"Λυπάμαι, αλλά δεν θέλω να γίνω αυτοκράτορας. Δεν είναι δική μου υπόθεση. Δεν θέλω ούτε να βασιλέψω ούτε να κατακτήσω κανέναν. Θα ήθελα να βοηθήσω όλο τον κόσμο, αν μπορούσα. Εβραίους, χριστιανούς, μαύρους, λευκούς. Ολοι επιθυμούμε την αλληλεγγύη, αυτή είναι η φύση των ανθρώπων. Να ζούμε με την ευτυχία των άλλων και όχι με τη δυστυχία τους. Δεν θέλουμε ούτε να μισούμε ούτε να περιφρονούμε".
Έτσι ξεκινάει ο Τσάρλι Τσάπλιν την ομιλία του στον επίλογο της αριστουργηματικής του ταινίας "Ο μεγάλος δικτάτωρ". Λόγια κάθε φορά επίκαιρα, σήμερα περισσότερο από ποτέ, αποτυπώνουν τη διαχρονία τόσο της ταινίας όσο και του ίδιου του δημιουργού της. Το "Σινέ Τερψιθέα", το θερινό σινεμαδάκι που έχει δημιουργήσει ο Σύλλογος Φίλοι Κήπως Τερψιθέας και Περιβάλλοντος Πειραιά, με τη συμμετοχή των κατοίκων στον Κάτω Κήπο της Τερψιθέας, επαναφέρει τον συγκλονιστικό λόγο του Τσάπλιν με την αυριανή προβολή της ταινίας (8.30 μ.μ.). Τον "Μεγάλο δικτάτορα" επέλεξαν να παρακολουθήσουν, ανάμεσα σε έξι ταινίες, οι ίδιοι οι θεατές στη διάρκεια της προηγούμενης προβολής τηρώντας τη συνήθεια και το αυτοδιαχειριζόμενο με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες πλαίσιο λειτουργίας του "Σινέ Τερψιθέα". Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Ταινία-σταθμός στον παγκόσμιο κινηματογράφο, αλλά και στη διαδρομή του Τσάρλι Τσάπλιν, "Ο μεγάλος δικτάτωρ" είναι η πρώτη ομιλούσα και ηχητική του ταινία. Η σκηνή που ο Τσάπλιν χορεύει μπαλέτο με την υδρόγειο θεωρείται σήμερα μια από τις σημαντικότερες στιγμές της κινηματογραφικής ιστορίας ενώ η ομιλία του κεντρικού ήρωα στο τέλος της ταινίας, όπου ο δημιουργός έμμεσα εκφράζει το όραμα του για την ανθρωπότητα, επίσης μνημονεύεται για το ανθρωπιστικό της μήνυμα. Δεκατρία χρόνια μετά την εισαγωγή του ήχου στον κινηματογράφο, και ενώ το ναζιστικό καθεστώς του Χίτλερ και τα φασιστικά του Μουσολίνι και του Φράνκο κυριαρχούν στην Ευρώπη, ο Τσάπλιν παραδίδει την ανελέητη πολιτική σάτιρά του για την άνοδο του ναζισμού. Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε το 1937 και η πρεμιέρα της δόθηκε στις 15 Οκτωβρίου του 1940, λίγο πριν η Αμερική μπει στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρ' ότι υποψήφια για πέντε όσκαρ, ο Χίτλερ απαγόρευσε την προβολή της σε όλες τις κατεχόμενες χώρες. Ωστόσο ο ίδιος παράγγειλε μια κόπια της μέσω Πορτογαλίας. "Θα έδινα τα πάντα για να μάθω τι σκέφτηκε για την ταινία", δήλωνε ο Τσάπλιν και αργότερα σημείωνε πως αν γνώριζε την αληθινή διάσταση της ναζιστικής θηριωδίας, "δεν θα μπορούσε να αστειευτεί με τη φονική της παράνοια".
Η ιδέα για τη δημιουργία του "Μεγάλου δικτάτορα" ήρθε όταν ένας φίλος του Τσάπλιν τού επισήμανε τη φυσική ομοιότητά του με τον Χίτλερ. Αυτή η ομοιότητα στάθηκε αφορμή, αλλά και πηγή έμπνευσης, να επιτεθεί στον παράφρονα δικτάτορα, ωστόσο όσο πληροφορούνταν για τις εξελίξεις στην Ευρώπη, το εθνικιστικό και ρατσιστικό μένος των ναζί, τόσο πιο άβολα αισθανόταν μιμούμενος τον Χίτλερ. Ωστόσο παρέδωσε μια ταινία - ορόσημο και έναν ύμνο για τον άνθρωπο και την ελευθερία.
