας με τον Στάθη ξεκίνησε ως βάση την μουσική, είναι ωραία «άρρωστος» με την μουσική όπως και εμείς. Όσο για τα μικρότερα έσοδα αυτό σημαίνει και μικρότερη φορολόγηση...
Τα τραγούδια του δίσκου γράφτηκαν στην Ελλάδα ή στην Αγγλία;
Αν θυμόμαστε καλά μόνο το «Δεσποινίς Νόβα» πρωτοπαίχτηκε στην Αγγλία, πάντως πριν γυρίσουμε στην Ελλάδα είχαμε αποφασίσει ότι θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε ελληνικό στίχο. Κάποιες από τις μελωδίες εκείνης της περιόδου διατηρήθηκαν έστω και για χάρη των αναμνήσεων, τροποποιημένες βέβαια ώστε να μπορούμε να καταθέσουμε στην μητρική μας γλώσσα τις θέσεις μας, τα πιστεύω μας, την ποίηση μας και την στάση ζωής που ακολουθούμε...ή και που δεν ακολουθούμε.
Πώς κατανέμετε την δημιουργική δουλειά σας, ποιος δηλαδή γράφει την μουσική, ποιος τους στίχους και ποιος είναι υπεύθυνος για τις ενορχηστρώσεις;
Είμαστε ένα...βασανιστικά δημοκρατικό συγκρότημα! Αυτό που γουστάρουμε περισσότερο είναι να μπλέκουμε τις ιδέες μας, να φέρνει ο καθένας το κομμάτι που λείπει για να ολοκληρωθεί η εικόνα. Βέβαια για την ηχογράφηση του «Αθηναγόρας Πλάζα» και καθώς η μπάντα βρισκόταν ακόμα σε διαμόρφωση το μεγαλύτερο μέρος του δημιουργικού σκέλους έπεσε σε εμάς τους δύο ενώ δύο πολύ όμορφες στιγμές συνεισέφερε ο Άνιφ, τα «Βασιλιάδες Μιας Στιγμής» και «Ζαχαροποντή».
Ξεκινάτε συνήθως ένα τραγούδι από την μουσική, τον στίχο ή δουλεύονται ταυτόχρονα;
Συνήθως τα τραγούδια μας γράφονται ως εξής, μια μελωδία από πιάνο, κιθάρα ή και μπάσο αιωρείται και ο Τόμας αρχίζει να ανακατεύει τις σημειώσεις του, τον φάκελο με τους στίχους του. Καμιά φορά όμως συμβαίνει και το αντίθετο...
Ποιες θα λέγατε ότι είναι οι κυριότερες επιρροές σας, όχι απλά πράγματα που σας αρέσει να ακούτε αλλά μουσικοί που να έχουν επιδράσει τουλάχιστον στη μέθοδο με την οποία δουλεύετε;
Δεν υπάρχει συγκεκριμένη μέθοδος για να γράψεις τραγούδια!
Αν σας ρώταγα αν είναι τα keyboards ή η κιθάρα το κυριότερο στοιχείο του ήχου σας τι θα απαντούσατε;
Το κύριο στοιχείο είναι ο θόρυβος, οι ήχοι της πόλης που μας συνοδεύουν καθημερινά στο λάθος μας, στο σωστό μας, στη «σπίντα» μας, στην ηρεμία μας, στις ενέργειές μας. Στο «Αθηναγόρας Πλάζα» οι ενορχηστρώσεις ήταν προαποφασισμένες από τις ζωές μας, τις δουλειές μας και οτιδήποτε άλλο κάνουμε εκτός της μουσικής.
Υπάρχει στ' αλήθεια αυτό το μέρος που αναφέρεται στον τίτλο του δίσκου; Αν όχι, τί συμβολίζει για εσάς;
Θα μπορούσε να υπάρχει...αν και είναι φανταστικό. Συμβολίζει την ταξική ανισότητα και όλους εμάς που ζούμε πεταμένοι μέσα στο «'απέραντο ξενοδοχείο», πληρώνουμε για ανούσια facilities και πληρωνόμαστε με μια ήσυχη, «περαστική» διαμονή.
