«Η πέτρα της υπομονής» (The Patience Stone)
Σκηνοθεσία: Ατίκ Ραχίμι
Ερμηνεία: Γκολσιφέχ Φαραχανί, Χαμίντ Τζαβαντάν, Μασί Μροβάτ
Μια αναπάντεχη κινηματογραφική έκπληξη από το Αφγανιστάν, γυρισμένη από έναν Αφγανό συγγραφέα, τον Ατίκ Ραχίμι, ο οποίος εγκατέλειψε τη χώρα του το 1984 σε ηλικία 22 ετών για να βρει πολιτικό άσυλο στη Γαλλία. Μια γυναίκα και ο ηλικιωμένος άντρας της, ο οποίος είναι σε κώμα, με μια σφαίρα σφηνωμένη στον αυχένα, ανήμπορος να μιλήσει ή να συναισθανθεί οτιδήποτε... Η χώρα όπου βρισκόμαστε δεν κατονομάζεται, αλλά αντιλαμβανόμαστε ότι είναι το Αφγανιστάν, κάπου στα περίχωρα της Καμπούλ, με τις μάχες να συνεχίζονται έξω από το σπίτι. Ο άντρας ήταν ένας «τιμημένος» μαχητής του Τζιχάντ, όμως τώρα τον έχουν εγκαταλείψει οι πάντες, συναγωνιστές και συγγενείς. Η νεαρή γυναίκα του, που την πάντρεψαν μαζί του όταν εκείνος ήταν στο μέτωπο, και στη θέση του γαμπρού κατά την τελετή υπήρχε απλώς μια φωτογραφία, έχει αφεθεί εντελώς αβοήθητη. Στην απελπισία της θυμάται την περσική παράδοση για την «πέτρα της υπομονής»: Είναι μια μαγική πέτρα που τη βάζεις μπροστά σου και της λες όλα σου τα βάσανα, τους πόνους, όλα σου τα μυστικά, όσα δεν τολμάς ν' αποκαλύψεις σε κανέναν, κι εκείνη ακούει, απορροφά σαν σφουγγάρι όλες σου τις λέξεις... Μέχρι που μια μέρα η πέτρα σκάει, διαλύεται, κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή λυτρώνεσαι. Έτσι η νεαρή γυναίκα «βαφτίζει» τον κατάκοιτο άντρα της, που δεν επικοινωνεί μαζί της, «πέτρα της υπομονής», και αρχίζει να μιλά όπως δεν έχει μιλήσει ποτέ σε κανέναν, για τη σχέση τους, τα όνειρά της, τη ζωή της, το πώς μεγάλωσε, τα θέλω της, τον πόλεμο, το φόβο, τον έρωτα... Εξομολογείται για πρώτη φορά αλήθειες που δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να εκστομίσει καν, και ο μονόλογός της κυριαρχεί και «παίρνει εκδίκηση». Όμως έξω από το σπίτι οι μάχες συνεχίζονται, η «πραγματικότητα» τριγύρω στη βομβαρδισμένη πόλη δεν αντιστοιχεί στην αλήθεια που καταθέτει η νεαρή γυναίκα για τη ζωή της, η αλήθεια της δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή...
Απίστευτη δύναμη βγάζει η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας, σε αυτό το κατά βάση θεατρογενές κείμενο, στο οποίο έχει συνεργαστεί και ο διάσημος Ζαν Κλοντ Καριέρ. Ο κλειστός χώρος (το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται σε ένα δωμάτιο, με τον μονόλογο της ηρωίδας), αντί να λειτουργήσει ως μειονέκτημα, «φορτίζει» τελικά με ένταση την ατμόσφαιρα.
Ερμηνεία για Όσκαρ από την Γκολσιφέχ Φαραχανί, την πρωταγωνίστρια επίσης των ταινιών «Τι απέγινε η Έλλι» και «Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα». Αφετηρία βέβαια είναι το ομώνυμο λογοτεχνικό έργο του Ατίκ Ραχίμι, που κατέκτησε το βραβείο Goncourt στη Γαλλία το 2008 και έχει μεταφραστεί σε 33 γλώσσες, ανάμεσά τους και τα ελληνικά (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός), ενώ είχε μεταφερθεί και στο θέατρο, στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη, με πρωταγωνίστρια τη Νεκταρία Γιαννουδάκη.
