Γέμισε παιδικές φωνές και χαρούμενες φατσούλες το φουαγιέ του «Μίκης Θεοδωράκης» στα εγκαίνια της έκθεσης «το Δικό μου σώμα μιλά» με έργα δικά τους: ζωγραφιές, κολλάζ, φωτογραφίες, εικαστικές εγκαταστάσεις, videos. Όλα δικά τους, έργα μαθητών που δημιουργήθηκαν στο πλαίσιο των βιωματικών εργαστηρίων του 15ου Dance Days Chania μέσα στις σχολικές τάξεις. Απόδειξη πόσο ριζωμένο στη τοπική κοινωνία είναι το διεθνές Dance Days Chania, με συνεχή παρέμβαση στην εκπαιδευτική κοινότητα, σε μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς.
Για τρίτη συνεχή χρονιά υλοποιήθηκαν δωρεάν βιωματικά εκπαιδευτικά εργαστήρια από τον Οκτώβριο έως τον Ιούνιο σε μαθητές και δασκάλους σε συνεργασία με την Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και τον Δήμο Χανίων. Στην φετινή ετήσια δράση συμμετείχαν 420 μαθητές ,24 δασκάλες και 13 Δημοτικά σχολεία και Νηπιαγωγεία του Νομού Χανίων. Στόχος η ανάπτυξη της συναισθηματικής και σωματικής αντίληψης των μαθητών, η πρόληψη παραβατικών συμπεριφορών που εκδηλώνονται στον προαύλιο χώρο του σχολείου, η εξοικείωση των παιδιών με την σωματικότητα και την τέχνη του χορού. Με φόντο αυτά τα έργα των μαθητών, 9 δασκάλες, στο θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» έκαναν -για πρώτη φορά- μια performance, συμμετέχοντας και οι ίδιες στο Φεστιβάλ Χορού.
Τα κείμενα είναι δικά τους, ιστορίες βιωματικές από την παιδική τους ηλικία ή την εκπαιδευτική τους διαδρομή , την σχέση τους με τους μαθητές, ιστορίες που κάτι έχουν να πουν σε μικρούς και μεγάλους. Ιστορίες συμπεριληπτικές , αποκαλυπτικές και χωρίς διδακτισμό . Πώς βλέπουν οι μαθητές τις δασκάλες τους; Πώς οι ίδιες φτάνουν στο σχολείο και με τι σώμα και ψυχή αναχωρούν τα μεσημέρια ,μετά το χτύπημα του τελευταίου κουδουνιού; Πώς «μιλάει» το δικό τους σώμα στα μάτια και στις ψυχές των μαθητών τους; Το σώμα ποτέ δεν λέει ψέματα, ας μην το ξεχνάμε . Είναι η πιο αυθεντική παγκόσμια γλώσσα .Τι κι αν είσαι δασκάλα, μπορείς να τσαλακωθείς ,να εκτεθείς μπροστά στους μαθητές σου. Ο,τι ζητάς από αυτούς κάντο και εσύ. Υπό την καθοδήγηση της Σοφίας Φαλιέρου , ψυχοθεραπεύτριας, χορεύτριας και καλλιτεχνικής διευθύντριας του Dance Days Chania, ανταμώνανε οι δασκάλες μία φορά το μήνα για τρείς ώρες, ενώ παράλληλα κάνανε βιωματικά εργαστήρια με τους μαθητές της τάξης τους.
«Χόρεψα δυνατά, έγινα ομάδα, έγινα φωνή, έγινα φωτιά» είναι τα λόγια της παράστασης που κρατώ γιατί μπορεί όλη αυτή εμπειρία να γίνει σπίθα και πυροκροτητής μιας νέας αντίληψης και στάσης για την ζωή όλων μας. Το χτύπημα του κουδουνιού, οι φωνές των μαθητών στο προαύλιο , το «σ.σ.σ.σ.» του δασκάλου, τα καθοδηγητικά λόγια των δασκάλων, οι καθημερινές κινήσεις στον πίνακα, μπερδεύονται με τις βιωματικές ιστορίες που αφηγούνται οι δασκάλες/χορεύτριες που είναι τόσο ίδιες και στο σήμερα. Χειροκροτήθηκαν από τους ίδιους τους μαθητές τους που ήταν παρόντες και από τους γονείς τους γιατί και αυτοί κλήθηκαν να απαντήσουν σε ερωτηματολόγια για την σωματικότητα και μπήκαν στο μικροσκόπιο των παιδιών τους που μετάτρεψαν τις παρατηρήσεις σε κολλάζ ή ζωγραφιές.
