"Δεν με πιάνουν τα βόλια" έχει δηλώσει ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής, σαν αητός που πετά ψηλά, προτού ακόμη συναντηθεί και βραβευτεί στην Πύλο από τον "καλό καπετάνιο", τον "ψηλό και όμορφο" Αντώνη Σαμαρά. Είναι παρήγορο που δεν αγγίζει τίποτε τον Γιάννη Σμαραγδή, ώστε να διατυπώσουμε τις σκέψεις μας χωρίς τύψεις. Κανείς δεν μπορεί βέβαια να κατηγορήσει έναν καλλιτέχνη που εκδηλώνει με τόλμη τις ιδεολογικές του προτιμήσεις, ωστόσο ο Σμαραγδής δεν καταθέτει εδώ την "ψήφο" του στην ακραία νεοφιλελεύθερη ιδεολογία του κ. Σαμαρά, παρά μόνο κύπτει χάριν πιρουέτας σε μια διαπροσωπική, γλοιώδη και ενδεχομένως επωφελή, σχέση με τον πρωθυπουργό της χώρας. Μιλώντας στην Ευάννα Βενάρδου και στην "Ελευθεροτυπία" πριν από λίγες εβδομάδες, μάς διαφώτισε λίγο περισσότερο για την ιδεολογική σκευή με την οποία εμφανίζεται πλέον στην αγορά: "Προέρχομαι από οικογένεια αριστερών... Η οικογένειά μου διαλύθηκε από αυτό (...) αλλά τελικά συνειδητοποίησα πως η Αριστερά ήταν μια ιδεολογία αλλότρια, ξενόφερτη". Και σήμερα, αυτό που τον εκφράζει, είναι η "ελληνική ιδεολογία". Τι είναι τούτο; Όχι, μη βάλετε τίποτε κακό και ακραίο στο μυαλό σας... "Το να χαίρεσαι που είσαι Έλληνας και να μην απαξιώνεις τον εαυτό σου", με άλλα λόγια η στοιχειώδης συμβουλή που μπορεί να σας δώσει ο/η ψυχολόγος που κρατά τη σχετική στήλη σε ένα λαϊφστάιλ περιοδικό.
Η ακραία περίπτωση του Έζρα Πάουντ, του μεγάλου ποιητή που ήταν ταυτόχρονα διαπρύσιος υμνητής του Μουσολίνι και του φασισμού, υποδεικνύει ότι θεωρητικά θα μπορούσε (;) ο Γιάννης Σμαραγδής να πλέκει το εγκώμιο του Αντώνη Σαμαρά και ταυτόχρονα να είναι σπουδαίος κινηματογραφιστής. Είκοσι πέντε χρόνια στον χώρο της κριτικής κινηματογράφου, έχω μάθει να μην ταυτίζω το έργο με τον δημιουργό, ακόμη κι όταν πρόκειται για κακοτράχαλες περιπτώσεις. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι διαχωρίζονται πλήρως, ότι είναι τόσο δύσκολο να εντοπίσει κανείς "καταγωγικές διαδρομές"... Η κακότεχνη μαντινάδα που αφιέρωσε στον πρωθυπουργό μας («Σαν ήλιος βγήκες φωτεινός, στσ' Αμερικής τ' αλώνι, κι ήρθες κι έλαμψες, και ήρθες νικητής, και σ' αγαπάμε όλοι») και η κακόγουστη τελετή στο ξενοδοχείο της Πύλου, δεν απέχουν πολύ από κακοσκηνοθετημένες σκηνές ταινιών του Γιάννη Σμαραγδή, των ταινιών που αφηγούνται τη ζωή των "μεγάλων Ελλήνων" - και την ίδια στιγμή γυρνούν την πλάτη στις ζωές των "μικρών Ελλήνων", των αναλώσιμων στα χρόνια του Μνημονίου... Ο Σμαραγδής ισχυρίζεται, ή μοιάζει να πιστεύει, πως οι "μικροί Ελληνες" έχουν ανάγκη σήμερα τις δικές του παραμυθίες για τους "μεγάλους Ελληνες". Τα εισιτήρια στις αίθουσες δείχνουν ότι ο Σμαραγδής όντως "συνομιλεί" με μεγάλη μερίδα του κοινού κι αυτό είναι που απαιτεί σοβαρή σκέψη...
