Δανεικός ο τίτλος του σημερινού κειμένου από ανάρτηση του πάντοτε εξαίσιου Ηρακλή Λογοθέτη για τον θάνατο ενός μεγάλου των ημερών μας: του Ούγγρου σκηνοθέτη, του πιο «απαρηγόρητου παρηγορητή» της βαθύτερης εικόνας του Είναι και του Χρόνου, του πιο ομιλούντος σιωπηλού κινηματογράφου, του Μπέλα Ταρ, στα 70 του χρόνια (21 Ιουλίου 1955 - 6 Ιανουαρίου 2025). «Το άλογο του Τορίνο» μπορεί να καλπάσει ελεύθερο πια, αφήνοντάς μας μόνους σ’ έναν ασυνάρτητο κόσμο που μοιάζει να πνίγεται μέσα στο αίμα αθώων θυμάτων και να προσχωρεί με ασυγκράτητη μωρία στην τυφλή ισχύ ενός ανανεωμένου φασισμού, όπως αυτός εκφράζεται από τον «πορτοκαλί παράγοντα» της καταστροφής Ντόναλντ Τραμπ και τους πρόθυμους δούλους του.
Κάτι ήξερε ο Μπέλα Ταρ ζώντας σε καθεστώς Όρμπαν, κάτι ξέρουμε κι εμείς ζώντας σε καθεστώς Μητσοτάκη και της ορδής που λεηλατεί αμαχητί -και αυτό είναι ακόμα μια ντροπή- τη χώρα. «Μικραίνει ο κόσμος κι η θάλασσα γίνεται κήπος/ στερεύει το φως στις γυμνές αποβάθρες» λέει ο ποιητής Τάσος Κόρφης· μικραίνει σε βαθμό ασφυξίας. Αυτό δείχνουν τα γεγονότα που ουρλιάζουν σε ώτα μη ακουόντων και πρώτα από όλα κυβερνήσεων, τυφλών «τα τ’ ώτα τον τε νουν τα τ’ όμματ’ ει», που αρνούνται να αντισταθούν σ’ αυτή την πορτοκαλί φάρσα που ετοιμάζεται να αιματοκυλίσει την ανθρωπότητα περισσότερο από τους προκατόχους του σε σημείο τελικού ολέθρου. Αρνούνται όπως αρνούνταν οι δικοί τους προκάτοχοι να αντισταθούν σε όσα ετοίμαζε ο Χίτλερ, με τα γνωστά αποτελέσματα.
Γι’ αυτό αρνούμαι να αναπαράγω τη δήλωση Μητσοτάκη για την απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλας Ν. Μαδούρο και της συζύγου του από την τερατώδη ενέργεια των ΗΠΑ, την οποία έσπευσε να παρακάμψει ένας αχρείος Έλληνας πρωθυπουργός ταπεινώνοντας τη χώρα με την εθελόδουλη αναθεώρηση του Διεθνούς Δικαίου στο οποίο στηρίζεται όλη η εξωτερική πολιτική της χώρας από τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923) και μετά. Μια δήλωση η οποία προκάλεσε διεθνή αποτροπιασμό και χλεύη, εκτός από την εισαγωγή της Ελλάδας σε ναρκοπέδιο δυσοίωνων εξελίξεων. Από το 1945 και τη δήλωση υποταγής του Παναγιώτη Κανελλόπουλου στον Αμερικανό στρατηγό Βαν Φλιτ (που κι αυτή αμφισβητείται εντονότατα αν πράγματι ειπώθηκε έτσι) δείχνοντάς του το τιμητικό άγημα υποδοχής: «Στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας». Από τότε λοιπόν είχαμε να νιώσουμε τέτοια εθνική υπερηφάνεια. Όχι. Δεν μας αξίζει «τέτοιος Αρχιερέας». Δεν μας αξίζει τέτοια δουλική χυδαιότητα τύπου Άδωνη.
Γι’ αυτό προτιμώ να καταφύγω στα πολύτιμα λόγια του Ηρακλή Λογοθέτη σε μια ανάρτησή του στο Διαδίκτυο για τον Μπέλα Ταρ. Τα αντιγράφω με συγκίνηση, αντί να επαναλάβω «των δειλών τα παρακάλια και παράπονα»:
«Σήμερα, μόλις έμαθα τον θάνατο του Μπέλα Ταρ, κατέβασα αμέσως ως ένδειξη πένθους μία ανάρτηση που είχα κάνει πριν από λίγα λεπτά. Θυμήθηκα ότι κάποτε -πάνε αρκετά χρόνια- ο Σπύρος Βραχωρίτης με κάλεσε στο Τριανόν για να δούμε Το Άλογο του Τορίνο. Οι άλλοι θεατές ήταν μόνο τρεις, ο Γιάννης Καλιόρης, ο Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος και ο Στέφανος Ροζάνης - όλοι γνωστοί μεταξύ μας. Μετά την προβολή καθίσαμε για λίγο στο φουαγιέ και ήπιαμε μερικά ποτά σιωπηλοί, χωρίς κανένα απολύτως σχόλιο, σαν ήρωες του Γκοντάρ που έχουν πολυλογήσει τόσο ώστε δεν έχουν -ή δεν χρειάζεται πια- τίποτε να πουν. Φεύγοντας μόνο κάποιος πέταξε: Γι’ αυτό λοιπόν τρελάθηκε ο Νίτσε».
Εδώ είμαστε. Σ’ αυτή τη σιωπή την τόσο γεμάτη από χρόνο και ανθρωπότητα. Κι αν θα σωθούμε, παρόλο που, όπως λέει ο Νίκος Καρούζος, «θα περάσουν από πάνω μας όλοι οι τροχοί. Στο τέλος, τα ίδια τα όνειρά μας θα μας σώσουν», θα σωθούμε επειδή έχουμε απομνημονεύσει πολύ Μπέλα Ταρ και Νίκο Καρούζο και στρατιές ολόκληρες από ποιητές κάθε μορφής, κάθε ύπαρξης στα κύτταρά μας. Έχουμε απομνημονεύσει πολύ Μιχάλη Κατσαρό και ξέρουμε από ξηρασίες. Κι έχουμε απομνημονεύσει πολύ Βασίλη Μάγγο στην περιουσία του βλέμματός μας: «Κι ας μη νικήσουμε ποτέ. Θα πολεμάμε πάντα». Πώς είναι δυνατόν να μας νικήσετε; Αυτή είναι η αβάσταχτη βαρύτητα του Είναι.
