Έχοντας θέσει περισσότερα ερωτήματα απ' όσες απαντήσεις μπόρεσε να δώσει, ολοκληρώθηκε την Κυριακή το μεσημέρι το συνέδριο για τη "Δημόσια ιστορία στην Ελλάδα", που διεξήχθη με επιτυχία για ένα τριήμερο στην αίθουσα του δημαρχείου του Βόλου.
Περίπου σαράντα εισηγητές εστίασαν το ερευνητικό τους ενδιαφέρον στις δημόσιες χρήσεις της Ιστορίας, σε πεδία όπως αυτά της εκπαίδευσης, της λογοτεχνίας και των παραστατικών τεχνών, αλλά και του Διαδικτύου, θέματα που απασχόλησαν μεγάλο αριθμό ανακοινώσεων.
Οι ιστορικοί και οι άλλοι κοινωνικοί επιστήμονες που έλαβαν μέρος στις εργασίες του δεν κατέληξαν σε έναν κοινό ορισμό του όρου "δημόσια ιστορία", άλλωστε είναι μόλις η δεύτερη φορά που το ζήτημα αυτό απασχολεί ένα επιστημονικό συνέδριο στην Ελλάδα (είχε προηγηθεί ανάλογος προβληματισμός σε συνέδριο του περιοδικού Historein πριν από κάποια χρόνια). Παρόλα αυτά, έγινε εμφανές ότι ο όρος "δημόσια ιστορία" από τους μελετητές στη χώρα μας γίνεται αντιληπτός όπως και από τους συναδέλφους τους στην ηπειρωτική Ευρώπη, ως "δημόσια χρήση της Ιστορίας", σε αντίθεση με την έννοια που λαμβάνει στον αγγλοσαξωνικό κόσμο, ως ένα είδος "εκλαϊκευτικής" διαμεσολάβησης ανάμεσα στις κοινότητες του ευρύτερου κοινού και στην ακαδημαϊκή ιστορία, όπως ανέλυσε στην εισαγωγική ομιλία του ο πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας για τη Δημόσια Ιστορία Σερζ Νουαρέ (συνέντευξή του θα δημοσιευτεί στην Αυγή της επόμενης Κυριακής).
Από τις ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες ανακοινώσεις αρκετές ήταν αυτές που στάθηκαν στις δημόσιες διαμάχες περί την Ιστορία που ξεσπούν με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα, όπως εκείνη για το βιβλίο Ιστορίας της Στ' Δημοτικού (Χ. Αθανασιάδης, Μ. Μποντίλα), λογοτεχνικά κείμενα τα οποία προκάλεσαν σκάνδαλο, όπως οι Ευμενίδες του Τζ. Λίτελ (Ν. Κοκκομέλης), αλλά και η απόπειρα λογοκρισίας της ταινίας του Κώστα Γαβρά για το Μουσείο της Ακρόπολης (Χρ. Δερμεντζόπουλος).
"Το πεδίο παραμένει δυναμικά ανοιχτό", τόνισε συνοψίζοντας ο καθηγητής Γιώργος Κόκκινος, μιλώντας στο στρογγυλό τραπέζι με το οποίο έκλεισε το τριήμερο του συνεδρίου, "κι αν κάτι το χαρακτηρίζει είναι οι ποικίλες ωσμώσεις με άλλες πειθαρχίες και υποπεδία της ιστορικής έρευνας, με τα οποία η δημόσια ιστορία έχει πολλές εκλεκτικές συγγένειες". "Το σημείο επαφής των γνωστικών ευαισθησιών που συγκροτούν το πεδίο της Δημόσιας Ιστορίας δεν μπορεί να είναι άλλο παρά η δύσκολη σχέση μνήμης και πολιτικής", κατέληξε.
Σ.Κ.
