Μέσα σε καπνούς, φώτα, στατικούς περιστρεφόμενους στύλους pole dancing, τραπέζια που φιλοξενούν συνήθως αντρικά βλέμματα και σώματα, υποφωτισμένο μπαρ και μια τετράγωνη πνιγμένη στα led σκηνή, μέσα σε αυτό το σύμπαν, αποφάσισε η Σοφία Μαυραγάνη, να δώσει στέγη στη νέα της παράσταση, αναγκάζοντας πολλούς από εμάς να διαβούμε για πρώτη φορά τις πύλες ενός τέτοιου χώρου και σίγουρα με αφορμή μια παράσταση.
Με ένα «τραγικό» ντουέτο και μια αφήγηση που συνθέτουν δύο σώματα με απόλυτη σημασία, εισβάλλει στη σκηνή του 𝙰lkatraz 𝚂trip 𝙲lub, η Σοφία Μαυραγάνη με τη νέα της παράσταση υπό τον τίτλο Glorious Epic με σκηνικούς της συμμάχους δύο συγκλονιστικούς χορευτές.
Δύο σπουδαίοι χορευτές, απόλυτα εναρμονισμένοι στις «προσταγές» της χορογραφίας, αναλαμβάνουν να δομήσουν το χορευτικό της σύμπαν , πάνω σε αυτήν την πνιγμένη από Led φώτα τετράγωνη σκηνή του περίφημου 𝚂trip 𝙲lub, που αμέσως μετά το τέλος της παράστασης θα μετατραπεί και πάλι σε μια σκηνή γεμάτη χορό και strip show.
Οι σπουδαίοι κινησιολογικά και υφολογικά Ευθύμιος Μοσχόπουλος και Μαρία Μπρέγιαννη, καταφέρνουν να πατήσουν την θεωρητικά «αφιλόξενη» για μια τέτοια χορογραφία σκηνή του Alkatraz, νοηματοδοτώντας ακριβώς τη συγκεκριμένη συνθήκη μέσα από μια διαδικασία σταδιακής χορευτικής επανανοηματοδότησης.
Με μια χορογραφία απομακρυσμένη από ορθολογικούς διαδρόμους, πλάθουν με αριστοτεχνική σωματική δεξιοτεχνία μια αφήγηση που στην πραγματικότητα έχει πρόθεση να συνδιαλλαγεί με τη συναισθηματική μας νοημοσύνη, μέσα σε ένα χώρο επιθετικά φορτισμένο και πατριαρχικά νοηματοδοτημένο, που όμως τελικά λειτουργεί σαν το φυσικό χώρο της παράστασης.
Ή επιλογή να χρησιμοποιηθούν αυτούσια τα υλικά του χώρου, τόσο τα τεχνικά, τα φώτα και η σκηνή, μακριά από θεατρικές νόρμες και πιο κοντά σε αυτό που ο χώρος τελικά είναι, πυροδότησε μέσω της όρασης, εντελώς συναισθηματικά φορτισμένες εικόνες, τουλάχιστον σε όσες και όσους περνούσαν το κατώφλι ενός τέτοιου χώρου για πρώτη φορά και με ενδεχόμενους μικρούς ενδοιασμούς και κρατήματα.
Τελικά στη σκηνή, για 40 ολόκληρα λεπτά η Σοφία Μαυραγάνη, με δύο χορευτές σε απόλυτη επικοινωνία μεταξύ τους και με τα σώματά τους σε μετωπική συνδιαλλαγή με το χώρο και τη σκηνή, καταφέρνουν μέσα από επαναλαμβανόμενες και όχι, σωματικές δράσεις, να δημιουργήσουν μια συναισθηματικά φορτισμένη κηνισιολογική αλληγορία, σε ένα χώρο και μια σκηνή που σίγουρα λειτούργησαν διασταλτικά, σαν μεγεθυντικοί φακοί, ως προς της προθέσεις της παράστασης, της όποιας ιστορίας, της όποιας σωματικής αφήγησης.
Ένα φιλί, ένα γυμνό σώμα, μια τρυφερή κίνηση, μια αγκαλιά, μια επαφή με αυτό το πάτωμα, σε έναν τέτοιο χώρο, με τα φώτα που συνήθως καλύπτουν τα βραδινά shows του, όλες οι σκηνές έπαιζαν με την προσωπική μας διαδικασία πρόσληψης των νοημάτων, φανερών και κρυφών, με το βλέμμα μας να συγκεντρώνεται πραγματικά και πεισματικά πάνω σε δύο ανυπάκουα παλλόμενα σώματα, που γεννούσαν σκηνές δομημένες και χαρτογραφημένες από χορευτικές λεπτομέρειες.
Οι φωτιστικές επιλογές του Θοδωρή Μιχόπουλου, που αφουγκράστηκε ορθά το χώρο και παραδόθηκε στα φωτιστικά του μέσα χωρίς να απομακρυνθεί από το χαρακτήρα του, αλλά και το ηχοτοπίο της Θάλειας Ιωαννίδου που δημιούργησε την απαραίτητη ένταση ανάμεσα στο κοινό και τους χορευτές, συνέβαλαν καθοριστικά στο να αποκτήσουν αυτά τα δύο σώματα επί σκηνής τη σημασία τους, αλλά και να φορτίσουν την ισχυρά νοηματοδοτημένη αίθουσα που επέλεξε η Σοφία Μαυραγάνη για να πραγματώσει αυτό το glorious epic σύμπαν της νέας της παράστασης, με νέα περιεχόμενα.
Η παράσταση αυτή, έρχεται σε μια εποχή που πολλές φορές η σύγχρονη δημιουργία και ειδικά ο χορός, ασφυκτιεί στους μέχρι πρότινος «φυσικούς» της χώρους. Και έτσι αυτό το Glorious Epic, είναι εκτός από μια υπέροχη κινησιολογική αφήγηση και μια επική κραυγή για την απελευθέρωση και την επανανοηματοδότηση, έστω και προσωρινή, χώρων σαν αυτών, που μόνο μέσα από την Τέχνη μπορούν να τροφοδοτηθούν με άλλα περιέχομενα. Έστω και για 40 λεπτά.