Αντάμωσα τις 9 δασκάλες στην γενική πρόβα, μια μέρα πριν τα επίσημα εγκαίνια και αφού παρακολούθησα την παράσταση συζήτησα μαζί τους γιατί αυτό που κάνουν είναι σημαντικό και πέρα από τις στερεοτυπικές νόρμες της εκπαιδευτικής διδασκαλίας. Αυτό κ. Πιερακκάκη πώς το αξιολογείτε;
Σοφία Μαρίνα Μάρκου (εικαστικός, αναπληρώτρια στο Δημοτικό Σχολείο Στέρνες Χανίων)
«Το έργο που έφτιαξαν τα παιδιά μου έχει τον τίτλο «Το τρένο με τους περίεργους επιβάτες η πιτζάμα πάρτι». Προηγήθηκαν ζωγραφιές και σχήματα που εκφράζουν συναισθήματα. Ο έρωτας είχε μεγάλο κεφάλι, ο φόβος όρθια μαλλιά, η λύπη ήταν ένα κουρασμένο σώμα. Με αφορμή τα μπρούτζινα γλυπτά του Giacometti μελετήσαμε την έννοια του γλυπτού, της πλαστικότητας, πώς η γλυπτική απαθανατίζει ένα σώμα μια στιγμή. Τα παιδιά εμπνεύστηκαν από τα εύθραυστα αυτά γλυπτά και δημιούργησαν τις δικές τους ανθρώπινες ή και μη ανθρώπινες φιγούρες. Με την φαντασία τους και με αλουμινόχαρτο, έπλασαν σώματα σε κίνηση γεμάτα συναισθήματα, χαρά, λύπη, προσμονή, αγάπη, απόλαυση. Η ανάγκη για παιγνίδι και η δημιουργική έκφραση ήταν διάχυτη σε όλα τα στάδια ..».
Μαρία Μποτωνάκη (δασκάλα στο 11ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων)
«Όλοι μας παρατηρούμε καθημερινά την σωματικότητα των παιδιών για να κατανοήσουμε τις ανάγκες τους. Στο πρόγραμμα που δούλεψα με τους μαθητές της τρίτης Δημοτικού» Παρατηρώντας τους γονείς μας» , τα παιδιά έγιναν οι παρατηρητές των ενηλίκων, των γονιών τους. Ζωγράφισαν τα σώματα των γονιών τους, στο σπίτι , στις διακοπές. Στην συνέχεια πήραν έναν μεγεθυντικό φακό και αποτύπωσαν τα μέλη του σώματός τους που γι'αυτά είναι το πιο σημαντικό. Τι σημαίνουν για τα παιδιά τα χέρια, τα μάτια, ο εγκέφαλος, η καρδιά των γονιών τους; Ο μεγεθυντικός φακός εδώ μεγεθύνει την σωματικότητα και το αποτύπωμα στον δικό τους συναισθηματικό κόσμο. Τα έργα των παιδιών συνοδεύονται από τις απόψεις πολλών γονέων που απάντησαν σε ερωτηματολόγια σχετικά με την σωματικότητα».
Πολυτίμη Ξιαρχογιαννοπούλου (δασκάλα στον Πλατανιά)
«Συμμετέχω για δεύτερη φορά στο πρόγραμμα και επειδή αγαπώ την κίνηση είπα ναι στην performance. Τα λόγια μου ήταν λόγια της Μαριαννίνας Κριεζή –γιατί να είμαι γάτα- κείμενο που αφορά την αποδοχή της διαφορετικότητας. Με τους μαθητές μου της δευτέρας δημοτικού δουλέψαμε ένα video με θέμα « θύτης/θύμα». Βρήκαν λέξεις τις οποίες δουλέψαμε εικαστικά σαν να είναι πίνακες ζωγραφικής. Επίσης δημιουργήσαμε ένα ποίημα που αφορά τον σχολικό εκφοβισμό. Είμαι αισιόδοξη γι'αυτό δουλεύω έτσι με τους μαθητές μου..»