«Η πέτρα της υπομονής» είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Ραχίμι, μετά την επίσης βασισμένη σε βιβλίο του ταινία «Χώμα και στάχτες».
Η σωτηρία του πλανήτη έχει πολλούς ήρωες
«Iron Man 3»
Σκηνοθεσία: Σέιν Μπλακ
Ερμηνεία: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Γκάι Πιρς, Τζον Φαβρό, Γκουίνεθ Πάλτροου, Πολ Μπέτανι, Μπεν Κίνγκσλεϊ, Ρεμπέκα Χολ, Ντον Τσιντλ, Γουίλιαμ Σάντλερ
Η επιτομή της χολιγουντιανής διασκέδασης, και μάλιστα σε τρεις διαστάσεις: Από τη μεγάλη βιομηχανία των κόμικς στην ακόμη μεγαλύτερη βιομηχανία του κινηματογράφου. Ο Iron Man είναι ένα από τα δυνατά χαρτιά της Μάρβελ και την παραγωγή ανέλαβε ο «βραχίονας» της εταιρείας Marvel Studios. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Σέιν Μπλακ και το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τον Ντρου Πιρς (αφετηρία της ιστορίας αποτελεί η σειρά κόμικς «Extremis» των Γουόρεν Έλις και Άντι Γκράνοφ, που κυκλοφόρησε στο διάστημα 2005-2006).
Το «Iron Man 3» σκηνοθετεί ο Σέιν Μπλακ. Ο Τζον Φαβρό, σκηνοθέτης των δύο πρώτων ταινιών της σειράς, εκτελεί εδώ χρέη παραγωγού μαζί με τον Κέβιν Φετζ.
Στον ρόλο του εκκεντρικού και ιδιοφυούς βιομήχανου (αλλά και Αμερικανού πατριώτη) Τόνυ Σταρκ, και πάλι ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, ενώ επιστρέφουν οι Γκουίνεθ Πάλτροου και Ντον Τσιντλ.
Ο Τόνυ Σταρκ εδώ είναι υποχρεωμένος να αντιμετωπίσει τον χειρότερο εχθρό του, τον Mandarin (Μπεν Κίνγκσλεϊ, σε εντυπωσιακή ερμηνεία, ουσιαστικά κλέβει την παράσταση). Αν και η αφήγηση επικεντρώνεται στον Σταρκ, εξακολουθεί να ισχύει και εδώ το «δίδαγμα» του «The Avengers», ότι η μάχη για τη σωτηρία του κόσμου πρέπει να είναι συλλογική δουλειά πολλών ηρώων.
Αξιοπρόσεκτα εφέ και 3D που «αξίζει τα λεφτά του».
«Ο Παράδεισος δεν είναι εδώ» (Der Müll im Garten Eden)
Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν
Ντοκιμαντέρ του Φατίχ Ακίν για μια περιοχή της πρώτης πατρίδας του, το Καμπούρνου, ένα χωριό της βορειοανατολικής Τουρκίας, στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας, όπου οι κάτοικοι ζούσαν για ολόκληρες γενιές σε αρμονική συμβίωση με τη φύση, βασιζόμενοι στην καλλιέργεια τσαγιού και την αλιεία. Πριν από δέκα χρόνια όμως, η τουρκική κυβέρνηση αποφάσισε να δημιουργήσει μια χωματερή στους κοντινούς λόφους του χωριού, παραβιάζοντας κάθε κανόνα ασφαλείας και μετατρέποντας αυτόν τον μικρό παράδεισο σε κόλαση... Ο Ακίν κινηματογράφησε επί πέντε χρόνια τον αγώνα των κατοίκων ενάντια σε υπουργούς, δικαστικούς και οικονομικά συμφέροντα, δημιουργώντας ένα ενδιαφέρον πορτρέτο της σύγχρονης τουρκικής κοινωνίας, που μεταλλάσσεται ταχύτατα χάρη στην οικονομική ανάπτυξη, προς μια κατεύθυνση που εμείς εδώ στην Ελλάδα ήδη έχουμε βιώσει. Ωστόσο αυτή η μάλλον «στρατευμένη» δουλειά του Φατίχ Ακίν δεν βρίσκεται στο ίδιο ύψος με τις εξαιρετικά ερεθιστικές φιξιόν ταινίες του...
