Χρόνια στους δρόμους του ακτιβισμού, πολλά επίσης στα κοινοβουλευτικά έδρανα, γιατρός και πανεπιστημιακός, ο Τάσος Κουράκης διαθέτει πλούσιο οπλοστάσιο ανατροφοδότησης του ποιητικού του λόγου. Το προσωπικό του στιλ και ο αχός της κοινωνίας, η τέχνη του πολιτεύεσθαι και η ανάγκη της ελπίδας αιμοδοτούν την πέμπτη ποιητική του συλλογή με τον ασυνήθιστο τίτλο "67%" (εκδ. Ιανός).
Έχοντας ήδη στις αποσκευές του τις συλλογές "Ιχνηλατώντας το παρόν", "Λίμνη Βικτόρια", "Λέξεις λάμνουν αεί θάλλουν" και "Ιερωτικόν", με το "67%" βάζει τα χέρια επί των τύπων των ήλων, στην καρδιά της κοινωνίας και της εποχής δηλαδή, και με ευθυβολία συνοψίζει την τελευταία, τουλάχιστον, βιωμένη τριετία. Εύγλωττες οι ενότητες που συγκροτούν την τελευταία του ποιητική σύνθεση: "Τα δακρυγόντα δάκρυά μας", "Εν καιρώ πολέμου", "Οι πλατείες", "Οι δρόμοι της ανάφλεξης", "Οι αλλόχρωμοι εμείς", "Απολογισμός", "Και το κόκκινο έγινε φως", "Αυτογνωσία" συγκροτούν ένα ανιδιοτελές ποιητικό αλφάβητο που ξεκινάει με την αγωνία του αγώνα, διατρέχει με ευαισθησία τα πεπραγμένα, αναγνώνει την απελπισία, προειδοποιεί διαρκώς για την πολεμική εποχή, στηλιτεύει τα μύρια κακά και όλους τους κακούς. Ωστόσο, ο Τάσος Κουράκης δεν παραδίδει πεσιμισμό ούτε παραδίδεται σε ανώφελες αιτιάσεις. Διαγνώνει με ιατρική ακρίβεια τον αχό της εποχής, έτσι όπως αποτυπώθηκε στους δρόμους του αγώνα, παίρνοντας βαθιές ανάσες ζωής τις οποίες αναδιοχετεύει στους αναγνώστες του κάπως έτσι: "Ήμασταν στην κορφή της/ πορείας στη Μεγάλη/ Απεργία/ τα πάντα νεκρωμένα τα/ πάντα ζωντανά στη διαδήλωση./ Στο βάθος του πλήθους δυο/ παιδιά με κόκκινες σημαίες/ φιλιόντουσαν/ δεν απεργούσαν...". Είναι αυτή η κατάφαση στον έρωτα, το χαμόγελο στη ζωή που ενδυναμώνει και αναζωοδοτεί, με τα οποία ο Τάσος Κουράκης ποτίζει την ποίησή του γνωρίζοντας καλά ότι η εμπόλεμη ζώνη, για την οποία ευκρινώς προειδοποιεί, δεν μπορεί να διανυθεί παρά κάπως έτσι: "Είναι τα ακρωτηριασμένα άκρα τους που/ συνεχίζουν ασώματα το δρόμο τους/ τυλίγοντας τη γύμνια τους με τη/ δικαιοσύνη του αύριο".
Ο Κουράκης ενορχηστρώνει το τραγούδι της ζωής από την αρχή, εναρμονίζοντας την κραυγή της κοινωνίας με την αγωνία του ατόμου και την πρωτοκαθεδρία του έρωτα. Με τούτο το τρίπτυχο χτυπάει την πόρτα του αναγνώστη και χωρίς υπαινιγμούς και υπεκφυγές τού παραδίδει την εικόνα της σήμερον ως εικόνα και φωνή της ψυχής.
Ανατόμος των λεπτών αποχρώσεων στο "67%", είναι ο ίδιος Κουράκης που συναντούμε στους μπαρουτοκαπνισμένους δρόμους, στην Ιατρική Σχολή, στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, στην έδρα του αντιπροέδρου της Βουλής.
