Ένα λιβάδι από χρυσοκίτρινα στάχυα έχει "φυτρώσει" μέσα στο Παλαιό Ελαιουργείο της Ελευσίνας, εκεί όπου χτυπά η καρδιά των Αισχυλείων. Ένα λιβάδι που μοιάζει να διεκδικεί τον δικό του χώρο από τα εγκαταλελειμμένα βιομηχανικά κτήρια, τη δική του μνήμη, εκείνη της φύσης, φέρνοντας στο νου τον στίχο του Γκάτσου: "εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα..."
Πρόκειται για μια τεράστια επιτόπια εικαστική εγκατάσταση, που ο εικαστικός Νίκος Ναυρίδης πραγματοποίησε ειδικά για την Ελευσίνα και τα Αισχύλεια 2013, η οποία εγκαινιάζεται επίσημα σήμερα το απόγευμα.
"Μια διαδρομή νοητική και αισθητηριακή, με αφορμή το παρελθόν και πώς αυτό συχνά προδιαγράφει το παρόν", χαρακτηρίζει ο καλλιτέχνης το έργο του. Διαδρομή, καθώς ο θεατής του περπατά μέσα από στενούς χωμάτινους διαδρόμους, ακούγοντας το ελαφρύ θρόισμα του αέρα στα στάχυα που τον περιτριγυρίζουν. Ένας τόπος "εντελώς γεμάτος από ανάσες, δηλαδή εντελώς άδειος", όπως λέει μιλώντας για την πόλη. "Όμως η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα", συμπληρώνει.
Το βράδυ, το σταροχώραφο γίνεται κατακόκκινο από μια γιγάντια φωτεινή επιγραφή, με τη φράση του Σάμιουελ Μπέκετ Try again. Fail again. Fail better ("Προσπάθησε πάλι. Απότυχε πάλι. Απότυχε καλύτερα"), που αποτελεί και τον τίτλο του έργου. Απέναντι, στη θάλασσα, πάνω σε μια εξέδρα, μια άλλη επιγραφή φωτίζει τη νύχτα την υπόλοιπη φράση του Ιρλανδού: "Ever tried. Ever failed. No matter" ("Προσπαθούσες. Λάθευες. Δεν πειράζει").
Ο κατακόκκινος φωτισμός αποπνέει κάτι το απειλητικό, καθώς "η Ελευσίνα υπήρξε τόπος που πάντα έκρυβε μέσα της κάτι το απειλητικό, αφού οι επισκέπτες της ζητούσαν να υπερβούν το ανθρώπινο μέτρο, την ανθρώπινη μοίρα", όπως λέει ο καλλιτέχνης.
Ο Νίκος Ναυρίδης, καθηγητής στην ΑΣΚΤ, έχει λάβει μέρος σε μερικές από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες εικαστικές διοργανώσεις, όπως στις Μπιενάλε Κωνσταντινούπολης, Σάο Πάολο, Σάντα Φε κ.ά.
Η εικαστική εγκατάσταση στην Ελευσίνα είναι η μεγαλύτερη που έχει ποτέ δημιουργήσει. Για τις ανάγκες της μεταφέρθηκαν τέσσερα στρέμματα γης από το Θριάσιο, όπου είχαν φυτρώσει αρχικά τα στάχυα. Φυτεύτηκαν οι ρίζες τους, ξαναφύτρωσαν και στο τέλος της έκθεσης θα ξεριζωθούν και θα δοθούν για ζωοτροφές.
