Το Φεστιβάλ της Βενετίας πατάει αισίως τα 70 του χρόνια. Δεν θα υπήρχε καλύτερος τελετάρχης από τον σχεδόν συνομήλικο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, τον τελευταίο των μεγάλων μαέστρων, ο οποίος είναι πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του φεστιβάλ. Η Μόστρα άνοιξε τις πύλες της στις 28 Αυγούστου και πρόκειται να δώσει τον Χρυσό Λέοντα την Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου.
Φέτος η Βενετία, ελέω κρίσης, χαμήλωσε τους τόνους «κονταίνοντας» το κόκκινο χαλί. Εναρμονισμένη στο κλίμα λιτότητας, το φεστιβάλ κάνει στροφή προς ένα σινεμά ενδοσκόπησης, με αρωγό την ευαισθησία και τη συγκίνηση. Μέχρι στιγμής έχουν ξεχωρίσει οι εξής ταινίες: το σπαρακτικό δράμα του Στίβεν Φρίαρς «Philomena» (με τους εξαίρετους Τζούντι Ντεντς και Στιβ Κούγκαν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους). Μια ιστορία για τις ανθρώπινες αδυναμίες και τα λάθη. Αφορά μια γυναίκα που ψάχνει μετά από 50 χρόνια τον χαμένο γιο της.
Η επιστροφή του Αλφόνσο Κουαρόν έχει τίτλο «Gravity» (με τους Τζορτζ Κλούνι και Σάντρα Μπούλοκ). Μια τρομακτική, συναισθηματική και εν τέλει ελπιδοφόρα ταινία για την ανθρώπινη επιβίωση. Από τη Γη στο Διάστημα, ο τρόμος του ανθρώπου μπροστά στο κενό. Εξήντα κεφάλαια από τη ζωή μιας μικροαστικής οικογένειας θέτουν υποψηφιότητα φαβορί, απ' ό,τι λέγεται, για τον Χρυσό Λέοντα την ταινία «The police officer's wife», του Γερμανού σκηνοθέτη Φίλιπ Γκρένινγκ.
Από τη Μόστρα φέτος δεν έλειψαν οι ελληνικές συμμετοχές και μάλιστα δεν πέρασαν απαρατήρητες. Πρώτη και καλύτερη η ταινία «Miss violence», του Αλέξανδρου Αβρανά, που συμμετέχει στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα. Η αυτοκτονία ενός 11άχρονου κοριτσιού γίνεται η αφορμή για ένα σκληρό φιλμ πάνω στην ενδοοικογενειακή βία. Η δεύτερη ταινία του Έλληνα σκηνοθέτη μετά το «Without» έτυχε πολύ καλής υποδοχής, δίνοντας ελπίδες στον σκηνοθέτη να κοιτά ψηλά. Ο Γιώργος Λάνθιμος και η Αθηνά Τσαγγάρη συμμετέχουν και αυτοί με καινούργιες μικρού μήκους («Necktie» και «24 frames per century», αντιστοίχως), στο συλλογικό επετειακό του φεστιβάλ «Venice 70 - future reloaded».
Καθώς προχωράμε προς την τελική ευθεία, από εδώ και πέρα αναμένουμε στο περίπου τα εξής: το «The zero theorem» του αειθαλή παραμυθά Τέρι Γκίλιαμ. Τον κινηματογραφικό μονόλογο του Τζόναθαν Γκλέιζερ, «Under the skin». Το τρυφερό οδοιπορικό «Une promesse» του Πατρίς Λεκόντ. Το «Stray dogs» του Τσάι Μινγκ-Λιανγκ και μία σχεδόν βιογραφία του Λεχ Βαλέσα, δια χειρός Αντρέι Βάιντα. Ένα φεστιβάλ στην κόψη του ξυραφιού, που αναμένει μια υπέρβαση. Η συνέχεια επί της οθόνης.
