«Τον περασμένο χειμώνα ομοσπονδιακά στρατεύματα σκόρπισαν θάνατο και τρόμο στους δρόμους της Μινεάπολης. Ε, λοιπόν, διάλεξαν τη λάθος πόλη». Με αυτά τα λόγια ο Μπρους Σπρίνγκστιν αναδείχθηκε σε κεντρική φωνή των διαδηλώσεων με την ονομασία «No Kings», ένα σύνθημα που λειτουργεί ως σύμβολο αντίστασης απέναντι σε ηγεσίες που φλερτάρουν με τη μοναρχία. Αν και οι κινητοποιήσεις κατά των πολιτικών του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ επεκτάθηκαν σε 3.000 πόλεις στις ΗΠΑ, η Μινεσότα φαίνεται να αποτελεί το επίκεντρο της οργής. Η μνήμη των δύο ανθρώπων που σκοτώθηκαν τον Ιανουάριο από πράκτορες του ICE έχει μετατρέψει την πολιτεία σε «καρδιά» της τρίτης κατά σειρά κινητοποίησης, έπειτα από εκείνες του Ιουνίου και του Οκτωβρίου του περασμένου έτους. Σε αντίθεση με μονοθεματικές διαμαρτυρίες, το «No Kings» συγκεντρώνει διαφορετικές κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες και λίγους μήνες πριν τις προκριματικές εκλογές αναδεικνύεται σε κεντρικό θέμα της πολιτικής συζήτησης, αντανακλώντας μια ευρύτερη κοινωνική απαίτηση για λογοδοσία, σταθερότητα και προστασία των δημοκρατικών θεσμών.
Απευθυνόμενος στους διαδηλωτές, ο Σπρίνγκστιν δήλωσε: «Η δύναμη και η αλληλεγγύη των ανθρώπων της Μινεάπολης αποτέλεσαν έμπνευση για ολόκληρη τη χώρα. Η αποφασιστικότητά σας μας υπενθυμίζει ότι αυτή παραμένει η Αμερική και ότι οι εισβολές σε αμερικανικές πόλεις δεν θα επικρατήσουν». Οι διαμαρτυρίες «No Kings» εξελίσσονται σε ένα από τα μεγαλύτερα συντονισμένα κινήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες με τη συμμετοχή εκατομμυρίων πολιτών. Το κίνημα στρέφεται κατά της ηγεμονικής αλαζονείας του Προέδρου εκφράζοντας μια ευρύτερη ανησυχία για τη δημοκρατία, την οικονομία και τις διεθνείς εξελίξεις, καταγγέλλοντας την υπερσυγκέντρωση εξουσίας. Η χρονική συγκυρία των κινητοποιήσεων συνδέεται με τις ρατσιστικές πολιτικές για την αντιμετώπιση της μετανάστευσης, το αυξανόμενο κόστος ζωής, καθώς και τις ανησυχίες για την εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο στο Ιράν, μια σύγκρουση που επηρεάζει άμεσα τους πολίτες με αυξήσεις στις τιμές καυσίμων.
Οι διάσημοι καλλιτέχνες που στηρίζουν τις διαμαρτυρίες
Στη Νέα Υόρκη ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο ανέβηκε στο βήμα για να ασκήσει δριμεία κριτική: «Ήρθε η ώρα να πούμε όχι στους βασιλιάδες. Ήρθε η ώρα να πούμε όχι στον Ντόναλντ Τραμπ. Φτάνει πια. Όχι σε αχρείαστους πολέμους που εξαντλούν τους πόρους μας, θυσιάζουν στρατιώτες και σκοτώνουν αθώους. Όχι σε μια διεφθαρμένη ηγεσία που πλουτίζει. Όχι στην αφαίρεση της υγειονομικής περίθαλψης από τους πιο ευάλωτους, ούτε στην ακρίβεια σε τρόφιμα, ενέργεια και στέγαση. Πρέπει να σταματήσουμε τον Τραμπ». Στην Ουάσιγκτον η Τζόαν Μπαέζ τραγούδησε σε συγκέντρωση μπροστά από το Kennedy Center.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Αμερικανοί αντιδρούν συντονισμένα απέναντι σε έναν Πρόεδρο που θυμίζει μονάρχη. Σε μια άλλη χρονική στιγμή και οι Ρεπουμπλικάνοι εξέφραζαν την ανησυχία τους όταν ο Ρούσβελτ φαινόταν να χειραγωγεί τους θεσμούς για να παραμείνει στην εξουσία επ’ αόριστον. Οι αντίπαλοί του τον κατηγορούσαν ότι συγκεντρώνει εξουσία σαν μονάρχης και όταν εξελέγη για τρίτη και τέταρτη θητεία υπήρχαν υποψίες ότι θα παλέψει να παραμείνει για πάντα. Πολιτικά σκίτσα της εποχής τον έδειχναν με στέμμα σε θρόνο. Η ιδέα «δεν θέλουμε βασιλιά», λοιπόν, ήταν πάντα ξεκάθαρη, πέρα από ιδεολογικές διαφορές, και ας εκφράστηκε μόλις πρόσφατα ως σύνθημα δρόμου.
Φέτος ο Ντε Νίρο, η Φόντα, ο Σπρίνγκστιν και η Μπαέζ είναι μόνο τέσσερα από τα ηχηρά και δυστυχώς υπερήλικα ονόματα που βρίσκονται στις συγκεντρώσεις (και αυτό λέει κάτι για τη σχέση νεότερων προσωπικοτήτων της βιομηχανίας του θεάματος με την πολιτική) στις οποίες πλήθη ανθρώπων διαμαρτύρονται με ελάχιστα μέσα απέναντι σε ένα αποκρουστικό οικονομικο-στρατιωτικό κατεστημένο.