Εύα Σπαντιδάκη (θεατρολόγος στο 2ο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Χανίων)
«Για πρώτη φορά συμμετέχω στο Φεστιβάλ χορού και τις δράσεις του. Από τον Οκτώβρη ανταμώναμε όλες οι δασκάλες για ένα τρίωρο μια φορά τον μήνα. Στο σεμινάριο έμαθε το σώμα μου να ξεκλειδώνει, έμαθε το σώμα μου να συνυπάρχει και να έρχεται σε επαφή με τις άλλες συναδέλφους, έμαθα να συνυπάρχω χωρίς λόγια, μόνο με το σώμα. Έμαθα να συνδέομαι με τους άλλους. Ήταν σαν ψυχοθεραπεία. Το βιωματικό μου κείμενο στην performance στέλνει το μήνυμα ότι η ζωή είναι χαρά και ταξίδι ,όχι μόνο ταλαιπωρία..»
Ασημίνα Καλογριδάκη (αναπληρώτρια δασκάλα στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Γαλατά)
«Συμμετέχω για τρίτη χρονιά στο πρόγραμμα γιατί αυτή η ενέργειά του με παρασέρνει, είναι ψυχοθεραπευτική. Παρατηρώ πολύ καλύτερα αυτά που γίνονται στην τάξη, παρατηρώ τις ανάγκες των μαθητών μου, γίνομαι καλύτερη δασκάλα, καλύτερος άνθρωπος. Οι μαθητές μου που είναι της πρώτης Δημοτικού συμμετείχαν σε πρόγραμμα «Διατροφή και το σώμα μου». Υπήρξε μαθητής μου που μου είπε με χαρά πως πια τρώει φρούτα και όχι μόνο τοστ!»
Μαρία Τσελέπη (καθηγήτρια Αγγλικών στον Αγρόκηπο Χανίων)
«Είναι η πρώτη μου φορά γιατί με ενδιαφέρει ο χορός, η σωματικότητα. Θέλω να βρώ τρόπους να συνδέσω το μάθημά μου και την διδασκαλία μου με αυτό που μαθαίνω εδώ. Πώς τα παιδιά θα αγαπήσουν το σώμα τους και πώς εγώ μέσω της εκμάθησης της ξένης γλώσσας θα το μεταδώσω αυτό το μήνυμα στους μαθητές».
Μαρία Αννα Μαράκη (δασκάλα στο Σχολείο Χρυσοπηγής Χανίων )
«Οι 16 μαθητές μου της πρώτης Δημοτικού ζωγράφισαν σε καμβά το θέμα «Κινούμαι άρα αισθάνομαι». Η έμπνευση ήρθε από το παιγνίδι. Κλήθηκαν να παρατηρήσουν τους άλλους συμμαθητές τους, να κατανοήσουν την συναισθηματική κατάσταση των συμμαθητών τους. Τι θέλει να μας πεί το σώμα μας; Ποια είναι τα συναισθήματα τους; Εντυπωσιάστηκα . Οι μαθητές μου ήταν συγκεντρωμένοι, υπήρξε συντονισμός .. Με εξέπληξαν τα συναισθήματα που αποτύπωσαν στον καμβά. Μίλησαν για παρηγοριά, συμφιλίωση, αλληλεγγύη, συμπόνοια! Εγώ αγαπώ τον χορό, όμως μες την performance, ήρθα σε επαφή με κάτι που είχα ξεχάσει. Αυτό που ήμουν πριν αποκτήσω κοινωνικό ρόλο. Το αυθεντικό, όχι το υποκριτικό. Μας έδεσε η αλήθεια»
Σιώζου Βασιλική (δασκάλα στο 11ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων)
«Πέρσι δούλεψα με τους μαθητές μου τα συναισθήματα. Φέτος οι μαθητές της τρίτης Δημοτικού άκουσαν το σώμα τους. Συχνά πριν τα διαγωνίσματα παραπονούνται ότι πονάει το κεφάλι τους, η κοιλιά τους.. Εστιάσαμε στον πόνο του σώματος, τι αισθανόμαστε εκείνη τη στιγμή, τι μας απασχολεί εκείνη την στιγμή, τι μας βασανίζει και ποιο μέρος του σώματος πονά. Βρήκαμε τρόπους να αντιμετωπίσουμε αυτό που αισθανόμαστε εκείνη την στιγμή. Πάντα το σώμα μας μιλά, κ ας το ακούσουμε! Το κείμενο που έλεγα στην παράσταση έχει το εξής μήνυμα: το παιγνίδι είναι χαρά. Δεν είναι ανταγωνιστικό. Μπήκα στην παράσταση για να παρατηρήσω τον εαυτό μου. Άλλος ρόλος, διαφορετικός από το να παρατηρώ τους άλλους..».
