Live τώρα    
Φεστιβάλ Αθηνών: Εναρκτήριο λάκτισμα με χορό...
  • Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς
  • Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
Εκτύπωση

Φεστιβάλ Αθηνών: Εναρκτήριο λάκτισμα με χορό...

Με μια παράσταση που δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της περσινής διοργάνωσης, την Πρώτη ύλη του Δημήτρη Παπαϊωάννου, ανοίγει σήμερα και επίσημα τις πύλες του το Φεστιβάλ Αθηνών, στην οδό Πειραιώς 260.

Χρησιμοποιώντας τα ελάχιστα υλικά που υπάρχουν διαθέσιμα στο εργαστήριο του δημιουργού, αλλά με τη μέγιστη ενεργοποίηση της φαντασίας, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, μετά από ένα χρόνο περιπλάνησης και επαναπροσδιορισμού, παρουσιάζει φέτος μια δεύτερη εκδοχή της χορογραφικής του δημιουργίας, πιο απογυμνωμένη και πιο ωμή. Στο πλάι του ένας νέος συμπρωταγωνιστής, ο Μιχάλης Θεοφάνους. Η Πρώτη ύλη θα παρουσιάζεται στο Κτήριο Α της Πειραιώς 260 καθ' όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ, μέχρι και τις 14 Ιουλίου.

Αντιθέτως, η Lucy Guerin από την Αυστραλία, που παρουσιάζει για πρώτη φορά δουλειά της στη χώρα μας, θα βρίσκεται στην οδό Πειραιώς μόνο σήμερα και αύριο, με την παράσταση σύγχρονου χορού Untrained.

Στην παράσταση αυτή δύο επαγγελματίες χορευτές και δύο ερασιτέχνες (χωρίς καμία χορευτική προπαίδεια) συνυπάρχουν επί σκηνής προσπαθώντας και οι τέσσερις να διερευνήσουν την ορχηστική τέχνη, ξεκινώντας από το βασικό κινησιολογικό λεξιλόγιο του χορού και σταδιακά εφαρμόζοντας πιο εξεζητημένες εντολές. Τόσο οι επαγγελματίες όσο και οι ερασιτέχνες χορευτές προσπαθούν να μιμηθούν οι μεν τους δε, προκαλώντας ενδιαφέροντα συμπεράσματα στους θεατές που παρακολουθούν μπροστά τους όλα τα στάδια προσέγγισης της τέχνης: από την απολύτως τεχνική και συνειδητή έως την απόλυτα αυθόρμητη.

Για το Untrained, η Guerin αναζητά καθημερινούς ανθρώπους που δεν γνωρίζουν καθόλου χορό και έχουν τη διάθεση να χρωματίσουν χωρίς επιφυλάξεις, με τον προσωπικό τους τόνο, την παράσταση. Όπως η ίδια σημειώνει, οι συντελεστές της αυτοί, σύντομα αντικαθίστανται από άλλους, τη στιγμή που αναπόφευκτα χάνουν την αγνότητα του αρχάριου και μυούνται στα μυστικά του χορού.

Το Untrained έχει μία απρόσμενη γοητεία, με σαφείς αναφορές στο μεταμοντέρνο κίνημα που διέτρεξε τον χορό στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του 1960, αλλά και στον ντανταϊσμό, καθώς δίνει ρόλο στο «απλό και καθημερινό» σώμα για να διερευνήσει πώς ανταποκρίνεται σε ένα απαιτητικό κινητικό υλικό.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΓΝΩΜΕΣ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

EDITORIAL

ΑΝΑΛΥΣΗ

SOCIAL

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΥΝΔΡΟΜΩΝ
ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ 2.0