Ήταν δύσκολο να γραφτούν ελληνικοί στίχοι για το συγκεκριμένο μουσικό ύφος;
Καθόλου δύσκολο, ίσα - ίσα ήταν ανάγκη μας να γίνει αυτό...Θέλαμε συνειδητά να απεμπλακούμε από τον αγγλόφωνο μανδύα του «yeah, yeah» και του feel good pop rock χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μας αρέσει να το ακούμε. Θέλουμε όμως να απευθυνθούμε στους ανθρώπους που αποτελούν την κοινωνία στην οποία ζούμε, να τολμήσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους οπότε η ελληνική γλώσσα είναι μονόδρομος. Δεν υπάρχει περιθώριο επιλογής, δεν θέλαμε καν να επιλέξουμε...Το ότι για ευνόητους λόγους κάποιοι από εμάς κατέχουμε πολύ καλά την αγγλική γλώσσα δεν μας έβαλε ποτέ στο trip του να αλλάξουμε την φιλοσοφία μας. Τώρα πια, τουλάχιστον εμείς οι ίδιοι, δεν νομίζουμε ότι έχουμε φτιάξει μια αγγλική ή αμερικανική παραγωγή με ελληνικούς στίχους, κάναμε ελληνικά τραγούδια και αυτό έγινε ενστικτωδώς και χωρίς καμία δυσκολία.
Σε ποιο από τα τρία βασικά είδη στιχουργίας θα λέγατε ότι ανήκουν περισσότερο οι στίχοι σας; Είναι δηλαδή storytelling, καταγραφή προσωπικών εμπειριών ή σκέψεις, όνειρα και φαντασιώσεις;
Είναι όλα αυτά μαζί. Πάντως πιστεύουμε ότι οι καλύτεροι στίχοι είναι αυτοί που γράφονται γρήγορα...
Βιώνετε όπως όλοι μας την πολλαπλή κρίση που βασανίζει τη χώρα μας εδώ και τριάμισυ χρόνο. Θα ήθελα να μου πείτε συνοπτικά την άποψη σας για αυτήν και αν είστε αισιόδοξοι για την έκβαση της καθώς και αν έχει επηρεάσει στιχουργικά, ηχητικά ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, την μουσική σας, τουλάχιστον στον συγκεκριμένο δίσκο.
Με δυο λόγια λοιπόν εμείς λέμε: Όχι στους ισχυρούς του χρήματος, στους ανάξιους πολιτικούς, στην εξαθλίωση, στην υποβάθμιση της ζωής, στην κατάργηση των αξιών μας, των ιδανικών μας και των ονείρων μας. Υπάρχουν ημέρες γεμάτες αισιοδοξία και άλλες πάλι χωμένες στην απαισιοδοξία. Θα δείξει...Αν επηρεαστήκαμε; Είμαστε δηλητηριασμένοι από αυτό που συμβαίνει και όλο αυτό το πράγμα το...γλεντάμε στον δίσκο μας!
Πιστεύετε ότι η κρίση είναι μόνον οικονομική ή πολύπλευρη και, σε αμφότερες τις περιπτώσεις ποιες νομίζετε ότι είναι οι αιτίες της;
Είναι κάτι που κάποιοι είχαν προβλέψει ότι θα ερχόταν, μερικοί είχαν ακόμα και γράψει τραγούδια που περιέγραφαν αυτή την κατάσταση. Δεν ήταν προφητείες αλλά απλά η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων...Σίγουρα δεν υπάρχει οικονομική κρίση μόνο τα τελευταία τέσσερα χρόνια, είχε ξεκινήσει πολύ πριν, όταν το χρήμα κατανίκησε τους θεσμούς, τις αξίες και την ηθική και έγινε κινητήρια δύναμη της ίδιας της ζωής μας.
Πώς την βιώνετε προσωπικά, σαν άνθρωποι και μουσικοί, ακόμα και συλλογικά ως μπάντα;
Η μουσική μας δίνει διέξοδο, αντιμετωπίζουμε δυσκολίες αλλά ακόμα επιπλέουμε πάνω σε μια σχεδία στον ωκεανό. Το πιο σημαντικό πιστεύουμε εδώ που φτάσαμε είναι να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε τον ουρανό. Τότε μπορεί και να σκεφτούμε κάτι που θα μας κάνει καλύτερους...
Βλέπετε κάποια διέξοδο από αυτήν, πολιτική ή άλλη και ποια θα μπορούσε να είναι;
Δυστυχώς ελπίζουμε σε ένα θαύμα, ευτυχώς πιστεύουμε ακόμα σε αυτά...Τα θαύματα όμως μπορούν να προέλθουν μόνον από εμάς, ανάλογα με τις πράξεις καθενός μας. Αρκεί να πιστέψει καθένας μας στην καλή πλευρά του εαυτού του...
Ποια είναι τα σχέδια σας, άμεσα και ίσως και λίγο πιο μακροπρόθεσμα;
Να γράφουμε τραγούδια και να παίζουμε ζωντανά...
Και τέλος, τί θα είχατε να πείτε με μια πρόταση σε κάποιον που δεν σας έχει ακούσει ποτέ για να κατεβάσει τον δίσκο σας και να σας δει live;
Μα φυσικά απλά...να κατεβάσει τον δίσκο μας και να έρθει να μας δει live!
Τι απλούστερο αλήθεια να πεις και να προτείνεις; Οπότε δεν έχω παρά να συμφωνήσω...
