«(...) Και ν’ ακούω του αητού σου το κρώξιμο πάνω σε βουνά πτωμάτων»
Μάρκος Αυγέρης, «Στο άγαλμα της Ελευθερίας»
Ούτε όλο το μπαμπάκι που μάζεψαν οι σκλάβοι της Αμερικής στη μακραίωνη ιστορία της δουλείας τους δεν θα έφτανε για να φτιαχτούν αρκετές σημαίες ώστε να σκεπάσουν όλα τα φέρετρα όλων των ολέθρων που προκάλεσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής σε ολόκληρο τον κόσμο. Κι αυτό κάνει ακόμα πιο ανατριχιαστική τη δήλωση του Νίκου Δένδια, ότι ο λαός της Αμερικής είναι συνηθισμένος να βλέπει φέρετρα σκεπασμένα με τη σημαία των ΗΠΑ. Γιατί το είπε ως παράδειγμα ενός απολύτως εξωπραγματικού και ανθρωποβόρου πατριωτισμού που αρκετές δεκαετίες πριν ο μέγας Κώστας Καρυωτάκης τον είχε ορίσει με τη συγκλονιστική σαφήνεια της ποίησης στο ποίημά του για το άγαλμα της Ελευθερίας ως εξής: «Λευτεριά, Λευτεριά, σχίζει, δαγκάνει/ τους ουρανούς το στέμμα σου. Το φως σου/ χωρίς να καίη, τυφλώνει το λαό σου./ Πεταλούδες χρυσές οι Αμερικάνοι,/ λογαριάζουν πόσα δολάρια κάνει/ σήμερα το υπερούσιο μέταλλό σου».
Πόσα δολάρια κάνει σήμερα ο πατριωτισμός του πορτοκαλί φασίστα Τραμπ που ετοιμάζεται να εισβάλει στη Βενεζουέλα; Πόσο κοστίζει το ύφασμα της σημαίας της Ε.Ε. με την οποία «βλέπει» ο Δένδιας του κανιβαλικού πατριωτισμού τυλιγμένα τα φέρετρα των παιδιών της Ελλάδας; Πόσα δολάρια κάνουν οι ποταμοί αίματος, δακρύων και οδύνης, που δεν μπορεί να τους τυλίξει καμιά σημαία, με τους οποίους πλημμύρισε η Αμερική των Τραμπ ολόκληρο τον κόσμο χωρίς να ξεδιψάσει το κτήνος που τρώει τα σπλάχνα της, χωρίς το «υπερούσιο μέταλλο» της ελευθερίας να φωτίσει τη σκοτεινή άβυσσο του μυαλού εκείνων που την κυβερνούν; Αυτός είναι ο πατριωτισμός που ονειρεύεται ο Δένδιας; Αυτός ακριβώς. Αυτή η άγρια, παράλογη κενότητα, χωρίς ίχνος κοινής λογικής· ας μην έχουμε καμιά αμφιβολία.
Αυτός ο παραλογισμός του τελειωμένου ηθικά δήμιου όπως ο Τραμπ (και τα πρόθυμα και προβλέψιμα δουλικά του) που τον κάνει να δηλώνει σαν να ήταν το πιο λογικό πράγμα στον κόσμο ότι ο αποκλεισμός της Βενεζουέλας θα συνεχιστεί «έως ότου επιστραφούν στις Ηνωμένες Πολιτείες όλο το πετρέλαιο, η γη και τα περιουσιακά στοιχεία που έχουν κλέψει στο παρελθόν από εμάς».
Τ’ ακούς, Αλιέντε; Τ’ ακούς, Νερούντα; Τ’ ακούς, Βίκτορ Χάρα; Τ’ ακούτε οι μανάδες της Πλατείας του Μαγιού και οι μανάδες που ψάχνετε στην έρημο Ατακάμα τα κόκαλα των πεταμένων παιδιών σας από τα ελικόπτερα των αμερικανόδουλων δικτατόρων και των φονιάδων του λευκού κολάρου των πολυεθνικών πετρελαίου; Τ’ ακούτε τα εκατομμύρια νεκροί του αμερικανικού και ιμπεριαλιστικού πατριωτισμού και της παγκόσμιας θανατοπολιτικής τους; Όλοι εσείς, άνδρες γυναίκες και παιδιά που δεν βρέθηκε όχι σημαία αλλά ούτε χάδι, ούτε βλέμμα, ούτε τελευταίος ασπασμός να σας αποχαιρετήσει; Τ’ ακούτε, Παλαιστίνη και Σουδάν; Τ’ ακούτε, πατρίδες που κλαπήκατε αύτανδρες;
Τον πνίγει το δίκιο του τον Τραμπ και γι’ αυτό πνίγει τον κόσμο στο αίμα. MAGA και ΤΙΝΑ η μοίρα της ανθρωπότητας, όσο δεν παίρνει τη μοίρα της (αυτό που της ανήκει) στα χέρια της. Και είναι μια καλή ημερομηνία η σημερινή για να θυμηθούμε αυτό το «δίκιο». Γιατί σαν χθες, στις 20 Δεκεμβρίου 1989 τα μεσάνυχτα, ξεκίνησε η εισβολή των ΗΠΑ στον Παναμά, όπου πριν συμπληρωθούν 24 ώρες (σαν σήμερα, δηλαδή) υπήρχαν 2.000 νεκροί, ενώ μέχρι τα Χριστούγεννα η (απρόβλεπτη) αντίσταση λαού και στρατού του Παναμά είχε συντριβεί. Κόστος αμερικανικού στρατού, 23 νεκροί στρατιωτικοί και 3 Αμερικανοί πολίτες τυλιγμένοι με την αστερόεσσα. Μεξικανικές σημαίες δεν υπήρξαν...
Η εισβολή πέρασε σχεδόν απαρατήρητη στα καθ’ ημάς γιατί το θέμα των ημερών ήταν η πτώση του Τσαουσέκου στη Ρουμανία και τα τέρατα και σημεία (του), πολλά από τα οποία ουδέποτε αποδείχτηκαν.
Αλλά μήπως αποδείχτηκαν τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ που από το 2003 (25 Οκτωβρίου) μέχρι το 2023 κόστισαν 650.000 άμεσους θανάτους και υπερτετραπλάσιους έμμεσους σε Ιράκ και Συρία; Χωρίς σημαίες βέβαια.
Κάτι θα είχαν κλέψει κι αυτοί από την Αμερική. Κάτι που το ξέρουν μόνο οι Τραμπ, οι Δένδιες, οι Φον ντερ Λάιεν και γενικώς όσοι έχουν «οράματα για τη γούνα μας».
