Η Έλενα είχε τον τρόπο να σε κερδίζει με την πρώτη ματιά. Τον "κανίβαλο", όπως ονομάτιζε η ίδια τον καρκίνο, ήταν αδύνατο να τον κερδίσει. Την ταλαιπώρησε, τον πολέμησε γενναία, με αξιοπρέπεια, μ' αυτή την αξιοπρέπεια που στην περίπτωσή της ήταν ταυτόσημη του ονόματός της. Χθες τα χαράματα η Έλενα Χατζηϊωάννου έκλεισε τα μάτια για πάντα, στα 64 χρόνια της. Η κηδεία της γίνεται σήμερα στις 4.30 το απόγευμα από το Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Χωρίς στεφάνια. Έτσι το θέλησε. "Η Ελενα δεν θέλει στεφάνια, αλλά το όποιο αντίτιμό τους να δοθεί από τον καθένα σας σε κάποιον φτωχότερο φίλο, συγγενή, ζητιάνο. Έστω 1 ευρώ" έγραψε στο σημείωμα που άφησε στον άντρα της και την κόρη της Μαργαρίτα. Αυτή ήταν η Έλενα.
Φιγούρα αρχοντική, ένα πρόσωπο χαμόγελο. "Καλώς το μου" ήταν η πρώτη της κουβέντα, όποιον κι αν συναντούσε. Πάντα ευγενική, πάντα είχε κάτι όμορφο να πει. Η Έλενα Χατζηϊωάννου ταύτισε την επαγγελματική της διαδρομή με το πολιτιστικό ρεπορτάζ. Πρόφτασε την εποχή των έγκυρων υπογραφών στα λεγόμενα "μεγάλα" δημοσιογραφικά έντυπα, και σ' αυτές προστέθηκε η δική της. Για σαράντα ολόκληρα χρόνια έγραφε για τον πολιτισμό, και ειδικότερα για το θέατρο, μέσα από τις σελίδες των "Νέων", στα οποία εργάστηκε από το 1984 ώς τη συνταξιοδότησή της το 2010. Αγαπητή σε όλους, κέρδισε τη συμπάθεια αλλά και τον θαυμασμό και την αναγνώριση καλλιτεχνικού κόσμου και των συναδέλφων της. Γιατί δεν ήταν μόνο η πένα της που ξεχώριζε, ήταν η αξιοπρέπεια και το ήθος της με τα οποία επέλεξε να πορευτεί σ' αυτό το σκληρό, ανθρωποφαγικό πολλές φορές, επάγγελμα. Έτσι θα τη θυμόμαστε, όμορφη, ευγενή, διακριτική. Κομψή σε έναν άκομψο, εν πολλοίς, κόσμο.
